Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band

Botanique, Brussel, 9 april 2008

Een gemiste boot had niet alleen tot gevolg dat ons gesprek met
Efrim Menuck op een andere keer zal moeten plaatsvinden, het was
vooral voelbaar doordat de deuren van de Orangerie 75 minuten later
openzwaaiden dan voorzien. Toen A Silver Mt. Zion aan hun derde
nummer begon, zat je op een normale concertavond al op de trein
naar huis. Dat de meerderheid van het publiek bleef tot net na
middernacht, toen het tweede bisnummer nog nazinderde, toont aan
dat de Canadezen het niet hebben nagelaten hun publiek toch waar
voor hun geld te geven.

Het nogal onverwachte, maar daarom niet minder welgekomen
voorpprogramma hielp uiteraard ook de avond te rekken.
Cecilia::Eyes is wellicht de meest bekende Waalse
post-rockband van het moment en maakt muziek die een jaar of zeven
geleden wellicht razend interessant was maar nu jammer genoeg
achterhaald is. In Noord-Californië alleen al zijn er 94 bands die
deze instant-post-rock fabriceren. Hier en daar ontwaarden we
boeiende gedeeltes maar de band zal toch nog wat moeten groeien om
ons mee te krijgen.

Een band die elke plaat nog groter lijkt te worden is A
Silver Mt. Zion
– officieel nu Thee Silver Mt. Zion
Memorial Orchestra & Tra-La-La Band – dat samen met Arcade
Fire
toch wel tot de categorie van Canadese superbands behoort.
Gitarist Ian Ilavsky begon met zich te verontschuldigen voor het
wachten, dat snel werd vergeten toen het achttal ‘1,000,000 Died to
Make This Sound’ inzette, meteen een eerste hoogtepunt. Snel werd
duidelijk dat A Silver Mt. Zion er een grote avond van zou maken,
al hadden we eigenlijk niet veel anders verwacht.

A Silver Mt. Zion stond opgesteld in het formaat van een halve
cirkel met vooraan de strijksters, daarachter de gitaristen en
contrabassist en centraal drummer Eric Craven. Frontman Efrim
Menuck, die het publiek meermaals bedankte en verklaarde dat de
bandleden fans zijn van Brussel – in welke stad zeggen ze dat niet?
– stond vaak een halve meter van zijn microfoon roepend en erg
begeesterd te zingen, al dan niet samen met (alle) anderen, waarbij
het patroon regelmatig opdook dat de band dezelfde zinnen bleef
herhalen, terwijl hij daar andere tekst bovenop schalde. Het is een
effect, dat mede door de intensiteit van het instrumentale
gedeelte, deels de bezwering verklaart die A Silver Mt. Zion als
geen ander op een podium kan creëren.

Het werd iets chaotischer met ‘Black Waters Blowed/Engine Broke
Blues’, naar eigen zeggen deels over het verliezen van jezelf en
deels over het verliezen van een vriend, om dan weer iets
gestroomlijnder uit de hoek te komen met ’13 Blues for Thirteen
Moons’. Ook ‘Blindblindblind’ passeerde de revue, net voor het
eerste bisnummer en beslist een hoogtepunt, waardoor A Silver Mt.
Zion alles van hun pas verschenen full album op het podium bracht.
Vooral het behoorlijk lange a capella-gedeelte op het einde van de
song maakte indruk.

Van ‘The “Pretty Little Lightning Paw” E.P.’ (2004) kregen we als
eerste bisnummer het voor hun doen behoorlijk korte ‘Microphones in
the Threes’, dat met snel, hitsig vioolspel Sophie Trudeau en
Jessica Moss in een hoofdrol plaatste. Volgens Menuck was het een
hit op de Poolse radio tijdens de jaren ’74-’75. Gelukkig keek A
Silver Mt. Zion ook eens met ons in de toekomst en brachten ze twee
nieuwe nummers, erg in de lijn van hun recent materiaal. ‘Metal
Bird’, met een volledig instrumentaal tweede deel bleek erg
overtuigend maar onze voorkeur ging toch uit naar tweede bisnummer
‘There Is a Light’. Wat behoorlijk gracieus en statig begon,
evolueerde naar een stomende golfbeweging tussen intensiteit en
intimiteit. Dat belooft voor alweer een volgende plaat!

’13 Blues for Thirteen Moons’ is nu uit bij Bang!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 5 =