Altijd dezelfde vraag: bevestigt een gehypte band met ijzersterke livereputatie op haar eerste plaat, of gaat ze schromelijk onderuit? Lievelingetjes No Age slagen gelukkig met glans: Nouns gaat gegarandeerd gensters geven.
Wat Dean Spunt en Randy Randall op hun eerste echte studioplaat presteren is haast ongelofelijk. Singlecollectie Weirdo Rippers maakte al veel indruk, maar hun echte debuut is zoveel coherenter, directer en krachtiger dan de losse collectie van vorig jaar. Even was er bij ons de vrees dat dit album bij indiemajor Sub Pop niet de kenmerkende rauwe, tomeloze energie van hun duizelingwekkende liveshows zou kunnen vatten. Maar we konden er niet verder naast zitten: Nouns vat als geen ander de punch van dit noisepunkduo, en de met opwinding en gevaar gevulde skatejongerenbiotoop van de grootstad L.A. waar dit alles tot stand gekomen is.
De plaat vliegt onmiddellijk uit de startblokken als een ongeleid projectiel met het oorverdovende “Miner”: de openingsdrone wordt al snel een gejaagde noiserocker die op korte tijd alles in de buurt aan stukken ramt. Het al even indrukwekkende “Eraser” dat erop volgt, legt dan weer de poprand van de groep bloot: het nummer bouwt op een opwindende manier op naar een geweldig en ongemeen catchy einde waarin alles losgegooid wordt. Ook “Teen Creeps” volgt dat elan, al zitten er meer echo's van de noisy en kwade lo-fi van Sebadoh in. Het nummer is de laatste opflakkering van het ontoombare openingstrio dat hier al menige eenmanspogo's veroorzaakt heeft.
Het is pas vanaf “Things I Did When I Was Dead” dat er even gas teruggenomen wordt, samen met “Keechie” en “Impossible Bouquet” een van de weinige in de garage ineengeknutselde en lawaaierige ambientstukken die op Weirdo Rippers talrijker aanwezig waren. Nochtans zijn die allesbehalve slecht te noemen: zo produceert “Keechie” 3 minuten lang een indrukwekkende gitaargolf terwijl “Impossible Bouquet” een akoestische gitaarmantra onderdompelt in allerhande noise. Het zijn intrigerende nummers die zonder echt de snelheid uit de plaat te halen toch de nodige variatie inbrengen. Het meest aparte nummer is echter “Errand Boy”, een regelrechte mokerslag van een noisestuk waarin Randalls gitaar zoveel kabaal creëert dat de ruiten ervan beginnen te trillen.
Maar de razendsnelle punk voert zoals gezegd de boventoon, en die is soms verrassend toegankelijk en zelfs emotioneel geladen. Zo zingt Spunt in de verschroeiende afsluiter “Brain Burner” over de drugsverslavingen die zijn omgeving teisteren: "I couldn't make it cold, so that's what I become/Do it every day for school and see the damage done." Het is een hondseerlijk en tegelijk zeer passend eerbetoon aan hun helden en vrienden die eraan ten onder gegaan zijn. Het al even geweldige “Here Should Be My Home” is dan weer No Ages ironische interpretatie van surfrock — het blijven tenslotte Californiërs –, terwijl “Sleeper Hold” terug meer aansluiting vindt bij hun roots: een drumkit wordt compleet naar de vaantjes geramd terwijl Randall zo rommelig mogelijk de akkoorden uit zijn gitaar probeert te krijgen. Nog meer van dat moois op het ongemeen catchy “Ripped Knees”, de ideale soundtrack voor een doldwaze skateboardrit door de binnenstad.
En zo kunnen we blijven doorgaan, maar waarom zouden we dat moeten doen? No Ages smerige maar aanstekelijke rioolpunk, met volumeknop op 11 en het energieniveau van een kerncentrale, moet niet uitvoerig besproken maar geluisterd en geleefd worden. Met Nouns legt de groep een serieuze hypotheek op ons muzikaal jaar.
No Age speelt op 22 mei met I Love Sarah gratis in de Trix te Borgerhout.
