Domino 08 :: Adam Green + Soko + Jeffrey Lewis & The Jitters

Domino 2008 werd afgesloten met misschien wel de minst obscure
affiche van het festival. Megahit ‘I’ll Kill Her’ maakte onlangs
een bescheiden ster van de jonge Française Soko, maar top of
the bill
was nog steeds Adam Green. De voormalige Moldy Peach
kwam in de ABBox ‘Sixes and Sevens’ voorstellen. Ons behoefde
die nieuwe plaat geen introductie meer, en eerlijk gezegd vreesden
we wat voor de setlist. Green is verantwoordelijk voor enkele van
de heerlijkste popnummertjes van het laatste decennium, maar
afgaand op het erg middelmatige ‘Sixes and Sevens’ zou je ‘t hem
niet nageven. De Belgische concertganger zal dat laatste worst
wezen: de avond was weken op voorhand uitverkocht.

Eerst was het een dik half uur de beurt aan de sympathieke
Jeffrey Lewis & The Jitters om de AB op
temperatuur te brengen. Zijn Crass-coverplaat (origineel ’12 Crass
Songs’ getiteld) kon vorig jaar op veel lovende kritieken rekenen
in de internationale muziekpers, maar ging bij het publiek
grotendeels onopgemerkt voorbij. Onterecht, zo bleek. De
art-punknummers van Crass bleken anno 2008 nog steeds even actueel
te zijn als dertig jaar geleden. Met protestlied ‘Do They Owe Us A
Living’ voorop bewezen Jeff en co dat Crass zeker aan
(her)waardering toe is. In het ware leven is New Yorker Lewis
striptekenaar. On stage vertaalde dit zich in een eigen, kinderlijk
eenvoudig nummertje over een mensenetend monster, dat ondersteund
werd door hilarische, zelfgetekende visuals. Volgende maand gaat
Jeffrey Lewis op tournee doorheen Amerika, samen met onze helden
van British Sea Power. Voorwaar, een double bill die kan
tellen!

Soko begon giechelend met een ukeleleversie van
‘I’ll Kill Her’, alsof ze dat verplichte nummertje zo snel mogelijk
achter zich wou hebben. Wie op basis van die ene song naar de AB
was afgezakt, zal zich achteraf hoogstwaarschijnlijk bedrogen
gevoeld hebben. Stéphanie Sokolinski zong ronduit vals, en schoot
meermaals in de lach. De rest van het optreden kon de zwakke start
geenszins goedmaken. Soko werkte zich doorheen een drie kwartier
durende set waarbij zelfs de leuke vondsten de nek werden
omgewrongen door de vaak nogal saai opgebouwde songs. Ons deed Soko
nog het meest denken aan Phoebe Buffay uit ‘Friends’, compleet met
een liedje over een smelly cat (hoewel Stéphanie het over
een baby cat had). Niet dat er geen intrinsiek goeie
nummers te horen waren. ‘I Will Never Love You More’ bijvoorbeeld,
of ‘I Think I’m Pregnant’. Maar die hadden we ook in een toonvaste
versie op MySpace kunnen horen.

Headliner Adam Green begon zonder veel gedraal met
‘Festival Song’, een bombastisch nummer waarvan de wall of
sound
live duidelijk een stuk beter tot z’n recht kwam. Green
heeft dankzij allerlei verwikkelingen met drank en drugs geen
uitstekende live-reputatie, maar in Brussel was de New Yorker in
uitstekende doen. Voor de setlist werd natuurlijk gretig geput uit
‘Sixes & Sevens’, maar dat deerde niet. Met een
uitstekende band in de rug, slaagde Adam erin om er een zeer
genietbaar concert van te maken, dat nooit verveelde. De sfeer kwam
er hoe langer hoe meer in, en zeker de oudere meezingers (‘Friends
of Mine’!) waren hoogtepunten. Ander vroeg werk als ‘Dance With Me’
en ‘Baby’s Gonna Die Tonight’ hebben Adam en de band ondertussen al
zo goed in de vingers, dat deze zich ontpopten tot pompende
dansvloerstomers.

Green wierp al zijn dansjes, charisma en het hele podium in de
strijd om de avond en daarmee deze editie van het Domino-festival
met een knaller af te sluiten. Jammer van Soko, maar verder hebben
wij er een heel geslaagde laatste festivaldag op zitten. Same
time, next year
!

‘Sixes & Sevens’ van Adam Green is uit bij
Konkurrent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + elf =