The Strange Flowers :: The Imaginary Space Travels Of The Naked Monkeys

Mark Maanman is in Vlaamse studentenkringen geen onbekende. De ingenieur met enkele loszittende vijzen verkondigt aan al wie het (niet) horen wil dat de maanlanding geënsceneerd is en gooit er en passant nog enkele theorieën over de pil tussen. Het is een hobby als een andere.

The Strange Flowers gaat nog een stapje verder en beweert dat in het gezegende jaar 1965 het Congres van Naakte Apen een ruimtetuig het heelal in stuurde om de menselijke kennis uit te breiden. De astronauten werden evenwel allen besmet met een virus dat een aantal herinneringen wiste waardoor ze onbevangen met elkaar in discussie konden treden. Die gesprekken werden door een veertienjarige Italiaan opgevangen en veertig jaar later gedecodeerd vrijgelaten. Van de Naakte Apen werd niets meer gehoord maar hun conversaties krijgt u te horen op The Imaginary Space Travels Of The Naked Monkeys.

Net zoals op hun vorige album Ortoflorovivaistica weven de vier Italianen weer het ene psychedelische uitstapje aan het volgende zweverige intermezzo zonder echt oog te hebben voor wat er de laatste veertig jaar allemaal gebeurd is. Deze keer blijven alle nummers netjes onder de vijf minutengrens maar wordt er al iets meer buiten de lijntjes gekleurd. In de opener "The Second Sun" zit zo een aan B-52’s verwant keyboardlijntje en werkt het gemanipuleerde apengelach enorm aanstekelijk.

"Drops Of Light" grijpt daarna terug naar Syd Barretts erfenis met een semi-akoestisch nummer waarin Michele Marinò’s zang determinerend is voor de sfeer van de song. Op "Rainpogamoonsister" wordt daarna de (hard/prog)rockkaart getrokken met pompende drums en breed uitwaaierende gitaarsolo’s die de trip in een hogere versnelling schakelen. Op het eerste nummer na, en dan nog, weinig nieuws dus. Maar dat hoeft niet noodzakelijk negatief te zijn: de groep beheerst zijn materie en stijl als geen ander.

En dus wordt de luisteraar in "Of Green And Of Milk Of Bread And Of Sand" op een tweede akoestisch nummer vergast dat in dikke wolken lsd verpakt zit. De belletjes en tribale percussie geven het geheel een opgewekte, dromerige sfeer mee die uitstekend past binnen het geheel. "Irene" mag daarna opnieuw rocken, afwisseling moet er immers zijn. Ditmaal krijgt het nummer een garagerocktoets mee: de gitaren snijden door merg en been, de drums zijn strak en ritmisch en de zang klinkt alsof die opgenomen werd in een ander universum.

Op de tweede helft van het album wordt meer van hetzelfde geserveerd, en dus krijgt de stevige uithaal "The One I Love" het gezelschap van zacht voortvloeiende sfeersongs als "Revolution In A Miniature", "Purple Needles" en "No Love No Pain No Fall From Grace". Maar The Strange Flowers vermijdt voorzichtig de val van herhaling door in de andere nummers opnieuw met mondjesmaat meerdere invloeden toe te laten. De zachte sixtiesrock in "Pleased When You Come", het melodieuze en proggy "Sisters" en het licht tribale "She Spoke The Sun" willen dan ook meer dan hommages aan Barrett zijn.

The Imaginary Space Travels Of The Naked Monkeys is net zoals Ortoflorovivaistica een uitstekend album dat stevig in de sixties-psychedelica geworteld is. Origineel is het allemaal niet, maar de muziek wordt met kennis van zaken én de nodige knipogen gebracht. Meer moet dat soms niet zijn. Wat jij, Mark?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × een =