Tindersticks :: The Hungry Saw

Vijf jaar na hun scheiding blijkt Tindersticks toch niet zo gesplit als we hadden gedacht. Terwijl Stuart Staples het met twee eigen platen op een jaar tijd echt leek te menen met die solocarrière, luidt het prachtige The Hungry Saw de wederkeer van het groepsgevoel in: terug van nooit weggeweest.

Het regent reünies dezer dagen, maar het zijn er gelukkig van de goeie soort. Nadat Portishead na een elf jaar durend isolement met het straffe Third kwam, keert nu ook Tindersticks onverhoopt terug uit een zelfgekozen ballingschap. Frontman Stuart Staples miste na twee solo-albums blijkbaarde dynamiek die samen songs schrijven met zich meebrengt. The Hungry Saw is daarvan het knappe resultaat.

Was Tindersticks ooit een vol zestal, dan is de band vandaag herleid tot het drietal Staples, pianist David Boulter en gitarist Neil Fraser. "In zo’n uitgebreide bezetting ging iedereen zich te hard schikken in zijn rol", legde Staples enkele jaren geleden uit. Dertien gastmuzikanten zorgen er echter voor dat The Hungry Saw geen kale, spaarzame bedoening werd: als vanouds tekent Tindersticks voor een warm orkestraal geluid dat zijn wortels net zo goed in de soul als in het chanson heeft.

Bij de eerste beluisteringen ontbreken nog songs van het kaliber "City Sickness", "Can We Start Again?" of "Sometimes It Hurts", eerdere hoogtepunten van de groep. Dat is slechts schijn: gaandeweg ontbolsteren de sfeervolle luisternummers zich tot klasbakken van songs die hun voorgangers gerust in de ogen kunnen kijken. De elegante arrangementen en pakkende songs zijn nog altijd Tindersticks pur sang.

Na een bloedmooie instrumentale intro van Boulter blijkt meteen dat de soul nog volop aanwezig is in het klankenpalet van Tindersticks. "Yesterdays Tomorrows" heeft een typische beat, waarover blazers zich uitleven en Staples’ stem prominent de aandacht mag trekken. In "Boobar Come Back To Me" zucht Staples, zoals hij lang niet meer gedaan heeft, tegen knappe backings in. Hoezo geen echte songs? Hebben we hier de eerste vier luisterbeurten dan voorbij kunnen luisteren?

Ook "The Other Side Of The World" is weer zo’n typisch droevige plakker. In een vervallen paleis aan het water, in een lege zaal met grote ramen, danst een ouder koppel. Hij weet dat zij een illusie is, een beeld van lang geleden, een vrouw die hij ooit heeft liefgehad en verloren. Nog een keer wil hij de herinnering ophalen; een keer is genoeg. Ingehouden, als zijn stil verdriet, speelt Tindersticks ten dans.

Pas in afsluiter "The Turns We Took" gaat Tindersticks voor het eerst nog eens voluit. Staples’ bariton zet het op een smachten, zoals alleen hij dat kan, en strijkers gaan zwierig mee. Dat de opnames los mochten klinken, meer als een schets van een song dan een song zelf, blijkt uit de vreemde, slordige gitaarbreak die "Mother Dear" halverwege even op stelten zet. De strijkers winnen uiteindelijk toch weer het pleit.

Zo gaat het immers altijd in een Tindersticks-wereld. It ain’t over till the violin kicks in. Met de strijkers van het hartverwarmend mooie "The Turn We Took Together is de terugkeer van Tindersticks definitief bezegeld en mag The Hungry Saw zich nu al van een plaatsje in ons eindejaarslijstje verzekerd weten. Maar laat het nu even uit zijn met al die reünies; we komen bijna niet meer aan de niéuwe groepjes toe!

Tindersticks concerteert op 2 mei in het Cirque Royale in Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − 12 =