My Brightest Diamond :: A Thousand Shark’s Teeth

Angstzweet barstte uit toen we de tweede My Brightest Diamond-plaat
in de cd-lader staken. Hoe volg je immers een plaat als Bring Me The
Workhorse
op? Een kopie die aan charme inboet, een
koerswijziging die geforceerd kan aanvoelen: achter elke hoek
schuilt gevaar. Bovendien iep het productieproces van ‘A Thousand
Shark’s Teeth’ niet over rozen. Oorspronkelijk zou Shara Worden met
haar nieuwe project hiermee debuteren, maar toen ze besefte dat een
op dat moment bijna exclusief onderonsje met strijkers niet met
haar live-visie strookte, schoof ze deze songs aan kant. Het
eindresultaat klinkt dan ook drastisch anders. Hele arrangementen
werden herschreven, materiaal weggelaten en toegevoegd. De hamvraag
is nu: zal onze liefde voor My Brightest Diamond hiermee even
passioneel kunnen blijven branden?

Als het debuut het equivalent van een sprookjesboek was, dan gidst
Worden ons op de opvolger doorheen een liefdesverhaal in
verschillende luiken. Uit de mond van diverse personages horen we
het aanvankelijk nog onbevangen relaas van een ontluikende liefde,
die na amoureus leed naar duisterder oorden overhelt. Een ware
conceptplaat is het niet, wel een album met een interne logica
waarop elke track exact juist geplaatst is. Nog meer dan ‘Bring Me
The Workhorse’ is dit een gevoelsplaat geworden. Voor wie lijdt aan
enige emotionele constipatie zal ze waarschijnlijk te hermetisch
aanvoelen, voor de hogere EQ’s is het echter een ware
belevenis.

Muzikaal begint ‘A Thousand Shark’s Teeth’ op bekend terrein.
‘Inside A Boy’ is als opener de evenknie van ‘Something Of An End’:
een zachtjes openplooiende rocktrack met de ondertussen herkenbaar
geworden My Brightest Diamond-gitaar. Meer dan tevoren wordt deze
hardheid al gecounterd door sluiers van strijkers die de song een
extra dimensie geven. Op deze manier kan iedereen er zijn uniek
gevoel van de verhaalde coup de foudre in herkennen: ofwel een
zachte val doorheen pluizige wolkenvelden, ofwel het gevoel dat het
bloed zo hard door de aders giert dat je hart op eender welk moment
uit je ribbenkast kan springen.

In het algemeen durft Shara Worden op deze plaat verder te gaan.
Haar klassieke achtergrond wordt sterker in de verf gezet. Soms
onbewerkt – de liefdesfantasie ‘If I Were Queen’ is een klassiek
arrangement dat zonder aanpassingen in een operette geïntegreerd
zou kunnen worden. Op andere momenten als infuus in
genre-experimenten: klassieke zang oversluiert een Tricky-sample op
‘Like A Sieve’, ‘Black And Costaud’ is een indrukwekkend en
absoluut origineel experiment met een snede Ravel.

Door het jarenlange rijpingsproces zijn de arrangementen van ‘A
Thousand Shark’s Teeth’ verbluffend rijk geworden. De strijkers
zijn nog prominent aanwezig, maar worden eerder ingezet om de sfeer
te versterken in plaats van ze radicaal te bepalen. In het
prachtige ‘Ice And Storm’ laten ze de met de seconde verliefder
wordende ziel zachtjes van deze aardbol wegzweven tot in een
wervelwind waarin alle gevoel samenbalt tot dat ene essentiële
verlangen: “How I love you”. Worden durft de genregrenzen
open te breken: ‘To Pluto’s Moon’ begint gestut door harp en viool
heel etherisch, helt over naar feeërieke pop via de introductie van
een beat en een gitaargepluk dat zachtjes aan Stewart en Dulfers
‘Lily Was Here’ lijkt te refereren, maar eindigt in woeste
rockgolven ter illustratie van het getormenteerde hart dat de mens
tot op de rand van waanzin kan drijven (“Why did you go my
love? I slam against the wall of permanence”
).

Elke song wordt geleid door een gevoel: van onbedorven geluk (het
olijke ‘Apples’ beschrijft een zorgeloze jeugdherinnering op de
boerderij van Wordens grootouders) over duistere sensualiteit
(‘Goodbye Forever’ ofte hoe een samenwerking tussen Angelo
Badelamenti en Björk zou klinken)
tot onversneden melancholie (‘Bass Player’). De sentimenten zijn
steevast ongeveinsd en bestrijken een breed palet, dat ook
verglijdingen binnen een song toelaat: afsluiter ‘The Diamond’
lijkt een happy end aan het album te breien, maar wordt bij
momenten oversluierd door dreigende, gitzwarte wolken (“You
have spit out beauty like an idiot”
).

De teksten die Worden hierbij neerpende zorgen voor de ultieme
ontwapening. Ze moet het niet hebben van groteske metaforiek of
epen van mythologische proportie, maar gaat recht naar het hart met
simpele, herkenbare tableaux. Het is onmogelijk onbewogen te
blijven bij ‘Bass Player’, het relaas van een eenzame meid die de
muzikant in haar lied om een kus smeekt als ware het een noodkreet
om een gevoel te krijgen. In een prachtige apotheose roept ze dan
ook uit hoe ze wil ontsnappen uit de dagdagelijkse sleur, al was
het maar voor even: “I want to be with the stars tonight so I
can fly above the air”
.

Het antwoord op de bij aanvang gestelde hamvraag is natuurlijk
volmondig affirmatief. Meer dan dat zelfs: nadat we vielen voor
‘Bring Me The Workhorse’ en de bijhorende concerten, zijn we
dankzij deze opvolger pas echt als was in de handen van Shara
Worden. ‘A Thousand Shark’s Teeth’ bevestigt de My Brightest
Diamond-sound, maar vertoont een groeiproces dat sommige artiesten
op tien platen nog niet doormaken. De songs op deze plaat zijn zo
rijk dat je ze honderd keer na elkaar kan beluisteren en telkens
een nieuw detail ontdekken. Toch doet geen enkele ingreep technisch
aan, maar blijft alles intrinsiek menselijk. ‘A Thousand’s Shark
Teeth’ een aanrader noemen is een understatement van jewelste; deze
plaat zou meteen opgenomen moeten worden binnen de tien geboden van
de hedendaagse platencollectie.

http://www.myspace.com/mybrightestdiamond

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 1 =