Robert Plant & Alison Krauss :: 11 mei 2008, Vorst Nationaal

Voorlopig geen Led Zeppelinwereldtournee, dus heeft Robert Plant even de tijd om zijn agenda naast die van Alison Krauss te leggen. Eén van de verrassendste samenwerkingen en beste platen van 2007, dat kruisen ook wij graag in onze agenda aan.

Geef toe, dit concert bijwonen kun je moeilijk een risico noemen. De rockgod Robert Plant die een muzikaal huwelijk aangaat met bluegrass- en countrykoningin Alison Krauss met T Bone Burnett als priester, dat is een garantie voor een sterke concertavond en dus zijn de verwachtingen ook navenant. De prijzen van de kaartjes bevestigen dat je kwaliteit betaalt, maar dat zal een zorg wezen voor wie meer dan twee uur en drie bisrondes later met een staande ovatie de avond afsluit. Eerder al bleek de Britse folkrocker Scott Matthews een aangename aanloop met onder andere een knappe vertolking van zijn “Passing Stranger”.

Veelbetekenend betreden daarna Plant en Krauss het podium. Hij van rechts,zij van links, om elkaar in het midden te ontmoeten en de toon te zetten met de opener van Raising Sand, “Rich Woman”. De volledige tracklist van het album moet er aan geloven vanavond — alleen “Polly Come Home” lijken we op ons lijstje te missen — maar daarnaast worden we ook op enkele extra’s getrakteerd. Wie niet wist dat Robert Plant in een vorig leven werelddominantie afdwong met Led Zeppelin, zal dat ook niet doorhebben aan de hand van de versie van “Back Dog” die we te horen krijgen. Het aanwezige publiek weet gelukkig wel de vragende ah-ah’s te beantwoorden. Naadloos voortbordurend op het kenmerkende geluid van Raising Sand zet een banjo de oerrif van Jimmy Page in.

Net zoals op de plaat staat het duo niet constant samen op de voorgrond. Alison is de eerste die het publiek even apart neemt, met “Through The Morning, Through The Night” en “Let Your Loss Be Your Lesson”. Krauss, gehuld in laarzen die qua hoogte in de buurt komen van die van een garnaalvisser, bewijst met haar sirenezang waarom ze in haar genre absolute top is en laat je haast geloven voor jou alleen te zingen. Dat alles wordt gecombineerd met een virtuoos vioolspel, dat in deze vertolkingen even passend is als Plant in een lederen broek. Even later komt laatstgenoemde aflossen met onder andere “Fortune Teller” en ook T Bone Burnett, shakend met kuif en onderbenen, grijpt zijn moment met een swingende versie van “Bon Temps Rouler”.

Toch zijn de hoogtepunten de momenten dat Plant en Krauss de stemmen bundelen. Met een uitgesproken cool omcirkelt de leeuwenkop van Plant de serene Alison Krauss, die met de door ventilatie wapperende lokken nog buitenaardser lijkt. Het onder de hitte haast smeltende “Please Read The Letter” en de stomende versie van “Gone, Gone, Gone” werken de avond naar een kookpunt. Maar eerst horen we nog “Nothin’” (Townes Van Zandt) en wederom knappe interpretaties van Led Zeppelins “Black Country Woman” en “Battle Of Evermore”. De bisrondes bestaan, op “When The Levee Breaks” na, voornamelijk uit kalmer materiaal vanop Raising Sand. “The Long Journey” en uiteindelijk het even mooie als intieme “Stick With Me” doven de lichten.

Het concert dat we vanavond te zien krijgen laat zich niet opdelen in rock, folk, blues of country, maar blijkt een mix van ingrediënten die door meesterchefs worden bereid. Dit is duurzaam toerisme doorheen de roots van zowat iedere muziekstijl. Het sterke album wordt live aangevuld met vooral materiaal uit de rijke catalogus van Led Zeppelin en de stijlvolle bewerkingen ervan verheffen zich ver boven de benaming ‘cover’. Met schijnbaar gemak krijgt niet alleen het duo maar de hele band het publiek op de hand, met een minutenlange staande ovatie tot gevolg. Niet dat wij er aan twijfelden, maar met veel vakmanschap worden de verwachtingen vanavond ingelost en de waarden definitief bevestigd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × twee =