David Kristian + Ryosuke Aoike :: Ghost Storeys

Hoe verschillend is het Westen niet van het Oosten? Met open mond werd naar de Japanse horrorboom gekeken, waarna de bevreemdende en naar onze normen narratief verstorende films herwerkt werden tot hapklare en weinig beangstigende brokken entertainment. Alleen de vormelementen werden gekopieerd, de essentie ging in de vertaling verloren.

Anime- en flashartiest Ryosuke Aoike is waarschijnlijk het best bekend om zijn reeks Catman en om The Super Milk Man Show. Op Ghost Storeys interpreteert hij vijf Japanse spookverhalen, die hij daarna in vreemde kortfilms (elk ongeveer vier minuten lang) giet zonder een bijkomende verklaring te geven. Strikt genomen kan er zelfs nauwelijks van films gesproken worden, daar Aoike niet meer meegeeft dan beklemmende schetsen zonder enige duiding.

Ghost Storeys is dan ook een multimediaal project dat in de eerste plaats de urbane cultuur en de functie van spookgebouwen daarbinnen wil uitdiepen. Het achterliggende idee is dat bepaalde plaatsen en gebouwen (in een van de filmpjes wordt bijvoorbeeld een metrostation gebruikt en in een ander een parking), net zoals in de oude haunted house-films, niet louter als locatie dienen maar zelf geesten in zich dragen. Het spookverhaal situeert zich in de plaats zelf, en niet in de gebeurtenissen die ertoe leiden.

Voor dit project werkte Aoike samen met de Canadese geluidskunstenaar David Kristian. Kristian brengt met Ghost Storeys niet alleen zijn achtentwintigste release uit, maar sluit na twintig jaar ook een hoofdstuk af. Na jarenlang eigen werk afgewisseld te hebben met soundtracks, lijkt hij nu toch definitief voor het laatste gekozen te hebben. Dit album vormt daarbij de ideale afsluiter, want hoewel de kortfilms samen nauwelijks de twintig minuten overschrijden, haalt het album zelf moeiteloos de kaap van zeventig minuten.

Kristian geeft op het muziekgedeelte dan ook meer mee dan zomaar de soundtrack; zijn deel kan gehoord en geïnterpreteerd worden als een eigen visie op het spookverhaal dat ook op zichzelf staat. Tussen de titelloze tracks zijn uiteraard de nummers voor de kortfilms te horen, maar de interactie tussen de verschillende songs onderling geeft een nieuwe dynamiek mee die tot een eigen interpretatie dwingt.

Electro- en geluidskunstenaar Kristian benadert met elke release steeds beter de perfectie. De minimale invulling van de nummers maakt de stiltes beklemmender en hoorbaarder dan gelijk welk effect of geluid ooit zou kunnen. Voor dit album volstond het niet om zogenaamde field recordings te herwerken en te manipuleren in de studio. Kristian verkoos — volledig in de lijn van het achterliggende idee — om alleen met spookgeluiden te werken.

Opnameapparatuur werd doelbewust op verlaten plaatsen en tussen muren achtergelaten om elk geluid te registreren in afwezigheid van de artiest. De urenlange opnames werden daarna gefilterd op bruikbaarheid en door elkaar gemixt (op sommige nummers zijn er tot dertig verschillende opnames samengevoegd!) en "gemuteerd" om zo tot beklemmende geluidstapijten te komen die nu eens onaards en dreigend en dan weer haast rustgevend klinken, maar nergens een houvast schenken.

Voor Ghost Storeys lijkt Kristian zich uitstekend verdiept te hebben in de Japanse cultuur, hier en daar zijn bijvoorbeeld subtiele echo’s op te vangen van Kenji Kawai’s Ghost In The Shell-soundtrack. Met Ghost Storeys bewijst de Canadees dat het mogelijk is om culturen te overbruggen en spookverhalen universeel te maken. Het verbluffende album vormt een ideale soundtrack bij eenzame wandelingen, wanneer verlaten huizen en (schijnbaar) lege appartementsblokken zich manifesteren als dreigende en anonieme geesten van de moderne tijd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 2 =