Tomahawk :: Anonymous

Tomahawk doet zijn groepsnaam eindelijk eer aan en baseert zijn nieuwe plaat volledig op de volksliederen van de indiaanse bevolking, toen die nog niet opgesloten zat in reservaten. Verban die spontane gedachte aan Kuifje In Amerika, deze Anonymous is een creatieve, donkere en grootse krachttoer.

We hebben Tomahawk altijd als een kleine supergroep beschouwd. Zet God (Mike Patton), Duane Denison (U.S.S.A., ex-The Jesus Lizard), John Stanier (ex-Helmet, Battles) en tot voor deze plaat ook Kevin Rutmanis (Melvins) samen in een studio en je weet gewoon dat er geweldige muziek zal worden gemaakt. Tomahawk (2001) en Mit Gas (2003) waren dan ook staaltjes van grote klasse. De groep was luid en hard maar kleurde, in tegenstelling tot vele van de andere projecten van Mike Patton (Mr. Bungle, Fant&ocircmas), opvallend binnen de lijntjes. Met deze Anonymous lijkt daar een einde aan te komen.

Het is gitarist Duane Denison die op het idee kwam indiaanse folk als basis te gebruiken, toen hij tijdens een tournee met Hank Williams III een aantal reservaten bezocht. Denison was vooral ontgoocheld in de muziek die hij daar hoorde. Te new age, te veel blues en country. Muziek van de blanken en de zwarten. Hij ging op zoek naar de meer agressieve, donkere indiaanse muziek. In boeken die dateerden van het begin van de vorige eeuw vond Denison zijn dada: oorlogsliederen zoals ze ooit vlak voor de strijd moeten hebben gegalmd over desolate prairies. De auteurs zijn vaak onbekend, vandaar de keuze voor Anonymous als werktitel.

Over deze plaat zijn de meningen op verschillende weblogs na de eerste gelekte versie op z’n zachtst gezegd verdeeld. Fans van de eerste uren vervloeken Patton voor zijn drang naar experiment en beschuldigen hem ervan een perfecte rockgroep naar de vaantjes te helpen. Zij zien echter over het hoofd dat het vooral Denisons idee was de indiaanse cultuur als kapstok te gebruiken voor de nieuwe plaat. Zij gaan er eveneens aan voorbij dat deze Anonymous gewoon een geweldig eerbetoon is aan de donkerste zielen onder de indiaanse bevolking.

Het is vooral straf hoe het trio met moderne instrumenten toch perfect de sfeer van de oorspronkelijke muziek weet te benaderen. Patton is zichzelf: hij schreeuwt, fluistert, gilt de voor het merendeel onverstaanbare indiaanse teksten. Als je de man al niet kon horen, zal dat bij deze zeker niet veranderen. Wie Pattons vocale capriolen geweldig vindt, zal ongelofelijk genieten van alles wat hij op de plaat uit zijn strot krijgt. John Stanier bewijst dat hij zich op een creatief hoogtepunt bevindt. In Battles stript hij zijn drumstel tot een absoluut minimum, op deze Anonymous weet hij elke millimeter van zijn gigantische drum te benutten. Duane Denison is de orkestleider, de lijm die alles aan elkaar houdt. Sober, maar oerdegelijk.

En zo kunnen we niet anders dan de loftrompet bovenhalen voor de nieuwe Tomahawk. Luister naar de schitterende oorlogstrom van John Stanier in "Ghost Dance", het opzwepende "Red Fox" en de punkrock van "Song Of Victory" en besef dat al die traditionals (mede dankzij de moderne toets) hier en daar nog geweldig actueel klinken. De teksten zijn voor het merendeel in het indiaans maar toch katapulteert Tomahawk je zonder problemen naar andere tijden. Kleine minpuntjes zijn "Antelope Ceremony" en "Mescal Rite II", relatief vrolijke wijsjes die een beetje misstaan in het vaak erg donkere Anonymous. Gelukkig staan er achteraan nog enkele pareltjes, zoals het naar absolute waanzin neigende "Sun Dance" of het spirituele "Crow Dance".

Een geniaal trio, een originele inspiratiebron en perfecte controle over stem, gitaren en drum. Anonymous is een schitterend eerbetoon aan ’native America’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 − drie =