In het Oude Testament staat te lezen hoe Jahweh aan Zijn Volk een land van melk en honing beloofde en sindsdien is die spreuk samen met de belofte vele talen binnengeslopen, tot Denemarken toe. In dit ooit brute land, waar de meest gevreesde Vikingen vandaan kwamen, kreeg het beloofde land de poëtische naam Slaraffenland mee.
Het Deense Slaraffenland creëert echter, in tegenstelling tot wat zijn naam en afkomst doet vermoeden, geen lieflijke songs of etherische klanklandschappen, maar wel brute en verstoorde rock in een lo-fi-setting, en doorspekt dat geheel met (free)jazz- en avant-garde-invloeden. Dat leidde in 1994 al tot het gelijknamige debuut,en krijgt nu een vervolg met het meer dan uitstekende Private Cinema.
Openingstrack "Sleep Tight" is allesbehalve een slaapliedje te noemen. De grimmige gitaren halen aanvankelijk ongecontroleerd uit maar krijgen middels dreunende drumslagen toch een ritme aangereikt. De zang klinkt gepijnigd en desolaat. Enkele fluiten geven het nummer halverwege een eerste wending zodat, wanneer de gitaar-bas-drum-blazersconstellatie het weer overneemt, er sprake is van een heel andere song. In "Show Me The Way" klinkt het daarna allemaal wat gestroomlijnder, alsof Peter, Björn & John opeens lo-fi ontdekt hebben en hun poppareltjes een smoezelig randje willen meegeven.
Het dromerige "Polaroids" biedt een bezwerende melodie aan die bij gratie van enkele blazers zichzelf naar een hoger niveau tilt, de alternatieve jaren negentig zijn nooit ver weg. Het rockende "This One Will Kill Us" wordt schijnbaar nonchalant gespeeld en neemt na een tweetal minuten een verrassende en aparte wending. De volgende drie minuten worden allerlei verstoorde klanken door elkaar geweven waarna de drum het nummer opnieuw richting begin (en einde) stuurt.
De prominente blazers openen "The Run Up" met enkele zwaarmoedige uithalen. De kristalheldere gitaren vormen een mooie aanvulling op de instrumentale en minimaal ingevulde song, die in scherp contrast staat met het veel verontrusterendere en hardere "Rød" dat de gitaren ongecontroleerd laat grommen. "Watch Out" heeft even genoeg van die experimenteerdrift en zoekt liever aansluiting bij de eerste paar nummers. De instrumenten gehoorzamen opnieuw aan de eisen van de melodie en laten de zanger zijn titel herhaaldelijk declameren. Flarden Bauhaus (op zijn meest rockende) worden gekoppeld aan no wave en "indie", met de blazerssectie (opnieuw) als welkome afwisseling.
De enige track die er niet toe doet, is het flauwe "Grøn" dat wanhopig probeert met schuifelende achtergrondgeluiden een track of sfeer op te bouwen. Gelukkig vormt het wel een mooie intro voor de volgende reeks waarbij experimenteerdrift en klanktapijten primeren op "klassieke" songs. Vooreerst is er het op zijn minst vreemd te noemen "You Win", dat een chaotische instrumentenstrijd aangaat en zich, op de laatste minuut na dan, ontpopt tot een auditieve "bad trip". In "Ghosts" krijgt die trip nog een staartje, al is de duisternis hier allesbehalve prominent. "How Far Would You Go", dat gelijkenissen vertoont met Efterklang, leidt de luisteraar weer naar veiligere oorden.
Op het tweede album zien de Denen van Slaraffenland het duidelijk breder dan op hun debuut. De mix van stijlen (postpunk, no wave, geluidsexperimenten …) blijft weliswaar behouden maar vooral de eerste helft van het album toont een verschuiving naar meer songgerichte nummers. Toch schuwt de groep nog steeds het experiment niet. De uitgekiende mix van durf en behoudsgezindheid, experiment en song, geeft aan Private Cinema net dat randje dat te veel andere rockgroepen missen.
