Rafael Anton Irisarri :: Daydreaming

Een legende leert ons dat Seattle een van de meest ‘liberale’
steden in de Verenigde Staten is, iets wat de bijna totale
verwerping van de huidige Amerikaanse regering enigszins bewijst.
Nu heeft deze status enkele al dan niet gerelateerde gevolgen,
zoals het onbestaande succes op sportief gebied, het
Starbucks-imperium en een muzikale erfenis die vooral bekend staat
om lichtelijk overschatte grungebands. Dit zijn slechts enkele
stereotypes waar wij ons gaarne aan vergrijpen, mede omdat dit de
sprong naar het Noorse Miasmah-label net iets gewaagder maakt. Dat
Erik Skodvin (Deaf Center) niet noodzakelijk in de eigen achtertuin
naar talent gaat zoeken, bewees Greg Haines vorig
jaar reeds. Nu is er dus ‘Daydreaming’, het debuut van Rafael Anton
Irsarri (onder zijn eigen naam), en het betreft nog maar eens een
vleugje Amerikaans escapisme terug te vinden in het werk van
Stars of the
Lid
en Eluvium.

Dit alles wil niet zeggen dat Irisarri van begin tot eind
overweldigt met melodische en/of melancholoische salvo’s. Het gaat
hier eerder om een evenwichtsoefening tussen verfijnde Etudes en
naar metaforen snakkende, licht romantische composities met de
piano als voornaamste leidraad. Verder wordt ook gebruik gemaakt
van elektronica, synthesizers, gitaar en cello. Elk element krijgt
zo zijn eigen rol toebedeeld, terwijl de ruis en piano zich bijna
constant manifesteren. Enkel bij ‘Voigt-Kampf’ krijgt de
synthesizer de mogelijkheid alle roem naar zich toe te trekken. Een
lichte ruis en speelse dynamiek zorgen voor een hangmatsfeer die
slechts eenmalig voorkomt; de rest van ‘Daydreaming’ klinkt
doorgaans zwaarder, misschien zelfs giftiger.

De eerste drie tracks bevinden zich eerder binnen het spectrum van
de contemplatie. Het driftig zoeken naar het experimentele is
zowaar hoorbaar, vooral bij ‘Wither’, waar Irisarri bijna als een
geesteszieke Brian Eno tekeergaat. De melodie is haast irrelevant,
ook al is ze in een abstracte vorm wel degelijk aanwezig.
Belangrijker is hier het kronkelend proces an sich, met
toevoeging van synthesizers en andere, reeds vermelde additieven.
Op ‘Yard Stare’ wordt het procédé omgegooid, en krijgt de piano de
rol van stug fundament toebedeeld, terwijl de artiest steeds weer
nieuwe klanken toevoegt en wegneemt. Dit eerste albumgedeelte heeft
veel weg van de moeilijkere kantjes aan Library Tapes, maar
dan zonder het immer aanwezige verval.

Datzelfde verval komt wel onmiddellijk de neus aan het venster
steken bij ‘Lumberton’, zonder enige twijfel meteen het mooiste
nummer op ‘Daydreaming’. Druipend van subtiele melancholie en leuk
mixwerk, gekoppeld aan knagende ruis. Wanneer de pianomelodie
eindelijk een zekere dynamiek ontdekt lijkt te hebben, blijft het
vehikel troosteloos in zijn eigen raderwerk steken. Het is meteen
ook de inleiding van de tweede albumhelft, waarop we meer
traditionele associaties kunnen maken, gezien de titel van deze
plaat. ‘Fractal’ bevat wrokkige duisternis; een spaarzame piano
probeert beestachtige synthesizers en gitaren het zwijgen op te
leggen, tot er zich enkel nog schaduwen kunnen handhaven. ‘A
Glimpse’ eindigt in stijl, met een speelstijl die angstaanjagend
veel doet denken aan Basinski’s ‘Melancholia’.

Met ‘Daydreaming’ heeft Irisarri een origineel en trefzeker album
afgeleverd, zonder daarbij met de losse pols de innovatie op te
zoeken. De berekende kracht van de piano wordt na de eerste
luisterbeurt reeds het kenmerkende geluid van de plaat, en zet deze
Amerikaan meteen op de kaart. ‘Daydreaming’ is niet alledaags, net
kort genoeg en bij momenten fabuleus.

http://www.myspace.com/rafaelantonirasirri

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − 2 =