Suzanne Vega :: Beauty & Crime

Tracy Chapman. Michelle Shocked. Edie Brickell. The Indigo Girls. Sinéad O’Connor. Je mag echt wel glimmen als een pas geboende parketvloer als je al deze dames hebt beïnvloed. Toch blijft de Amerikaanse Suzanne Vega heel bescheiden over haar voortrekkersrol en blijft ze koppig platen maken. Beauty & Crime, haar laatste, combineert klassieke folk met Rolling Stones-achtige riffs en percussie van Sheryl Crow. Interessant.

Grofweg kan Beauty & Crime, Vega’s hoogstpersoonlijke ode aan het New York van vandaag en dat van de jaren zeventig, worden opgesplitst in twee delen: de klassieke Suzanne Vega die folk met een randje speelt, alsof ze met een gitaar geboren werd, en de min of meer rockende Suzanne Vega, die blijkbaar met huid en haar in de mosterdpot van Sheryl Crow gezeten heeft. Een muzikale evolutie, noemen ze zoiets in het jargon.

Luister bijvoorbeeld maar naar opener "Zephyr & I" dat lichtjes stomende percussie en een zachtjes rockende ritmegitaar serveert, als betrof het een Iglo Light-maaltijd. Smaakt lekker, maar wij willen toch meer calorieën. Het aan Frank Sinatra en Ava Gardner opgedragen "Frank & Ava" beantwoordt volledig aan die behoefte: het nummer klinkt als een verloren gewaande track van Sheryl Crow en past moeiteloos in het rijtje instant classics à la "If It Makes You Happy" en "Hard To Make a Stand" van laatstgenoemde.

Ten slotte kan "Unbound", hand in hand met Sheryl Crows "Soak Up The Sun", het speelkwartiertje inluiden: fris gitaartje, drums als een pingpongbal, een verrassend venijnig uit de hoek komende Vega, mooi. Staan er helemaal geen klassieke tracks op deze Beauty & Crime, vraagt u nu; de Suzanne Vega old school, die van pakweg megahit "Luka"? Absoluut, alleen begint die kant van de fr&ecircle chanteuse een beetje aan metaalmoeheid te lijden.

Zo is "Ludlow Street" Suzanne Vega ten voeten uit — spaarzaam gitaartje, porseleinen zang — maar onmiddellijk schieten ons wel tien songs van Vega te binnen die lekkerder in het oor liggen. "Pornographer’s Dream" is, anders dan de titel laat vermoeden, een goedkoop doorslagje van haar eigen "In Liverpool". Gelukkig is het vanaf dan wel genieten van hier tot – welja — New York. Op "Edit Wharton’s Figurines" legt Vega eindelijk nog eens haar troefkaarten op tafel: kristalheldere zang, mooie gitaarpartij, enkele spaarzaam gedoseerde strijkers. Mooi!

Let ook op "Bound" dat, als een symbiose tussen de klassieke en de zichzelf heruitgevonden Vega, haast naadloos aansluit bij voorganger "Edit Wharton" en voorwaar zelfs herinnert, én aan haar eigen, klassieke "The Queen and the Soldier", én aan de orkestrale triphop van — jawel, u leest het goed — Hooverphonic. Faut le faire! Vega refereert wel meer naar haar eigen, immens uitpuilende songcatalogus: "As You Are Now" lijkt als twee druppels water op het bloedmooie "Gypsy" (uit Solitude Standing, 1987), maar voor één keer vinden wij dit niet erg.

Slotnummers "Angel’s Doorway" en "Anniversary" zijn maar minnetjes, maar tegen dan heb je al een cd achter de kiezen die toch voor een derde een prima alternatief voor Sheryl Crow vormt, en voor een derde een Suzanne Vega in grote doen toont. Een beetje intelligent programmeren en u hebt een plaat die zowel rockt als balsem voor de ziel biedt. Er zijn al voor minder platen gemaakt.

Suzanne Vega speelt nu zaterdag 28 juni op Suikerrock en op zondag 5 augustus op de Lokerse Feesten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 1 =