Keren Ann

Keren Ann had wat goed te maken na haar optreden op Les Nuits Botanique, waar
te duidelijk bleek dat ze een verplicht nummertje aan het afwerken
was. Nagenoeg geen contact zoeken met het publiek, een setlist die
te zeer focuste op promo voor de nieuwe plaat en een futloze
houding waarin zelfs een beetje verveling te bespeuren was: zo
waren we het niet gewend deze dame aan het werk te zien. In
tegenstelling tot de vorige date stond ditmaal wél alles in het
teken van de deerne, die elke vierkante meter van de Orangerie
gevuld had gekregen.

In afwachting van de hoofdschotel mocht Auryn ons
even bezighouden. Deze Waalse nachtegaal beweert dat ze in muziek
een redding vond voor haar gebroken hart en dus kregen we een
update van haar genezingsproces. Het hoofd mag dan al overlopen van
muzikale links (ingetogen Kate Bush, gothic Tori Amos, akoestische
Within Temptation), maar slecht klinkt het zeker niet. Auryn is
gezegend met een volle klankkleur en baseerde haar songs op
simpele, maar doeltreffende klassieke arrangementen van piano en
een vleugje viool. Enkel het bij momenten torenhoge niveau van
dramatiek moet je erbij kunnen nemen. Spijtig genoeg hoorden we
deze sterke stem behoorlijk zwakke teksten zingen, die enkele
flarden gekwelde tienerpoëzie leken te compileren. Als daar nog wat
aan gewerkt wordt in nieuwe nummers, dan zou dit kunnen resulteren
in een debuutplaat om in het oog te houden.

Na de jonge belofte de gevestigde waarde. Aan deze beschrijving
beantwoordde Keren Ann alvast veel beter dan
enkele maanden geleden bij de vorige ontmoeting. Geen schuchter
meisje op het podium ditmaal, maar een artieste die op haar gemak
op de planken staat en daar zichtbaar van geniet. Zeidel was deze
avond goed bij stem, stond stevig met de gitaar in handen en
aarzelde niet om breed glimlachend tussen de songs door haar
dankbaarheid voor het enthousiaste onthaal te betuigen, alsook
enkele anekdotes te delen.

Verzopen in een donkerpaarse belichting opende de set ijzersterk
met een prachtige versie van ‘Nolita’, tot op de dag van vandaag
nog steeds de sterkste song uit Keren Anns oeuvre. Een song die aan
het lieve meisje een obscure schaduwkant leent en een schat om live
te brengen dankzij de aanzwellende compositie die uitloopt op een
met post-rock flirtende climax. Meteen erna werd met ‘In Your Back’
al één van de toptracks van de laatste, titelloze plaat
geprogrammeerd; een brok zoete melancholie die spijtig genoeg leed
onder een afwijkend zangtempo en het gebrek aan een extra
instrumentale laag in het middensegment (viool in de albumversie,
trompet op Les Nuits). Van dergelijke mismeesteringen bleef de rest
van de gig gespaard, hoewel het hoogtepunt van de opener niet meer
geëvenaard werd. Wel kregen we een reeks verzorgde versies van de
nieuwe nummers, waarvan een extra in de verf gezet ‘Lay Your Head
Down’ en het retrorustmoment ‘Where No Endings End’ zich als
bijzonder verdienstelijk profileerden, alsook een selectie van
oudgedienden waarbij we met een snediger ‘Sailor & Widow’ de
prettigste hereniging beleefden. Dé verrassing van de avond was
toch de Queens Of The Stone Age-cover ‘Burn The Witch’ die mede
dankzij een in vorm verkerende gitarist bewees dat Keren Ann ook
het hardere werk aankan.

Doorheen de eigenlijke set konden we enkel tegen een slome versie
van ‘Chelsea Burns’ bezwaar aantekenen, maar spijtig genoeg maakte
de bisronde enkele extra vlekken op dit rapport. Na een dik uurtje
was de aanvulling op de set zeker nog welkom, maar onder de vorm
van twee slappe chansons uit het Franstalige werk, een clichématige
portie country en de zoveelste cover van Joni Mitchells ‘Big Yellow
Taxi’ plaatste dit in de eindspurt toch een domper op de pret. Het
wiedergutmachungsoffensief was wel geslaagd: Keren Ann
herstelde haar reputatie als sympathieke, zoetgevooisde zangeres,
maar om van een memorabel concert te kunnen spreken zat die saaie
finale toch in de weg.

Keren Ann
is nu uit bij EMI.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + veertien =