No Age + Abe Vigoda

Trix, Antwerpen, 18 oktober 2010

Geen idee wat onze verwachtingen waren toen wij in ons eentje
afdwaalden naar Trix, die druilerige oktoberavond. Hooggespannen,
dat spreekt: No Age leverde al in 2007, met ‘Weirdo Rippers’, een
knaller van een debuut af, maakte daarna een van de platen van 2008
met het geniale ‘Nouns’ en herhaalde dat kunstje onlangs vlotjes
met ‘Everything In Between’, hun langverwachte derde boreling,
waarop het in noisepop en ambientrock grossierende duo al een
tikkeltje dichter tegen de verteerbare pop ging aanleunen. Maar hoe
zou zich dat live vertalen? Een wall of sound, volledig
uit noise opgetrokken? Jachtige punkrock waarbij de nummers nog
sneller voorbij vliegen dan op plaat? Een ingetogener prestatie met
de nadruk op soundscapes en sfeerschepping? We zouden het
snel weten, maar eerst was er nog Abe Vigoda.

Als er één groepje is dat het afgelopen jaar dweepte met de
eighties als ware het een drachtige merrie in de buurt van
een stoere hengst, dan wel Abe Vigoda. Met het
uitstekende ‘Crush’ ruilde de groep (die haar naam overigens te
danken heeft aan de acteur die in ‘The Godfather’ de rol van Sal
Tessio vertolkte) de vinnige punkrock van ‘Skeleton’ uit 2008 in
voor een zoemende zee van echoënde synths, geile bassen en catchy
treurwilgenpop. Live kwam het allemaal een tikje minder over dan op
plaat, maar dat neemt niet weg dat de Californiërs af en toe stevig
uit de hoek kunnen komen. De bas stond veel te luid gemixt, de zang
was te zacht en hier en daar werd een nummer (bijna allemaal waren
ze afkomstig uit ‘Crush’) wat al te snel afgehaspeld.
Cava, en meer ook niet, maar geef ze nog even tijd om te
groeien.

No Age dan. Live was het duo gemuteerd tot een
trio, met een derde man achter een elektronisch paneel dat voor
extra beats, distortion of soundscapes moest zorgen. Niet dat de
DIY-aanpak van (héérlijke naam) Randy Randall (gitaar) en Dean
Allen Spunt (drums/zang) eronder hoefde te lijden. Hun sound bleef
net als op plaat vettig, lo-fi, ongepolijst en hard, al
was er – net als op ‘Everything In Between’ – ruimte genoeg voor
dromerige stukken ambientpop à la Deerhunter en Atlas Sound. De
visuals ondersteunden een ijzersterke set waarin nummers uit hun
hele oeuvre de revue passeerden; van opener ‘Life Prowler’ over
‘You’re A Target’ van vorig jaar tot de quote unquote
“hits” van Nouns (denk: ‘Eraser’, ‘Teen Creeps’). Enfin, wát het nu
net was, bleef de ganse 80 loeiende minuten die de set duurde
onduidelijk, maar niemand die het een lor kon schelen.

Het als vanouds oertamme Belgische publiek zorgde voor
binnenpretjes bij Spunt, maar de man had ocharme onze
binnenkant eens moeten zien tekeergaan. Onze natuurlijke
cool verraadde het misschien niet, maar zo ergens tussen onze maag,
onze lever en onze lagere regionen waren wij met grenzeloos
enthousiasme los aan het gehen. Toch was het
optreden méér dan een stevige rockshow. No Age slaagde er immers in
om met hun zweterige noiseriedels een gordijn van dromerige extase
over het publiek te zwieren. Zelden zo’n luide band zo’n bezwerende
impact weten hebben; alsof de hardcore van Minutemen werd
geruggensteund door tribal drones zoals
undergroundartiesten als James Ferraro en High Wolf die al eens
durven te gebruiken, terwijl door de ruis heen de vergeelde pop van
Ariel Pink, Deerhunter of The Samps nog op een grammofoonspeler
staat te draaien. Aces!

No Age blijft evolueren en dat zint ons wel. “Life’s
a bitch and then you die
,” sneerde Nas nog op zijn
hiphopklassieker ‘Illmatic’ uit 1994. In het begin van de show werd
nog plagerig de derivaatslogan “Life’s a Beach” op de
achtergrond geprojecteerd, maar tegen het einde van de set voegden
wij daar in gedachten – minzame glimlach om de lippen – erg graag
nog aan toe: and then you fly. Geweldig optreden.

‘Crush’ van Abe Vigoda is uit bij
PPM.
‘Everything In Between’ van No Age is uit bij
Sub Pop.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − zes =