Lesbians On Ecstacy :: We Know You Know

Met een naam als ‘Lesbians On Ecstacy’ is het een vreemde zaak dat
dit Canadese kwartet bij de release van hun tweede plaat nog niet
meer bekendheid geniet. Drie jaar geleden verscheen de titelloze
debuutplaat misschien iets te nauw in het kielzog van Chicks On
Speeds ‘Wordy Rappinghood’, maar ook het remixalbum ‘Giggles In The
Dark’ (2006) kon ondanks bijdragen van Le Tigre en Tracy and the
Plastics maar weinig teweeg brengen. Voor de tweede langspeler ‘We
Know You Know’ werden alle registers opengetrokken, waardoor een
meer gevarieerde plaat ontstond. Thematisch blijft de rode draad
natuurlijk emancipatorisch van aard en wordt vooral teruggeblikt op
de vrijzinnige vrouwenbewegingen uit de jaren zeventig en de hoop
die zij binnen hun activisme nog steeds koesterden: lesbians for
president dus.

De hierboven reeds aangehaalde afwisseling van invloeden neemt
behoorlijk extreme vormen aan. De aftrap ‘Sisters In The Struggle’
is glossy electropop die niet had misstaan op Juliets ‘Random
Order’, maar een track later duikt ‘Sedition’ al de onderbuik in.
Een knipoog naar het rave-circuit, ritmisch gezucht, sissend
gefluister en monotone aankondigingen van aanstormende lesbiennes:
eersteklas waanzin. De underground dance-scene wordt verder
geëxploreerd op ‘Is This The Way?’, dat met een aftands begin te
zeer in de nineties blijft steken, maar de juiste bocht neemt door
de introductie van een beat die klinkt als een hamerslag op vers
gesmeed ijzerwerk, krijsende razernij en kelige koorzangen. Het
tussendoortje ‘Alone In Madness’ mixt eurodance, indie-gitaren en
tamboerijnen met subtiele vocoders. Afsluiter ‘Mortified’ gaat dan
weer een heel andere richting uit: seventiespop waarop destijds van
madelieven in het haar voorziene flower children spontaan
over grasvelden waren beginnen dartelen.

Zoals wel vaker op soortgelijke platen, zijn ook hier enkele
experimentjes niet meer dan dat. Op ‘We Know You Know’ komen deze
vooral in de moeilijker te verteren tweede helft voor. Toch blijft
de schade beperkt en telden we slechts twee ondermaatse tracks:
‘It’s Practically Freedom’ klinkt als een goedkope Au Revoir
Simone
-remix, ‘Party Time (A Womyn’s Luv)’ wijkt te veel van de
gulden middenweg af met de afwisseling van zangeres Fruity
Frankie’s onverstaanbaar snelle raps en slepend gezaag.
Emancipatorische stimulatie van de zusterzielen verbindt de
uiteenlopende stijlen, maar deze dolle mina-lyrics hebben eerder
een grappig dan een storend effect. Met de slogan “Woman-loving
women sing it loud an long, sisters united in a love that’s o so
strong”
maakt ‘The Cold Touch Of Leather’ een eigen
elektronische variant op de klassieke gospels. ‘Victoria’s Secret’
brainwasht de luisteraar dan weer via koude propaganda die
aanvaarding voor same-sex relaties predikt en tegen de mannelijke
dominantie ingaat. De boodschap zit verweven doorheen het hele
album, maar wordt gelukkig steeds met een vette knipoog
gebracht.

Met ‘We Know You Know’ zet Lesbians On Ecstacy een stap vooruit na
een afstandelijker, ongevarieerd debuut. Op dit tweede album werd
het keurslijf afgesmeten. Verschillende genres worden verkend, wat
niet steeds een even geslaagd resultaat oplevert, maar minstens van
een avontuurlijke aard getuigt. De nummers zijn zowel tekstueel als
muzikaal doorspekt met de nodige absurditeit, maar de songs worden
daar zelden door overmeesterd. Een aanrader voor de liefhebber van
electroclash en aangezien de teugels binnen dit vaak beperkte genre
hier losser gelaten worden en een breder palet gehanteerd
wordt.

http://www.myspace.com/lezziesonx

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =