Siobhan Donaghy :: Ghosts

Parlophone, 2007

Elk jaar in de doodse periode tussen de wijn- en champagnekaters
van Kerst en Nieuw door heb ik er voor mezelf een gewoonte van
gemaakt een lijstje op te stellen met de twintig beste albums die
het voorbije jaar de most played list op mijn iPod hebben gehaald.
Het proactief kweken van herinneringen voor de toekomst, zeg maar,
in de hoop hetzelfde lijstje eens tegen te komen wanneer de
jeugdigheid mijn gezicht heeft verlaten en dan met warme weemoed te
kunnen terugdenken aan het jaar dat nu-rave de Europese clubs en
festivals nietsontziend bestormde, weddenschappen over de
levensverwachting van Amy Winehouse haar
bijzondere stemtalent begonnen te overschaduwen, en Robyn een ware
tweestrijd van opinies in mij deed losbarsten over de verleidelijke
poptonen van haar luchtige ‘With Every Heartbeat’. Groot was mijn
verbazing toen ik zag dat mijn nummer drie nog geen aandacht had
gekregen op enola. Een waar onrecht, vond ik, dat enkel goedgemaakt
kon worden door als eerste goede daad van naastenliefde in 2008 het
eclectische sirenengezang op ‘Ghosts’ van ondergewaardeerde parel
Siobhan Donaghy te introduceren aan onze lezer.

‘Ghosts’ is de tweede langspeler van het bleke, roodharige meisje
uit de originele formatie van de Sugababes dat de groep verliet
voor die wereldwijd de commerciële jackpot won. De gangbare
‘creatieve meningsverschillen’ werden geciteerd als reden voor
vertrek en Siobhan vervolgde eigenwijs (en een beetje depressief)
haar weg om het radiovriendelijke ‘Overrated’ te componeren, wat
volgens haar op geen enkele manier verwees naar haar voormalige
bandleden. Allemaal ideaal voer voor de promomachine, zij het niet
dat haar album ‘Revolution in Me’ dreef op de stroom van
middelmatigheid en niet verder geraakte dan een 117de plaats in de
Britse charts. Maar een flop en heibel met haar platenmaatschappij
waren blijkbaar het nodige water om de inspiratiemolen in gang te
stoten en in Ms. Donaghy de ware revolutie te ontketenen, want na
drie jaar soul searching in de vergetelheid is ze terug met een
comeback die kan tellen.

Donaghy heeft zich onder het toeziend oog van Faithless-producer
James Sanger genesteld in een stijl die onmiskenbare invloeden van
Kate Bush, Brian Eno en de Cocteau Twins draagt. Die invloeden
schijnen soms te duidelijk door, maar het geheel blijft iets dat
niemand op dit moment zo overtuigend doet. Het is popmuziek in zijn
meest oprechte vorm, met een excentriek en slim kantje. Ondersteund
door optredens in het Londense undergroundcircuit, werd een
tweezijdige eerste single uitgebracht op 12″, wat natuurlijk nooit
schaadt om geloofwaardigheid op te bouwen bij een ander soort
publiek. Hoewel verre van het beste nummer op ‘Ghosts’ is ‘Don’t
Give It Up’ een genietbare electro-ballad. De combinatie van een
meeslepende beat over een etherische, vocale riff is zo intens dat
die het refrein ietwat overstemt. Toch blijft de acrobatiek van
Siobhans heldere stem aan je oor kleven en echoot eenzelfde
klankexpositie door in de andere singlehelft, ‘Ghosts’, een
brouwsel voor cultstatus met songtekst die zweeft in Keltische
mystiek en efficiënt gebruikmaakt van meervoudige vocal tracks
(waarvan een backmasked het grimmige “She can’t carry on, but
her nimble fingers still feel the cold”
geeft).

Als zachtere, meer akoestische nummers als ‘So You Say’,
‘Sometimes’ en het geestige ’12 Bar Acid Blues’ al geïnterpreteerd
kunnen worden als een dipje, schiet Donaghy terug de hoogte in met
het innemende ‘Coming Up For Air’, dat de ingehouden kracht van
Siobhans stem stilaan laat losbarsten in een dramatische climax.
Het vervolg zijn een voor een onconventionele meesterwerkjes op de
Kate Bush-manier. Het magistrale, verontrustende ‘Goldfish’ en het
frêle ‘Halcyon Days’ zijn de perfecte geluidsband voor een
gedachtenwandeling en transporteren je naar winderige Ierse kliffen
voor mentale helderheid. De schuiven worden helemaal opengetrokken
tijdens ‘Medevac’ (een afkorting voor ‘medical
evacuation’
). Donaghy wervelt als een tornado op volle kracht
doorheen de duistere, maar catchy lyrics die zinspelen op de
liefde-doodsdrift van iemand in zelfgecreëerde wanhoop, met
referenties aan drugs en zelfmoord. Voeg daarbij een zware,
vervormde baslijn die het ritmepatroon van een sirene volgt en je
hebt een plaat die zindert op het randje van genialiteit.

In een jaar dat rasechte popartiesten werden gepromoot als een
alternatieve act, met succes aan beide kanten van de snede, is het
Siobhan Donaghy niet gelukt door te breken bij een breed publiek en
haar lauweren te verzilveren in geld voor de commerciewolven,
hoezeer het haar ook gegund is. ‘Ghosts’ zal nooit de radiodood
sterven, maar een lang leven leiden in de blogosfeer waar Siobhan
de scepter zwaait over de underdogs en ze de ondergewaardeerde,
kritische favoriet kan blijven die onder ware muziekadepten wordt
doorgegeven als een kostbaar en gekoesterd geheim. En laten we
eerlijk zijn, dat is niet eens een slecht lot.

http://www.siobhandonaghy.co.uk/
http://www.myspace.com/siobhandonaghyparlophone

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − zes =