Bosjesmannen on acid. Wie zich ooit heeft afgevraagd hoe dat zou klinken, moet zich als de bliksem All Hour Cymbals aanschaffen. Maar ook wie tot op heden niet wakker lag van het geluid van dolgedraaide sjamanen, kunnen we het debuut van Yeasayer gretig aanbevelen.
Yeasayer is hot. Zij die regelmatig een trendy muziekblaadje ter hand nemen, of rondsnuisteren op gespecialiseerde muzieksites, zal het niet ontgaan zijn. De voorbije weken werd de band haast doodgeknuffeld door allerlei "mensen die het kunnen weten". Yeasayer heeft dan ook alles om tot flavour of the month gebombardeerd te worden. Een excentriek, verfrissend geluid? Check. Coole attitude? Check. Ge-namedropt door allerlei hippe collegae? Check. Tel daar zijn multiculturele bezetting bij, een kluwen aan meldenswaardige invloeden plus New York als uitvalsbasis — de broeihaard bij uitstek van menig legendarisch rockgroepje — en alle ingrediënten voor collectieve hysterie bij de hypehongerige perslui zijn aanwezig.
U vertrouwt het hele zaakje niet? Dan moeten wij u helaas al meteen ontgoochelen. Alle verdachtmakingen hierboven ten spijt, is All Hour Cymbals gewoonweg erg straffe kost. Yeasayer presenteert op zijn debuut een smakelijke ratatouille van psychedelische samenzang, Afrikaanse etnische muziek, apocalyptisch melodrama, wild in het rond slingerende synthesizers, oriëntaalse wijsjes, universele instrumentatie, pastorale koorgezangen, bizarre tempowisselingen en onheilspellende teksten. Dat Yeasayer daarbij ongegeneerd leentjebuur speelt bij stadsgenoten als Talking Heads of TV On The Radio, en zijn gerief klaarblijkelijk bij dezelfde dealer haalt als pakweg Animal Collective of Akron/Family, kunnen we bezwaarlijk funest noemen. Aan de dief herkent men zijn genialiteit, nietwaar?
Opener "Sunrise" zet al meteen de toon: sobere synths, ritmisch handgeklap, haast a capella gezongen teksten met de nodige zin voor dramatiek, opzwepende drums, en welig tierende oerwoudgeluiden. Met "Wait For The Summer" zwelt de exotische sfeer verder aan. Eerste echte hoogtepunt is evenwel het geweldige "2080", dat alvast zijn stek in de StuBru-playlist wist te bemachtigen. Opzwepende popmuziek die compromisloos op de voeten en heupen mikt, en die ons de onverwoestbare Talking Heads-klassieker Remain In Lightnog eens uit het rek deed halen. De vele enthousiaste "yeahs!" verklaren meteen ook waar Yeasayer zijn maffe groepsnaam vandaan heeft.
"Germs" op zijn beurt begint als iets dat de signatuur Lennon/McCartney had kunnen dragen (in hun psychedelische periode welteverstaan) en ontpopt zich nadien tot de missing link tussen de Carmina Burana van Carl Orff en Bowies Diamond Dogs. Haal deze uiteenlopende invloeden finaal door de Keltische mangel en je kan je een beeld vormen van hoe het geheel klinkt. Het ingetogen "Forgiveness" tenslotte is meldenswaardig door zijn perfecte harmonie tussen de dissonante melodieën en het subtiel aanzwellende achtergrondkoor, en door de zuinige maar welgemikte cimbaalaanslagen (de titel van de plaat verwijst trouwens naar Yeasayers afkeer van de met ondoordachte cimbaalmeppen volgepropte rocksongs van nu).
Live sloeg vooral "Wait For The Wintertime" ons met verstomming, en ook op plaat is dit marslied van de 21ste eeuw verpletterend. Die "X-Files"-intro! Die logge gitaarriffs! Die mokerslagen op de drumvellen! Die gedecideerde tekst ("On a cold day you can walk forever/On a cold day nothing’s gonna stop us")! Die extatische oerkreten! Die "Child In Time"-achtige outro! Een knoert van een song, quoi.
Doorheen zijn teksten schetst Yeasayer vaak een lichtjes apocalyptisch aandoend wereldbeeld. Subversieve frasen als "I can’t sleep when I think about the times we’re living in/I can’t sleep when I think about the future I was born into" (uit "2080") en "someone help me please" (uit "Wait For The Summer") klinken uit de strot van zanger Chris Keating als wanhopige primal screams, die het einde der tijden lijken in te leiden.
Gelukkig gaat al die doemdenkerij niet ten koste van waar het nog steeds om draait: een overweldigende sound. En of Yeasayer die heeft. De aanstekelijke uitbundigheid waarmee Yeasayer ’s werelds laatste ademstoot bij wijlen tegemoet lijkt te dansen, attendeert ons erop dat het allemaal nog zo erg niet is. All Hour Cymbals is een ferm debuut van een groep die vitaal en bezield genoeg lijkt om de hype te overleven. Bij voorkeur te beluisteren na middernacht.
