Nog geen half jaar nadat het Gentse Haruki (Boris Snauwaert) op het kleine label Kaspar Hauser een meer dan prima split-cd met Sielveen Riefman uitbracht, staat hij er al opnieuw met de e.p. Bending Wood. Voor het geld doet hij het overigens duidelijk niet: de e.p. is gratis te downloaden op http://rainmusic.free.fr/catalog.htm, de site van het label.
In deze tijden van harde valuta en koude cash waarbij artiesten steen en been klagen over gederfde inkomsten en illegale downloadpraktijken kan het vreemd klinken maar er zijn nog steeds artiesten voor wie louter muziek maken op de eerste en enige plaats komt. Bending Wood is dus geen afdragertje geworden noch een samenraapsel van enkele ruwe schetsen die snelsnel online gesmeten worden maar wel een fijne e.p. met nummers die moeiteloos naast het werk op de split-cd kunnen staan.
Wie het werk van Haruki kent, weet waaraan hij zich zou mogen verwachten: parelende electrosongs die grossieren in een vreugdevol soort melancholie en herinneringen aan voorbijgevlogen zomers. "In The Garden" stelt niet teleur: het nummer klinkt loom en vrolijk, een banjospeler tokkelt verstrooid een riedeltje boven zachte, dromerige klanken. "Table Is Empty" doet daar een schepje bovenop door kinderlijke klanken samen te voegen tot een optimistisch geheel. Een vrolijk stuiterende melodie wil met alle instrumenten vriendjes zijn en bedenkt een allerschattigst spelletje rond de piano.
Maar in "I Know We Talked About It But That Doesn’t Mean I Can Never Set Here Anymore, Does It?" komt de melancholie in een droevige jas om de hoek piepen. Het nummer steunt vooral op een beladen pianostuk en laat de elektronica van de andere nummers achterwege. Ondanks de tristesse past het nummer uitstekend tussen de andere songs, zoals "Sometimes Seeing Things Helps" bewijst. Het nummer mag dan wel niet de droefenis van zijn voorganger hebben, het is evenmin allemaal peis en vree. Zich traag voortslepende geluiden maken deze maal de dienst uit en laten een enkele glitch in hun midden toe.
In "Branches" valt nog meer glitch te rapen, de geluiden komen deze maal als golven aanspoelen maar beuken nergens op golfbrekers kapot. De duisternis van de song is opvallend onverwacht te noemen. "Frogs Aint Coming Over No More" tracht de teneur van de laatste songs achter zich te laten. De warme melancholie van weleer mag een laatste keer schitteren en het gevoel van onbehagen dan toch ten dele van zich afschudden. Ondanks de inherente gelatenheid slaagt het nummer in zijn missie.
De e.p. Bending Wood toont, althans gedeeltelijk, een andere kant van Haruki. Hier komen, in tegenstelling tot op de split-cd, veel meer negatieve gevoelens aan bod. Met deze e.p. bewijst de man dat hij meer kan dan een gevoel of sfeer oproepen. Er blijft nu nog maar één vraag onbeantwoord: wanneer mogen we een volwaardig album verwachten?
