The Mars Volta :: The Bedlam In Goliath

Quotering: 5

Na twee meesterwerkjes waarvoor superlatieven nog steeds
tekortschieten, kon The Mars Volta met haar volgende releases niet
langer exclusief op lofbetuigingen rekenen. De live-plaat Scab Dates slaagde er
niet in om een evenwaardig substituut voor de magie van het
podiumgevoel te bieden en even later zorgde Amputechture als
eerste studioplaat voor verdeelde meningen onder de adepten. Het is
dus aan deze vierdeling om ervoor te zorgen dat Rodríguez-López en
Bixler-Zavala weer eensgezind op handen gedragen kunnen worden. Een
queeste waar letterlijk een hogere kracht mee gemoeid is, want ook
‘The Bedlam In Goliath’ is een conceptplaat, waaraan misschien wel
het meest waanzinnige verhaal dat door de jaren heen met de
tweespalt te linken viel verbonden zit.

Alles begon met een ouijabord dat Omar voor zijn bandmate kocht in
een obscuur winkeltje in Jeruzalem. Na enkele post-show sessies
ermee – die naar ons nat vermoeden gepaard gingen met een flinke
dosis geestverruimende middelen – kanaliseerde The
Soothsayer
, zoals het spel gedoopt werd, de verhalen van drie
geesten die als amalgaam de naam Goliath aannamen. De
mystieke krachten brachten plagen naar de met afro’s getooide
stervelingen – een beenkwetsuur en een ondergelopen studio om er
maar enkele te vernoemen – maar ook songmateriaal, wat voor het duo
de reden was om ondanks de rampspoed toch nog even door te bijten.
Ondertussen ligt The Soothsayer begraven op een geheime
locatie, terwijl zijn geesteskinderen gecomprimeerd werden op één
schijfje.

Uit occulte schemerwerelden zijn blijkbaar simpeler ideeën te puren
dan uit de zielen van progrockers met gespleten achternamen, want
met een liefdesdriehoek in plaats van pakweg de hersenspinsels van
een comapatiënt als overkoepelende thematiek en een gemiddelde
speelduur die opnieuw teruggedrongen werd tot zes minuten per track
lijkt ‘The Bedlam In Goliath’ alvast het meest toegankelijke werk
van The Mars Volta. Op zich is dit ook dé instapplaat voor wie deze
groep tot hiertoe links liet liggen: de meer aan de fastfoodcultuur
beantwoordende porties staan vriendelijker op de mp3-speler en
tussendoor horen we momenten van extreme radiovriendelijkheid
(‘Agadez’ is voorbestemd om tot in de top van ‘De Afrekening’ te
klimmen).

Vrees niet echter, want The Mars Volta is duidelijk niet van plan
de artistieke integriteit met dollartekens in de ogen te
verloochenen. De briljante opener ‘Aberinkula’ speelt in iets
minder dan vijf minuten een gebald, maar grandioos spel met
ritmiek, woeste improvisatie, infusen van mesjogge psychedelica en
genre-overschrijdingen – hoor dat geweldig staaltje freestyle jazz
in de staart. Deze kopertoets wordt verder de waanzin ingetrokken
op de wervelwind genaamd ‘Cavalettas’: een chaos van jewelste
waarin het echter zalig verloren lopen is. Het geniale ‘Conjugal
Burns’ zuigt een met enkele uiterst gevoelige noten gespijsd
midtempo begin dan weer mee in de ultieme kakofonie van de noisy
apotheose.

Ook in de meer gebalde structuren slagen Omar en Cedric er nog
steeds in extremen met elkaar te verzoenen (‘Ouroborous’ verenigt
zowaar ziedende hardrock met doorleefde belijdenislyriek). De
minder uitdijende nummers bevatten geen vlakkere texturen, maar net
een nog strakker gespannen spanningsboog. Het magistrale ‘Metatron’
begint als een spetterende festivaltrack die een transparante
structuur laat culmineren in aanstekelijke refreinen, maar middenin
doorbreekt een tempovertraging de rechtlijnigheid. De locomotief
wordt van de sporen geduwd, maar belandt uiteindelijk toch terug
bij dat toprefrein om erna met een briesend krachtige outro de
wilde rit af te sluiten: een geniaal spel met de
verwachtingspatronen! Ook de verhouding van de tracks onderling
werd perfect afgewogen. ‘Goliath’ is één brok energie met heerlijk
hoge nootjes, een explosieve uitputtingsslag achter de drums en
enkele op pure adrenaline aangedreven intermezzo’s die menigeen de
luchtgitaar zullen laten bovenhalen. Deze bom komt echter nog
explosiever over door ze meteen erna te laten temperen door het
atmosferische rustpunt ‘Tourniquet Man’, de Lynchiaanse Mars
Volta-interpretatie van een serenade.

Ondanks enkele stilistische zijwinden zoals de oriëntaalse invloed
op ‘Soothsayer’, is The Mars Volta op ‘The Bedlam In Goliath’
duidelijk niet van plan om een nieuwe richting op te gaan. Wel werd
de succesformule hier duidelijk aangescherpt, wat hun vinnigste
materiaal tot op de dag van vandaag oplevert. Dit vierde full album
is dan misschien het minst avantgardistische uit het rijtje, maar
zeker even briljant als de twee moderne klassiekers waarmee ze de
scene veroverden. Laten we deze mannen nogmaals dankbaar zijn dat
ze de the dark side net lang genoeg getolereerd hebben om dit
edelmetaal te smeden.

The Mars Volta speelt op 9 maart in de AB

http://www.myspace.com/themarsvolta
http://www.themarsvolta.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + twintig =