DOMINO 07 :: Ned Collette + Joanna Newsom :: 18 april 2007, AB

Toen Joanna Newsom in 2005 een bescheiden plekje op de Dominoaffiche sierde, moest ze het qua publieke aandacht nog stellen met een niet eens halfgevulde ABBox. Twee jaar later, een magistraal meesterwerk verder en na wat men noemt de grote doorbraak, mag ’s werelds meest omstreden harpiste het festival afsluiten in een net niet volgestampte grote zaal waar wegsuizelende meisjes en openvallende onderkaken schering en inslag zijn.

De nobele onbekende genaamd Ned Collette, een wat onrijpe jongeling opgescharreld tijdens haar recente tournee door Australië, mag in Brussel Newsoms voorprogramma verzorgen. Veel heeft Ned het publiek niet te bieden: zijn debuutplaat Jokes And Trials kwam een halfjaar geleden uit in Australië maar werd vooralsnog nergens anders gereleased. Deze Aussie is een product van de uit zijn voegen barstende new folk movement die klaarblijkelijk al uitlopers kent tot in Melbourne. Zijn ellenlange psychedelische folknummers, bestaande uit elektrische gitaar en tal van loops, houden het midden tussen Leonard Cohen in een experimentele bui en het meer songgerichte werk van Six Organs Of Admittance.

Met behulp van de voorbije jaren bijzonder populair gebleken loops (zie ook: Jamie Lidell, Feist, etc.) bouwt Collette zijn uitgesponnen songs laag voor laag op, tot hij vindt dat het welletjes is geweest. Alles tezamen brengt Collette slechts een zestal nummers, waarvan de meeste te langdradig blijken om tot het eind te blijven boeien. ”Boulder” kondigt hij aan als zijn eerste single maar lijkt ons, naast weinig memorabel, toch een minuut of vijf te lang om op veel succes te mogen rekenen in de Australische charts. Ned Collette is een muzikant met de neiging naar avontuur op momenten waar dat niet altijd hoeft, een gevaarlijke eigenschap waarmee je in ’s mans thuisland niet zelden in een smakelijk kauwende krokodillenmuil eindigt.

Op haar vorige Dominodoortocht moest ze het nog in haar dooie eentje zien te klaren, deze keer krijgt Joanna Newsom hulp van drie trawanten: Ryan Francesconi op banjo en tamboerijn, Neal Morgan op drum en Lila Sklar op viool. Dat drietal kreeg de niet te onderschatten taak om de weidse strijkersarrangementen die Van Dyke Parks voor de epistels op Ys componeerde, te herwerken zodat die songs ook zónder vijftigkoppig strijkerensemble live kunnen worden opgevoerd. Het moet gezegd: van die taak hebben zij zich uitstekend gekweten. Op geen enkel moment worden Van Dyke’s arrangementen gemist en hier en daar komen de liedjes in deze nieuwe versie zelfs nog beter uit de verf.

”Cosmia” bijvoorbeeld, ook terug te vinden op de live-e.p. die binnenkort in de winkels ligt, profiteert danig van deze nieuwe aanpak. Vooral de drums tonen het nummer van een andere, geslaagdere kant. De hele Ysplaat passeert de revue: het blijft verbazingwekkend hoe “Only Skin” twintig minuten lang geen tel kan vervelen, en ”Sawdust & Diamonds” wordt, net als op Ys, door Newsom solo op de harp gespeeld. Het blijft een hypnotiserende en lichtjes hallucinante ervaring om haar frêle vingers gedurende dit hele nummer in sneltempo virtuoos over de snaren te zien manoeuvreren De eventjes werkloze bandleden kijken net als het publiek toe met een blik vol bewondering naar wat zich voor hun ogen afspeelt.

Ook de songs van debuutplaat The Milk-Eyed Mender ondergaan een facelift. In het bijzonder “Inflammatory Writ”, dat muteert in een dansbaar countrynummer met de viool in de hoofdrol en “Peach, Plum, Pear” winnen daarbij aan kracht. Opvallend: wat al duidelijk werd op Ys wordt vanavond nog eens bevestigd; Newsoms stem, een onoverbrugbare kloof voor de meeste non-believers, is de laatste jaren enorm gerijpt en uitgegroeid van Lisa Simpson-soundalike (haar eerste e.p.’s) tot het loepzuivere engelengezang (nou ja) van vanavond. Haar zangcapaciteiten worden het duidelijkst wanneer ze zonder band speelt, zoals bij de cover van de Schotse traditional “Ca’ The Yowes To The Knowes” of het eerste bisnummer “Sadie”. Het sprongetje dat ze telkens moet maken om de hoge noten te halen, is uiterst charmant te noemen.

Het publiek blijft bij dat alles niet onberoerd: tijdens de songs is het muisstil en na ieder lied barst de zaal los in een uitzinnig applaus. Reeds tijdens het tweede nummer gaan enkele jongedames van hun stokje en even later besluit een wat oudere man om niet onder te doen. Al ligt dat laatste wellicht eerder aan de beklemmende warmte in de volgepropte zaal dan aan het overweldigende charisma van Newsom & Co. Desalniettemin zullen de voorbije twee uren in de herinnering van iedere aanwezige geboekstaafd staan als tamelijk legendarisch. Laat dit duidelijk zijn: Joanna Newsom is een straffe madam. Een straffe madam!

MEER FOTO'S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + 9 =