Thee Silver Mount Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Ben + Fennesz + The Strange Death of Liberal England

Het Domino-circus is goed op gang getrokken en na
een dagje zonneschijn mocht het mini-festival der moeilijk te
onthouden groepsnamen voor de nodige muzikale aftersun zorgen. Wie
voor meditatieve afkoeling naar de AB kwam afgezakt, was echter
beter thuisgebleven want de vurige passie laaide hoog op en een
zweterig publiek liet zich de stijgende temperaturen welgevallen.
Dat de mix van avant-folk en epische, orkestrale dramatiek van ASMZ
een zaal kan onderdompelen in een subtropisch klimaat van
intensiteit en overgave is al bekend, maar ook bij The Strange
Death Of Liberal England en Fennesz spatten de geluidsvonken de
zaal in en ontploffingsgevaar leek bij momenten niet
denkbeeldig.

Naast wat referenties aan Arcade Fire en GY!BE
was over The Strange Death Of Liberal England
weinig geweten. De MySpace-ontdekking was echter van plan om zich
in het geheugen van het publiek te griffen met een bijna rituele
passie. De band koppelde het aparte stemgeluid van Clap Your Hands Say
Yeah
aan de bezetenheid van de Canadezen waarmee ze vergeleken
worden. Nummers evolueerden van folky singalong-preludes tot woeste
gitaarerupties waarbij de xylofoon voor de speelse intermezzo’s
mocht zorgen. ‘Good Old Fashioned War’ leek wel een uit de hand
gelopen eucharistieviering waarbij het enthousiasme van
gospelpriesters werd gekoppeld aan de beleving van een
duiveluitdrijver die zijn vak wel heel serieus neemt. Daarop volgde
al snel een marsdrum om een nieuwe Blitzkrieg van gezang,
drums en gitaren in te zetten. Borden werden in de lucht gestoken,
snaredrums losgerukt en de bandleden wisselden gretig van
instrument. Wie houdt van aparte vocalen als bij Akron/Family, het
enthousiasme van I’m From Barcelona en het instrumentale vuur van
Arcade Fire dient The Strange Death Of Liberal England zeker een
kans te geven. In de AB bewees de band dat ze met een nuttig
bestede groeimarge een mooie toekomst voor zich hebben.

Voor velen zal het optreden van Fennesz als
een overbodig ambient-intermezzo aangevoeld hebben (behoorlijk wat
concertgangers haastten zich naar de bar bij de eerste indringende
drones), maar een dromerige roes van mistige elektronica en
vervormde gitaarklanken leek ons het perfecte excuus voor een klein
uurtje heerlijk escapisme. Christian Fennesz haalt de banden met
België duidelijk nauwer aan. Afgelopen vrijdag stond hij nog in
Hasselt en binnenkort mag hij de furieuze stemcapriolen van Mike
Patton laten verdwalen in een nevel van elektronica in de AB.
Insane gorillas in the mist, of iets dergelijks.

Deze avond hoefden we niet de Dian Fossey uit te hangen want de
Oostenrijker mikte op de hypnose, enkel gewapend met laptop en
gitaar. Fennesz ziet er dan wel uit als een koele Herr
Flick-neuroot, maar zijn soundscapes gloeien met een pure
emotionaliteit en zijn rijk aan details. Voor wie plaatjes als
‘Endless Summer’ en vooral ‘Venice’ aan het hart drukt, zal het
optreden van de man weinig verrassingen gebracht hebben. Een
gepruttel van neurotische Thom Yorke-ritmes
onder dromerige Boards of
Canada
-mistbanken vloeide de zaal in, maar de set was bij
momenten erg noisy en indringend. De drones deden aan een soort
Sunn O)))
boven de aardkorst denken en Fennesz sneed met zijn gitaar als
slagermes de elektronica aan stukken. Op een bepaald sloeg de
Oostenrijker op zijn gitaar als een vader die zijn kind een pak
rammel geeft en het resultaat was een noise-drone die klonk als
raven die op je hersenmassa in pikten. U begrijpt het: Fennesz was
alweer een fascinerende, bijna pijnlijke ervaring die sommigen als
ergernis zullen ervaren hebben, maar zwanger was van
aha-erlebnissen.

Na een atmosferisch intermezzo in de stratosfeer mochten de
lyrische gezangen van Thee Silver Mt. Zion Memorial
Orchestra & Tra-La-La Band
ons weer naar de aarde
trekken. Voor het optreden waren we trouwens getuige van een
grappig zicht: bandleider Efrim Menuck die zich voor het concert op
de achterkant van het podium afzonderde voor een noodzakelijke
meditatie voor het dynamische groepsgebeuren dat komen ging. Efrim
kondigde vooral nieuw materiaal aan en nummers als ‘Engine Broke’
en het slepende, bijna mantrische ‘One Million Died To Make This
Sound’ (inclusief fluim naar Mono) blonken uit in
door merg en been snijdende crescendo’s en postrock-excursies die
aantoonden dat de GY!BE-invloed zich nog steeds laat
gevoelen.

De band trakteerde het publiek echter ook op enkele favorieten met
‘Mountains Made Of Steam’ als uitschieter. De folkrichting die de
Canadezen insloegen op ‘Horses In The Sky’ werd beklemtoond met
prachtige polyfonische zang waarbij Efrims wolvengehuil werd
bijgestaan door violiste Sophie Trudeau en andere bandleden. De
violen en cello mochten eenzaam in het gebinte van de AB zweven en
vocalen klommen naar de hemel. Tegenover deze kampvuursfeer stond
echter het briesende ‘Take These Hands And Throw Them In The
River’, zonder meer het meest explosieve nummer van de avond en die
directheid deed deugd na een overload aan lang aanslepende
preludes en epische crescendo’s. Afsluiten deed de band met ‘Blind
Blind Blind’, dat zacht uitdoofde met prachtige samenzang. Het
publiek kon de folkepiek van ASMZ duidelijk appreciëren en
trakteerde het Canadese gezelschap op een uitbundig applaus.

Thee Silver Mt Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band
trakteerde de ABBox op een gedreven en gevarieerd optreden waarbij
de band moeiteloos de gulden middenweg tussen epische postrock en
hartverwarmende folk vond. Die variatie was overigens een constante
door de aangename verrassing van The Strange Death Of Liberal
England en het aangrijpende, desoriënterende tussenbedrijf van
Fennesz. U hoort ons niet klagen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + elf =