Arquettes :: Arquettes e.p. Tokota :: Tokota e.p.

Bloeit de Vlaamse Film? Dan heeft u onze rockmuzikanten nog niet bezig gezien. Vanuit Gent bereikten ons alweer twee veelbelovende debuut-e.p.'s.

Pakweg vijftien jaar geleden was Antwerpen dé broedplaats voor Vlaams rocktalent. Een hele generatie Antwerpse, en bij uitbreiding Vlaamse muzikanten baanden zich in navolging van vlaggenschip dEUS een weg door de jungle van de muziekindustrie. De laatste jaren lijkt het er evenwel op dat de Antwerpse scene langzaam is uitgedoofd en dat Gent de fakkel heeft overgenomen als rockhoofdstad van Vlaanderen. In het spoor van vaandeldragers als Soulwax en Das pop schieten de bandjes er als paddestoelen uit de grond. Hoewel de kernleden van Arquettes en Tokota afkomstig zijn uit de Oost-Vlaamse periferie, meer bepaald de streek rond Ninove, hebben beide bands diepe wortels in de Gentse scene. Allebei komen ze nu met een ambitieuze debuut-e.p. voor de dag.

Het afgelopen jaar katapulteerde Arquettes twee nummers in de playlist van Studio Brussel. Zowel “Feehler” als “It’s A Relief” vielen op door de nerveus tintelende gitaren en de bitterzoete samenzang van zanger-gitarist Koen Wijnant en keyboardspeler Jan Borremans. De originele versies van beide singles zijn ook te vinden op de debuut-e.p. van Arquettes. Meer nog, ze vormen de onbetwiste hoogtepunten. De intro’s van de twee nummers komen duidelijk uit dezelfde eicel, maar gelukkig scheiden hun wegen zich al na enkele seconden. “It’s A Relief” ontpopt zich met zijn knappe hooks en gespeeld verveeld klinkende vocals tot het absolute prijsbeest van dit minialbum, terwijl “Feehler” een brug slaat tussen Pavement en Built to Spill. Alleen jammer dat het keyboardriedeltje dat in dit laatste nummer rondhuppelt, niet wat nadrukkelijker naar voren werd gemixt. Helaas houdt de lofzang hier op, want de rest van de tracks haalt het niveau van de singles niet. Opener “The Great Diverse” weet dankzij zijn weerbarstige ritme nog wel even de aandacht vast te houden, maar iets later is het vet definitief van de soep. In “Dress” probeert de band immers te rocken als de beesten, maar de song lijkt lood in de vleugels te hebben en komt nooit echt van de grond. Ook de sfeervolle, maar wat richtingloos voortkabbelende afsluiter “Her Party” kan geen soelaas meer brengen.

Arquettes geeft met deze e.p. blijk van potentie, maar reeds in het Oude Testament wist men dat zij die hun potentie te snel willen verzilveren, hun zaad vaak op de rotsen zien belanden. Verder rijpen is de boodschap, zodat ze ons de volgende keer kunnen verbazen met een plaat vol krakers.

Dat de gewassen van Humo’s Rockrally-finalist Tokota wél rijp zijn om geoogst te worden, bewijst de groep zes nummers lang op zijn debuut-e.p.. De band rond zanger-gitarist Thomas Mourant slaagt er wonderwel in om een consistent klinkend vervolg te breien aan de adrenalinerijke single “We Talk About”. Zo passeert onder meer het met ingehouden passie gezongen “And So They Say” de revue. De zanger vleit zich neer op het oorkussen van de melancholie en mijmert een eind weg over hoe de liefde was, is en zou moeten zijn. Withete gitaren geven hem echter op tijd en stond een trap onder de kont en vermijden dat hij helemaal wegzinkt in romantische overpeinzingen. “Today”, dat ons aan dEUS ten tijde van The Ideal Crash doet denken, brengt nog meer lekkers. De groep hypnotiseert de luisteraar meer dan zes minuten met een dreigend drumpatroon, kolkende gitaren en naar alle hoeken van de kamer spattende vocals. Ook “Wake Up” klokt af boven de zes minuten en heeft een refrein om niet alleen ‘u’, maar ook ‘jullie’ en ‘zij’ tegen te zeggen. In de categorie ‘furieuze gitaren’ kunnen we u onder meer het hierboven reeds vermelde “We Talk About” aanraden. De lekker noisy intro dendert voorbij als een NMBS-trein die een vertraging moet goedmaken en het refrein haakt zich met duizend weerhaken vast aan ons trommelvlies. Dat het nog beter kan, bewijst “Better off”, dat vaker van ritme wisselt dan Frank Vandenbroucke van wielerploeg en dát zonder gekunsteld over te komen. Mourant trekt een blik gierende Dinosaur Jr-gitaren open en gooit er vervolgens ook een dozijn epische gitaarsolo’s tegenaan. Horen wij J Mascis daar in de verte tevreden grinniken?

Tokota beschikt ongetwijfeld over de kwaliteiten om door te stoten tot de hogere sferen van vaderlandse rockhemel. Het voornaamste struikelblok zou wel eens de kenmerkende, maar wat nasale en al bij al vrij beperkte stem van Mourant kunnen zijn. Gecombineerd met de zeer typische groepssound, ligt bij het maken van een full-cd het gevaar van een te eenvormig resultaat op de loer. Maar deze randbemerkingen mógen en kúnnen de pret niet bederven. Tokota heeft een fijn en verdomd verslavend plaatje gemaakt! Daar neigt onze vinger alweer naar de repeat-knop…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − zeven =