Joanna Newsom + Ned Collette

joannanewsom.jpg De
afsluitende avond van het Domino-festival is telkens iets
speciaals: vorig jaar vertoonde onze schedel barstjes na een
knetterende hybride van brakende noise, bebaarde folk en
apocalyptische postrock en gisteren werd er gezalfd, gestreeld en
vertederd met klassiek singer songerwriter-werk en breekbare folk.
Ned Collette mocht de festiviteiten openen met een stel degelijke
songs, maar zijn korte set diende enkel om de ziel op te warmen
voor het langverwachte optreden van Joanna Newsom. ‘The Milk-Eyed
Mender’ bezorgde deze nimf met het bijzondere stemgeluid al devotie
en faam in beperkte kring, maar het fenomenale Ys bezorgde haar een
doorbraak bij een groter publiek. Deze uitdijende schare fans
betekent echter niet dat Newsom haar felste tegenstanders heeft
bekeerd. Sommigen vinden nog steeds dat ze klinkt als een ooi in
barensnood, maar gisterenavond bewees ze voor een volle AB nogmaals
haar grote klasse. Haar fijne teksten en betoverende harpklanken
fladderden als vlinders door de zaal en we sloten ze op in het hart
om dan het sleuteltje weg te smijten.

‘This is like my homecoming, but 600 years too late’
: de
familie van de vader van Ned Collette was Belgisch
en de man liet het niet na om onmiddellijk op de sympathie van het
publiek te mikken. De bard die de komst van de harpiste moest
inluiden, probeerde met verhalen over rouw, verlies en onbestaande
vrouwen de AB in te palmen, maar slaagde daar slechts gedeeltelijk
in. De thema’s van zijn songs neigden soms naar Daniel Johnston, maar de
fucked up-ness van het bestaan klinkt natuurlijker uit het
logge lijf van die manisch-depressieve outsider dan uit het lichaam
van deze jonge knaap. ’40 Children’ en ‘Lost And Found’ waren mooie
openers, maar ze bliezen ons nergens weg. In plaats van een
akoestische metgezel had Collette een elektrische gitaar bij, wat
zijn set bij momenten wel de nodige schwung verschafte. Tijdens
single ‘Boulder’ kon hij door enkele gitaarloops een snedige solo
spelen waarbij zachte noise om het hoekje kwam loeren. Zijn cover
van TV On The
Radio
‘s ‘Hours’ liet hij jammergenoeg achterwege. Colette was
degelijk, maar in de AB hebben we al grotere ontdekkingen gedaan op
singer-songwritervlak. Denk maar aan de onbevangen Josh Ritter, die
Damien Rice
de loef probeerde af te steken met zijn charme en koffer vol
parels.

Voor het optreden van Joanna Newsom gingen de
gordijnen dicht en toen ze met haar band op het podium verscheen,
leek het alsof we naar poppenkast aan het kijken waren. Een
percussionist met fanfaretrommels, een violiste die weggelopen was
uit The Wizard Of
Oz
, een piekfijn uitgedoste banjospeler en een grote harp met
klein meisje leken een uitgekiend sprookje te vertolken, maar
geleidelijk aan maakten de marionetten zich los en gingen ze hun
eigen leven leiden. Newsom bespeelde de harp met de gratie van een
onbereikbare prinses en ze fluisterde Stacy (zo heet haar
instrument) geheimen en fantasieën toe als haar beste vriendin. Het
eerste kippenvel was al een feit bij ‘Emily’. Complexe zinnen
werden gezongen als waren het kinderrijmpjes van Vader Abraham en
de band zorgde voor een sobere, functionele invulling die Newsom
alle ruimte liet om te schitteren. Onmiddellijk daarop volgde
‘Monkey & Bear’ en de dierenfabel over moed en vriendschap was
ook live een hoogtepunt. De percussionist bracht met een simpele
basdrum het verhaal in een stroomversnelling en met luidere stem
zorgde Newsom voor een snedigere verteltrant, om dan weer een
versnelling lager te schakelen met ingetogen harpklanken.

De vocale variatie van Newsom was een aangename constante doorheen
het optreden. Van schel tot lieflijk en van hoog tot kirrend, maar
steeds met een zachte sensualiteit zong ze haar teksten en die
vocale performance kwam het best naar voor in ‘Sawdust &
Diamonds’ en ‘Only Skin’, twee songs waarin de band zich stilhoudt
en het duo Joanna & Stacy laat zweven. Daarnaast bracht ze een
oud Schots nummer en behoorlijk wat nummers uit haar debuut.
‘Peach, Plum, Pear’ was zoals steeds erg bijzonder, maar ook
‘Inflammatory Writ’, ‘This Side Of The Blue’ en de eerste bis
‘Sadie’ wisten erg te bekoren. Naast haar muziek wist Newsom ook te
vertederen met enkele grappige anekdotes over haar vorige Belgische
show, toen een klein meisje op het podium liep en het gevaar van
niezen op de meest irritante momenten. Voor het aanvangen van de
bissen en tijdens het drogen van de superglue om haar vingers
(‘to prevent me from bleeding all over you’) vertelde ze
over haar slechte grap tijdens een Ierse show en de pesterijtjes
van haar broer en zus, een anekdote die velen naar YouTube zal
leiden.

Na een intense versie van ‘Cosmia’ wuifde Newom nog een laatste
keer naar het publiek, dat met een voldaan gevoel de zaal zal
verlaten hebben. Haar optreden schipperde tussen kwetsbaar,
grappig, vertederend en zelfverzekerd en enkel een muggenzifter zal
naar minpuntjes hebben zitten zoeken. Domino kende opnieuw een
sterk slot en doet ons al verlangen naar een volgende editie!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + negen =