I Love Sarah :: Hoekzetel Bruno

“Briljant!” “Pretentieus gemasturbeer!”. “Opwinding!” “Een rommeltje!” Zeggen dat I Love Sarah — het duo Jani Jani en Rudy Perdu — gemengde reacties uitlokt, is stellen dat Mauro behaard is. We nemen een tussenpositie in: Hoekzetel Bruno is “lichtjes geweldig!”.

Ze hebben ooit bindtekstgewijs de vloer aangeveegd met goddeau omdat we hen in één en dezelfde recensie als het woord “postrock” durfden te vermelden (beweren zij, wij herinneren ons niets), maar we zien hen nog altijd zo graag dat we hen voor het voorprogramma van ons verjaardagsfeest boekten. I Love Sarah is immers van het geweldigste dat er zich muzikaal binnen deze landsgrenzen beweegt. Dan strijken wij al eens met de hand over ons hart.

Na wat e.p.’s vindt I Love Sarah het dan toch tijd om — in eigen beheer — te debuteren. Dat doen ze in stijl met een door Pascal Deweze geproducete vinylsingle, gevuld met de zes beste nummers die ze hadden liggen, en voorzien van een door Dennis Tyfus ontworpen hoes. Achteloos, het dingetje een belachelijk absurde titel meegevend, alsof het allemaal geen moeite kost, laat het duo op Hoekzetel Bruno behoorlijk straffe en geflipte muziek op de wereld los.

Opener “Mauro” is meteen een schoolvoorbeeld van de modus operandi die zeventien minuten lang wordt gehanteerd: een speelgoedpiano dendert in een loopje op en neer, een drum zet zich schrap en barst samen met een gruizige gitaar los. Nog geen drie minuten later is dat loopje zichzelf nog altijd aan het herhalen, maar we zijn wel vijfendertig bewegingen verder zonder dat er ook maar één geforceerd aanvoelt.

Wie I Love Sarah moeilijkdoenerij noemt, weet dan ook niet waar hij het over heeft. Elke tempowisseling klinkt spontaan, het ene idee leidt als vanzelfsprekend naar het andere. “Alsof een hele muziekwinkel in de maat de trap afdondert”, moeten wij ooit ergens geschreven hebben, en die beschrijving klopt nog altijd als een bus bij “Mauro”.

Maar de groep kan ook “meefluitbaar” doen, bijvoorbeeld in “De ballade”, het aansteker-anthem van de groep. “Dat het gauw weer zomer wordt” is behalve een verzuchting die dezer dagen van toepassing is ook een heerlijk poppy nummertje, dat door Deweze van een perfecte geluidsmix is voorzien. De man lijkt wel definitief gelanceerd te zijn voor een bloeiende producerscarrière na ook al puik werk voor Van Jets.

“Queens Of The Stone Age” maakt nog maar eens duidelijk hoe sterk Jani Jani en Perdu op elkaar ingespeeld zijn. Dat draait en keert maar, van explosieve roffel naar gitaaruitbarsting over een losgeslagen loopje en en passant vliegt ook nog eens een vleugje doo-wop voorbij. Dit duo kent zijn muziekgeschiedenis en kan ze desnoods achterstevoren en binnenstebuiten voor u naspelen.

Met titels als “De gokchinees” en “Braken koffie braken lasagne” zetten ze u graag op het verkeerde been maar laat u niet misleiden door de aparte humor van het duo (onze promo zat in een aangepaste singlehoes van Grease): ze lijken een gimmick, maar hun muziek bewijst telkens weer dat het menens is. Hoekzetel Bruno is een ferm schot voor de boeg. Hier is een duo aan het werk dat beter niet om hun fratsen wordt afgeschreven.

I Love Sarah speelt op 23 oktober op Zes Jaar Goddeau in Stuk in Leuven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 3 =