“Multikul is flauwekul” lieten onze extreemrechtse vrienden ons in één van hun meer poëtische momenten weten en helemaal ongelijk hebben ze niet. Maar al te vaak worden vanuit een goedbedoelde boodschap elementen bij elkaar gegooid die vooral doen verzuchten dat een zekere eenheid en uniformiteit nog zo slecht niet is.
Want laten we een kat een kat noemen: folkloristische en volkseigen muziek klinkt gewoon kut en wanneer die gekoppeld wordt aan een rockidioom is het zelfs helemaal huilen met de pet op. Vaak genoeg moeten exotische invloeden zelfs een schrijnend gebrek aan eigen ideeën verdoezelen, zodat ieder weldenkend mens er gaarne met een boog omheen loopt.
De Oostenrijkse zonderlingen van Thilges (Gammon en Nick Hummer) presteren niet het onmogelijke maar leveren wel een verdienstelijke poging om het tij te keren. Op La double absence vermengen ze hun gebruikelijke experimentele electro met Afghaanse en Arabische invloeden zonder echt belerend of slaapverwekkend over te komen. Maar ondanks de goedbedoelde statements over culturele barrières die doorbroken dienen te worden, klinkt het album nergens écht vernieuwend of verrassend, en zelfs vrij gewoontjes.
Met dit tweede album voor Staubgold klinkt de groep echter wel verrassend poppy en toegankelijk. De basis voor de nummers werd dan ook gezocht in Arabische liederen die daarna door het duo samen met een rits muzikanten (Franz Hautzinger, Peter Rosmanith, Eyvind Kang en Armin Steiner) ingespeeld werden. De twee speciale gasten, verantwoordelijk voor de couleur locale, zijn hier oud-legende Asim Al Chalabi (een oud is een luitachtig instrument) en zangeres Zohreh Jooya. Chalabi stond daarnaast samen met Gammon, Hummer en Steiner in voor het leeuwendeel van de nummers.
In “Izdiucz” (herhaal dat maar eens tien keer snel na elkaar) is onmiddellijk een prominente rol weggelegd voor Al Chalabi’s oud. Ondanks een veelvoud aan geluiden, brommende hoorns en krakende percussie is de oud zo dominant dat het nummer geen brug tussen twee werelden weet te slaan en in een oppervlakkige dialoog blijft steken. De radio-editversie is nauwelijks een minuut korter en zoekt dankzij Jooya’s inbreng nog meer de oosterse sferen op. Wie geregeld naar Turkse en aanverwante zenders zapt, zal hier nauwelijks iets nieuws horen.
Met “Hig” mogen vooral de hoorns wat prominenter klinken en laat Al Chalabi zich tot een iets frivolere melodie verleiden. De melodielijnen krijgen een “westerse” dynamiek die mooi contrasteert met de typische klank van de oud, de percussie plaatst zich dan ook terecht in een ondergeschikte rol. Die bescheiden rol vervult het ook in “Neba’h” dat zich wel als een heel klassiek nummer aandient, de inbreng van Thilges is hier dan ook minimaal te noemen. Paradoxaal genoeg, afgaande op de titel althans, krijgt net in “Oudische” niet Al Chalabi maar wel de oosters klinkende percussie meer mogelijkheden en is het Jooya die de sterrol mag vervullen.
Ook het nukkig klinkende “Völkische” geeft aan de gastzangeres alle kansen, net zoals het op electro-leest geschoeide “Mehraban Bash”. “Hijaz On D” laat binnen het geheel, op een enkele opflakkering na, evenwel weinig nieuws horen en moet dan ook de duimen leggen voor “Ayn”, dat zonder twijfel het hoogste avant-gardegehalte van het hele album haalt en als enige durft te breken met de brave sfeer van de andere nummers.
La double absence vindt zijn ontstaansrecht in een project/opdracht maar slaagt er nergens in de goede bedoelingen en het (wederzijdse) respect te overstijgen. Thilges sloopt hier geen barrières maar brengt een verdienstelijk en charmant klinkend oosters album uit, waarbij het toefje electro alleen tegen de borst van de meest conservatieve liefhebber van het genre zal stuiten. Deze “multikul” is gelukkig geen flauwekul maar echt boeiend is het nu ook weer niet, hooguit verdienstelijk.
