Wie er dit jaar bij was op het (K-RAA-K)³-festival zal zich ongetwijfeld nog de bezwerende set van Daniel Higgs voor de geest kunnen halen. De bebaarde grijsaard bracht een indrukwekkende en beklemmende set met niet meer dan een banjo, een mondharp en zijn stem. Niet slecht voor iemand met een hardcore-verleden.
Daniël Higgs was (en is?) immers de zanger van het old school emo/hardcore-collectief Lungfish, dat tussen 1988 en 2005 niet minder dan elf albums uitbracht zonder ooit echt aan kwaliteit te moeten inboeten. Hun muziek situeert zich ergens tussen Alice Donut en Fugazi in, met een sterke nadruk op het Fugazi/Washington D.C.-geluid. Niet geheel verbazingwekkend zit de groep dan ook bij het Dischord-label.
Naast zijn werk voor Lungfish bracht Higgs vijf verschillende solo-albums uit waarop hij volop voor het experiment durfde te kiezen. Zo is Magical Alphabet (2005) grotendeels opgebouwd rond Higgs’ mondharp en bestaat Daniel Higgs Plays The Mirror Of The Apocalypse uit vreemde drones, gecreëerd met banjo, gitaren en de mondharp. Het vorig jaar verschenen Ancestral Songs is dan ook een van zijn meest toegankelijke soloalbums te noemen. Hier weet Higgs perfect te laveren tussen experiment en song en wordt de luisteraar nergens gedwongen een absolute positie in te nemen voor of tegen zijn werk.
In het verleden publiceerde Higgs ook nog het boek The Doomsday Bonnet, waarin hij gedichten en tekeningen bundelde. Maar met zijn andere kunstuitingen bereikte Higgs evenmin een groot publiek, want net zoals zijn muziek balanceren ook zijn tekeningen en schilderijen op het randje van de zogenaamde outsider-kunst. Dat hij op Atomic Yggdrasil Tarot nu beide bundelt — de cd verschijnt samen met een boek vol tekeningen en gedichten in beperkte oplage — maakt voor het grote publiek dan ook geen verschil. Want de solo-uitstappen van Higgs vormen vooral een inkijk in zijn eigen gesloten wereld.
Atomic Yggdrasil Tarot is nergens zo toegankelijk als het wondermooie Ancestral Songs. Veeleer knoopt het album aan bij het vreemde Daniel Higgs Plays The Mirror Of The Apocalypse, en bant het opnieuw de menselijke stem om met een minimum aan instrumenten mantrische drones op te roepen die de luisteraar in een speciale gemoedstoestemming moeten brengen. Higgs wil nog steeds niet behagen, maar louter tonen. Van zodra de eerste tonen van “Luminous Carcass Ornament” weerklinken, is dat duidelijk.
Er is wel een melodie en structuur te herkennen in dit eerste nummer, maar de gemanipuleerde klanken vervormen onmiddellijk elk referentiekader. In “Cocoon On the Cross” wordt het geluid puurder maar bespeelt Higgs zijn gitaar (of is het een bewerkte banjo?) dan weer zo onorthodox en schijnbaar rudimentair dat alleen het repetitieve karakter van de song na net geen twaalf minuten achterblijft. “Spectral Hues” zet een stap verder in het onbekende door de gitaarklanken nog meer te manipuleren en een onrustwekkend geheel neer te zetten dat in zijn onherkenbaarheid vooral bedreigend overkomt.
Het nummer moet evenwel in “Subautomic Yggdrasil Tarot” zijn meerdere erkennen. De dreiging neemt hier atomaire proporties aan en laat een gemuteerde banjo horen die in elke noot destructie en terreur laat doorschemeren. De naweeën zijn duidelijk te horen in “Creation Moan”, dat pijnlijk gilt en alle nog niet geheelde wonden openscheurt. Deze maal is geen pijngrens te ver voor Higgs. Maar eind goed al goed, want “Hems And Seams”, met echoënde mondharp, klinkt opnieuw een pak rustiger — maar daarom niet minder vreemd.
Atomic Yggdrasil Tarot is geen goed album in de klassieke zin van het woord, en zelfs in de niet-klassieke zin kunnen er vragen gesteld worden bij zijn waarde. Dit is vooral een persoonlijk en haast autistisch album geworden dat naar alle waarschijnlijkheid enkel voor Higgs waarde heeft. Binnen zijn catalogus is Atomic Yggdrasil Tarot zeker waardevol, maar verder is dit een album geworden dat het vooral goed zal doen als curiosum.
