King Automatic :: I Walk My Murderous Intentions Home

De meest hardnekkige tendens uit het land van de garage is momenteel ongetwijfeld de wildgroei aan eenmansbandjes. Een tijdje terug bijvoorbeeld werd nog een compilatie met maar liefst achtenvijftig eenmansprojectjes uitgebracht onder de titel Attack Of The One-Man Bands, en dat was nog niet eens een volledig overzicht. Tussen al dat gespuis beweegt zich ook Jérémie Malisz. De Fransman ruilde zijn garagegroep Thundercrack in voor zijn eenmansproject King Automatic en is met I Walk My Murderous Intentions Home al aan zijn tweede plaat toe.

Een eenmansgroep betekent in de context van de garagerock veel meer dan een artiest met zijn gitaar. Het komt er immers op neer het publiek het gevoel te geven niets te missen. Want ook al staat er maar één artiest op het podium, men moet even gedreven klinken als een klassieke garagegroep. Hier is het namelijk not done om het publiek slechts één instrument tegelijkertijd te laten horen. En dus mag de artiest inspanningen leveren die haast gelijk zijn aan de prestaties van een triatleet. Hij speelt uiteraard gitaar, en bedient de drums dan maar met zijn voeten. En als hij even niet zingt, dan zit er wel een mondharmonica in zijn mond.

Bij King Automatic gaat het om een paar drums, een orgel, een harp, een xylofoon en een mondharmonica. Een drumcomputer maakt het waarschijnlijk net iets minder moeilijk om het songmateriaal op te nemen, maar dat hulpmiddel is uit den boze voor een eenmansband die zijn spektakel eveneens live wil brengen.

Hoewel King Automatic vooral eigen nummers brengt, is de cover van "The Model" van Kraftwerk (uit Automatic Ray, de eerste plaat) een heel mooi voorbeeld van Malisz’ talent. Het laat het publiek immers horen hoe King Automatic er met zijn snelle afwisseling tussen de verschillende instrumenten moeiteloos in slaagt om een floorfiller in een rock-’n-rollsong om te toveren. Het is een furieus nummer waarvan King Automatic er zeker nog een dozijn op zijn naam heeft staan. Zo zijn ook nummers als "Real King" en "Artschool Girl" dansbaar genoeg voor liefhebbers van aangebrande rock-’n-roll.

Een te hoge dosis King Automatic kan echter schadelijk zijn, en dat is meteen het grootste punt van kritiek op zijn platen. Want hoewel de muziek haast even energiek klinkt als het werk van The Eighties Matchbox B-Line Disaster, maakt King Automatic er geen punt van om zijn platen kort en bondig te houden. Dat maakte van Automatic Ray — een hoop goede ideeën ten spijt — al een vermoeiende plaat, en met I Walk My Murderous Intentions Home blijft Malisz koppig in de boosheid volharden.

Daar komt nog bij dat King Automatic op I Walk My Murderous Intentions Home meer dan op Automatic Ray de songwriter in zichzelf naar boven haalt, en dat de nieuwe plaat nóg langer duurt. Niet dat tragere nummers als "I Walk My Murderous Intentions Home" en "She’s Fine She’s Mine" niet meer de hete vlam in de pijp hebben, maar wij zien King Automatic nog geen optreden van een half uur boeiend houden met zulke songs, en hebben er op plaat evenmin behoefte aan.

Ondanks zijn slecht geplande platen is Malisz toch een straffe artiest. Hij heeft een eigen identiteit en blijft live veel potentieel uitstralen. Ons advies? Koop de platen met een gerust gemoed, converteer het beste songmateriaal naar mp3-formaat en programmeer de respectievelijke nummers in je persoonlijke radiostation zodat ze je regelmatig kunnen blijven verrassen. Wij beloven u dat u geen tweede keer een passage van King Automatic in België aan u voorbij zult laten gaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 3 =