Keren Ann Zeidel kwam via via in aanraking met het verhaal van een
getalenteerde pianiste die zichzelf tot eenzaamheid dwong en zo
moederziel alleen in New York stierf. Wanneer ze later een gesprek
over een koorddanser opving, verbond ze dit met het verhaal van
deze artieste dat ze niet kon loslaten en sloeg van daaruit de brug
naar de angsten die eigen zijn aan een artiest wanneer het werk
voor een publiek gepresenteerd moet worden. Deze impressie
vertaalde ze met broze stem naar ‘It’s All A Lie’, een zachte
countrysong in de geest van Cat Powers The Greatest die haar
vijfde plaat mag openen. De Nederlands-Israëlische chanteuse is
hiermee al toe aan haar derde plaat op het Blue Note-label en haar
tweede langspeler die volledig in het Engels opgenomen is (twee
jaar geleden bracht ‘Nolita’ een mélange van Franse en Engelse
tracks). Hoewel de muziekindustrie haar sinds deze overstap (en het
Lady & Bird-zijproject) innig in de armen gesloten heeft, toont
deze anekdote toch al meteen aan dat Keren Ann niet bevuild is door
de business en nog steeds haar hart en ziel in haar ragfijne
composities legt.
De nieuwe plaat klinkt niet alleen stilistisch meer gevarieerd, het
lijkt zelfs alsof Zeidel verschillende personages creëerde die
allemaal vanuit een andere levensfase en een ander perspectief
tegen de liefde aankijken. De zoete eenvoud van ‘Lay Your Head
Down’ wordt gevoed door een Pretenders-feel, maar bezit een
meisjesachtiger klinkende protagoniste die lieflijk een omhelzing
in de aanbieding heeft. De track wordt afgewerkt met handgeklap en
mondharmonica die het zorgeloze gevoel perfect ondersteunen. Enkel
de koorzangen aan het einde hadden geschrapt mogen worden om de
simpliciteit te bewaren. Deze kwijten zich dan beter van hun taak
in het sprookjesachtige ‘Liberty’.
Verderop horen we melancholischer gezangen tot Cupido. De
gitaarmelodie ‘In Your Back’ is gericht tot de man die van het
jonge, naïeve meisje een gebroken vrouw maakte. In plaats van een
bittere klaagzang wordt ons hier een berustende terugblik
geserveerd, die echter meteen duidelijk maakt dat ondanks alle
wonden de vrouw bij een volgende confrontatie weer in de val zal
lopen. Opnieuw geen grootse song, maar wel eentje die recht naar
het hart gaat. Meer melancholie in ‘Where No Endings End’, waarop
Keren Ann de blues zingt in de traditie van Julie London. Een
onaangetast retrogeluid zorgt voor de perfecte tijdreis en voert
ons weg in een regenachtige film noir uit de jaren vijftig.
Een heel ander personage wordt geïntroduceerd in het met snerpende
snaren aangedreven rockcabaret ‘It Ain’t No Crime’. Hier vertelt
een femme fatale hoe ze carrière maakte door mannen rond haar
vinger te winden en haar liefdeloze bekoring voor hun geld
verruilde. “We take their money, they take our youth”: hoe
oprecht Amor daarnet nog aanbeden werd, hier is hij teruggebracht
tot handelswaar.
Deze titelloze vijfde plaat is Keren Anns meest gevarieerde tot nu
toe, maar voelt door de overkoepelende thematiek coherent aan. De
songs bezitten vollere arrangementen dan op de broze,
minimalistische doorbraakplaat ‘Not Going Anywhere ‘Not Going
Anywhere’, maar klinken nog even doornerfd met gevoel. Enkel bij
‘Between The Flatland And The Caspian Sea’, waarop Zeidel zich te
veel als de doorsnee balladeer positioneert, ontbreekt de instant
bekoring. Voorts is dit een schijfje dat we meteen een warm
plaatsje centraal in onze collectie geven.
Keren Ann staat op 30 april in het Koninklijk Circus
