Op zijn derde soloplaat geeft Alec Empire een ernstige ruk aan het stuur. Weg zijn de zware, opgefokte beats, The Golden Foretaste Of Heaven staat in het teken van gedateerde elektrorock. Schoenmakers blijven echter beter bij hun leest, zo blijkt eens te meer.
Een mens kan daar een ferme klop van krijgen, van een lange relatie die afspringt. Kijk maar naar de car crash die Tim Vanhamel het afgelopen jaar was (in filmpjes van) op allerlei award- en andere feestjes. Dat het dan ook vaak tijd is voor een grondige muzikale heroriëntering kan ook gebeuren. Zie opnieuw Vanhamel en zijn recente soloplaat. Ook een Alec Empire ontsnapt niet aan de wetmatigheden van een gebroken hart: hij verzamelde alle slechte ervaringen met de liefde op één plaat en dropte die op een nieuw label want er moest en zou een nieuwe richting ingeslagen worden. Of er ook een recent gebroken hart in het spel was, is de societyjournalist in ons nog niet te weten gekomen, maar bij momenten klinkt het alsof hij de car crashfase heeft beleefd tijdens de opnames. The Golden Foretaste Of Heaven is bij momenten een zielige, dronken tirade.
Alec Empire heeft nochtans zijn sporen al verdiend. Niet alleen was hij het meesterbrein achter het muzikale terrorisme van Atari Teenage Riot, ook als techno-artiest bracht hij uitstekende platen uit op het Mille Plateaux-label. Die twee tendensen kwamen na het einde van de groep samen in zijn nieuwe solocarrière die begon met het uitstekende dubbelalbum Intelligence & Sacrifice. Het bleek echter een one shot, want op opvolger Futurist ging de man op ongeïnspireerde wijze aan de slag met speed- en andere metalinvloeden. The GoldenForetaste Of Heaven is géén stap vooruit.
Het is simpel: wat Atari Teenage Riot zo spannend en wat Intelligence & Sacrifice zo’n mortiergranaat maakten, waren de razende, woedende mokerslagen van beats. Als een bokser die met een reeks winnende punches in sneltempo zijn tegenstander tegen het canvas werkte, zo greep Empire de luisteraar bij het nekvel. Op Futurist schoof hij in tegenstelling daarmee de gitaar op het voorplan, deze keer maken de beats helemaal plaats voor oubollige synths uit de Kraftwerkschool.
Tel daarbij dat ook de woeste slogans met het groot vuil zijn meegegeven en de kansen op opwinding zijn vrijwel nihil. In de plaats kwamen vervelende parlando’s, pathetische tirades als in "Robot L.O.V.E." en "Bug On My Windshield", waarin de tweedehandse plastieken beats de aandacht niet kunnen afleiden, net als de bliepjes uit de Russische keyboards die Empire en rechterhand Nic Endo voor dit album aanschaften. Nog suffer: "1000 Eyes", de eerste "ballad" die Empire ooit opnam en die maar liefst zeven minuten doordreint.
Af en toe steekt nog iets van opwinding de kop op. De losgeslagen baslijn in "ICE (As If She Could Steal A Piece Of My Glamour)" geeft de tirade drive, "Death Trap In 3D" jakkert voort aan een heerlijk tempo. De power van "On Fire (The Hellish Vortex Sessions)" is aanstekelijk genoeg en ook de manier waarop The Golden Foretaste Of Heaven aftrapt met een droge drumcomputerbeat en gierende synths in "New Man" is nog smakelijk.
Maar het is te weinig voor een Empire met zijn staat van dienst. Het rijk van Alec Empire is zijn veroveringsfase al lang voorbij en plooit zich meer en meer terug op het moederland van de eigen navel. Nog even en het rijk van weleer is een klein eilandje in de Noordzee geworden.
