The Killbots :: The Killbots

Funtime, 2007

Driewerf hoera voor Limbomania! Ware het niet dat ze The Killbots
anno 2003 uit de anonimiteit hesen, dan zouden deze Limburgse
gitaarfetisjisten noch uw plaatselijke tuinfeest platgespeeld
hebben, noch met deze titelloze eerste komen aanzetten. Hoewel,
“titelloze tweede” zou hier gepaster zijn: enige jaren terug
trachtten ze namelijk ‘8 Balls of Steel’ aan platenmaatschappijen
allerhande te verpatsen. Geen énkele hapte toe, wat ons nog maar
eens met de neus op de crisis in muziekland drukt.

Over naar het heden: Funtime Records achtte de tijd eindelijk rijp
voor wat gitaargeweld, en in de slipstream van El Guapo Stuntteam
speelden The Killbots zich in het oog van iedere zichzelf
respecterende luchtgitarist. Heeft u het niet zo voor oeverloos
gesoleer, maar gaan refreinen met hoge meezingbaarheidsfactor er
bij u in als zoete koek? Ook in die discipline is dit een meer dan
puike plaat geworden. Wanneer we de beukende geluidsmuren en
roffelende drums zouden wegdenken en ze zouden inruilen voor , we
zeggen maar iets, een akoestische gitaar, zou driekwart van de
songs moeiteloos overeind blijven.

2 instrumentale nummers telt ‘The Killbots’: ‘The Counts of Modo’
en ‘Tantra’. Ondanks de zeer puike zang, prijken juist deze nummers
bovenaan onze most played list. ‘The Counts of Modo’ vanwege de
verkwikkende pauze die het vormt tussen 2 stormrammen als ‘Rule Me
Out’ en ‘Pay The Dues’, en nog veel meer vanwege de vage Black
Sabbath- echo’s. ‘Tantra’ doodeenvoudig omdat het zich zo bij het
beste van Tool of Neurosis kan scharen.
“Overdrijven we nu niet een beetje?”, hoor ik u al roepen? Neem de
proef op de som!. Deze epische afsluiter schreeuwt gewoon om een
montage boven een monumentale strijdscène. Ridley Scott, take the
hint! Om heel eerlijk te zijn: met behoorlijk wat slechte wil
speurden we gedurig naar een valse noot, maar het duiveltje in ons
moest op z’n honger teren; ‘The Killbots’ bulkt van het
vakmanschap.

Het hoofdzakelijk uit gitaren bestaande instrumentarium wordt
bespeeld met een danig grote maturiteit waar wij, met ons
belabberde gepingel -Smoke on the Water’ lukt nog net – slecht
afgunstig op kunnen zijn. Waren het niet deze instrumentals geweest
die ons in een goede luim brachten, dan zou het net zo goed eender
welk ander nummer kunnen zijn. ‘Fright Train’ bijvoorbeeld leunt
zeer dicht aan bij wat El Guapo deed op ‘Accusations Blues’,
terwijl ‘The Whore (Without a Pussy)’ veel snediger is dan men uit
z’n titel zou opmaken. Vergeef ons als we uw favoriet niet
vernoemen, maar wees zeker die we die ook smaken.

Vast staat dat The Killbots in 2007 veel zieltjes, waaronder
ongetwijfeld enkele festivalorganisatoren, voor zich zullen winnen.
2008 belooft een wel zeer leuke zomer in petto te hebben. Nu alleen
het weer nog, Sabine?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + 9 =