Columbia, 2007
Bruce Springsteen is zo’n artiest van wie je je altijd wel een
beetje afvraagt wat zijn volgende project zal zijn. Toen hij vijf
jaar terug ‘The Rising’ maakte, was het enkel op verzoek van de
fans dat de E Street Band weer samenkwam. Voor een kritische
patriot als Springsteen was dat album het best mogelijke post-9/11
werk, en een reden om de groep opnieuw van onder het stof te halen
leek dit jaar een pak minder voor de hand liggend. De jongens
worden er niet jonger op, en Springsteen zelf amuseerde zich zonder
hen ook, getuige zijn het (overigens ook erg uitstekende)
minimalistische ‘Devils & Dust’ en ‘We Shall Overcome’, een ode
aan folkzanger Pete Seeger.
Ondanks dat alles blijven wij toch vooral fan van de rockende,
bandanadragende metroseksueel. De hoes van ‘Born In The USA’ (die
gebruinde armen!, dat kontje!) is genoegzaam bekend, en wie ’s mans
gezicht niet kan thuisbrengen, zou zweren dat hij nog steeds even
viriel is als een kleine 25 jaar geleden. Om maar aan te kaarten
dat de verwachtingen hooggespannen waren, zowel muzikaal – de band
en dan vooral saxofonist Clarence Clemons maken toch een wezenlijk
verschil – als tekstueel, in een pre-verkiezingsjaar.
De eerste noten maken al vrij duidelijk welke richting de plaat
uitgaat. Geen nieuwe zwiep, maar rechttoe rechtaan rocken.
Openingsnummer en (prima) single ‘Radio Nowhere’ brengt Springsteen
voor het eerst sinds ‘Born To Run’ weer net aan de goede kant van
de grens met Bon Jovi, bouwt die heerlijke gitaarmuur op, is
bezeten, patriottisch, poëticaal. Daarmee is erg veel gezegd.
‘You’ll Be Comin’ Down’ is meer van hetzelfde, en ‘Livin’ In The
Future’ is dat ook, maar dan nog een klasse hoger.
Helaas wordt dat niveau niet de hele cd aangehouden, en slaat
Springsteen er een paar keer schlemielig naast. Zo is ‘Your Own
Worst Enemy’ een flauw doorslagje van ‘Thunder Road’, zeker omdat
de tekst zo veelbelovend is, en sléépt ‘Girls In Their Summer
Clothes’ zich werkelijk naar het einde, ondanks het – om het met
Gringo te zeggen – kinky refrein. Ook ‘Gypsy Biker’ begint alsof
Springsteen de wisselstukken (sterke tekst, slome intro, dan
gitaren, finaal ‘lalalala’) in een plaatselijke IKEA gaan halen is,
maar krijgt na de gitaarsolo zo’n stoot dat we enkel kunnen
concluderen dat deze protestsong – de biker keert gekist terug –
zich sonnetgewijs voor ons opent.
Het beste moet dan evenwel nog komen. “I’ll watch the bones in
your back like the stations of the cross // ‘Round your hair the
sun lifts a halo, at your lips a crown of thorns. // Whatever the
deal’s going down, to this one I’m sworn” gaat het in ‘I’ll
Work For Your Love’. Oordeel zelf of Springsteen terecht genoemd
wordt als kandidaat-Nobelprijswinnaar. Gekoppeld aan de bezetenheid
die hem zo eigen is, levert het alvast een stevig argument pro op.
Ook de troubadourslyriek van de titelsong en het
anti-neoconstatement in ‘Last To Die’ zijn zwaar okee, maar niets
dat we dit jaar gehoord hebben (op enkele flarden Bright Eyes na
misschien) kan de vergelijking met het duo ‘Long Walk
Home’/’Devil’s Arcade’ doorstaan. Eerst F. Scott Fitzgeraldgewijs
(‘County’ all over) en de hoop voor de geboortegrond
uitsprekend The Rising raken, en daarna diep ingetogen blijk geven
van genoeg intelligentie om de vraag ‘Moeder Waarom Leven Wij’ te
kunnen beantwoorden, het is niet iedereen gegeven. Ook de dromerige
bonustrack ‘Terry’s Song’ is het aanraden waard.
Met ‘Magic’ zal Bruce Springsteen geen horden nieuwe fans voor zich
winnen. De man heeft ervoor gekozen om het aanwezige politieke
klimaat en de zorgen die vast in hem omgaan alweer meesterlijk op
muziek te zetten, en is daar op fenomenale wijze in geslaagd.
‘Magic’ mag dan al meer van hetzelfde zijn, het is tenminste meer
van het uitstekende zelfde, en daar zijn wij al erg lang
ongelooflijk content mee. Op 12 december speelt Springsteen in een
bijna uitverkocht Sportpaleis. De dwazen die destijds wel aanwezig
waren in het kille Boudewijnstadion, hebben nog enkele uren de tijd
om zich alsnog vlug een avondje kunst aan te schaffen. Doen!
Bruce Springsteen speelt op 12 december in het Sportpaleis te
Antwerpen.
