Korn :: MTV Unplugged


Guilty pleasures
, we hebben ze allemaal! De een steekt al eens
‘Notting Hill’ in de dvd-speler, de ander volgt de amoureuze
capriolen van de Grimaldi’s in de TV Story en nog anderen durven al
eens nu-metal door hun buis van Eustachius jagen. Onze Korn-platen
zijn intussen al uit de cd-kast gejaagd, maar toen de hormonenstorm
in ons lijf woedde en Clearasil een vaste stek aan de lavabo had
versierd, waren we behoorlijk vatbaar voor de goedkope angstrock en
clichématige rebellie die deze Amerikanen serveerden. Toegegeven,
het debuut, ‘Life Is Peachy’ en ‘Follow The Leader’ herbergden
ontegensprekelijk enkele sterke nummers en dreigende spookriffs die
indruk maakten, maar daarna was het vat af, de inspiratie op en
volgden enkele inferieure herhalingsoefeningen en misselijkmakende
covers. Dat de versheidsdatum van deze band ver overschreden is,
wordt nu nogmaals bewezen met ‘Korn Unplugged’. Korn-nummers in een
akoestische versie klinken even geloofwaardig en intens als
K3-deuntjes met dubbele basdrums en distortionmuren, maar Virgin
wil de financiële en artistieke kelk tot op de bodem ledigen en zo
geschiedde.

Korn-songs zijn als prins Filip: in hun natuurlijke habitat doen ze
niemand kwaad, maar plaats ze in een andere context en je krijgt
klungelige en beschamende miskleunen die je zelfs je ergste vijand
niet toewenst. Korn draaide om schimmige sferen, die typische
hiphopbas en de dubbele riff-bulldozer met ‘Munky’ en ‘Head’ achter
het stuur. Dat dergelijke, donkere spookrock die inspeelt op
frustraties van jongeren niet past in een pseudo-hartverwarmende,
akoestische versie, hoeft dan ook niet te verwonderen. De dreigende
riff-tandem van ‘Blind’ wordt hier vervangen door een braaf
non-gesprek tussen een djembé en futloos gepingel en de muzikale
tienerhorror van ‘Falling Away From Me’ krijgt een honingzoete
schmalz-kuur waarvoor zelfs de makers van ‘Scary Movie’ zouden
passen.

Ziet u Stephen King al een romantisch stationsromannetje schrijven
of Jerry Bruckheimer een documentaire draaien over het paargedrag
van de Indische olifant? Wel, dat is wat Korn hier doet. Het kind
wordt met het badwater weggesmeten, de sterktes van de band worden
onder tafel geschoven en de pijnpunten worden genadelozer
blootgelegd dan bij een Belgische voetballer die in het buitenland
carrière wil maken. Hoezeer de piano’s en de strijkers op het
gemoed pogen in te spelen en de latino-arrangementen voor een nieuw
elan proberen te zorgen, de songs vallen onherroepelijk door de
mand en Jonathan Davis’ beperkte vocale gaven vormen een weinig
benijdenswaardig leitmotief doorheen de plaat. ‘Freak On A Leash’
zonder moordriff op het einde is als vuurwerk dat even vonkt, maar
dan toch niet van de grond komt. Daar kan de van pathos overlopende
stem van Amy Lee (Evanescence) niks aan
veranderen. Nog grotere vraagtekens doemen op bij ‘Make Me Bad/In
Between Days’ waar Davis en Robert Smith hand in hand hun
credibiliteit om zeep helpen.

Korn laat het niet bij doodbrave versies van hun eigen songs, ook
‘Creep’ van Radiohead (hoe voorspelbaar kan een coverkeuze zijn?)
moet eraan geloven. We hebben Korn eerder al ‘One’ van Metallica naar de
verdoemenis horen helpen en de doorbraaksong van The Oxford Five is
hetzelfde lot beschoren. Je hoeft geen muziekkenner te zijn om te
beseffen dat een band met songs als ‘A.D.I.D.A.S.’ (u weet wel
waarvoor het staat) en hun eigen streetgear niet over de zuiverheid
van ziel beschikt om een dergelijke song met oprechtheid te
brengen. Eerlijke emoties verworden dan ook tot een klef
tienerverhaaltje waaraan Hollywood al meters pellicule Verspeeld
heeft.

Korn hoort te knallen en te verpulveren, maar op deze plaat kruipen
de muizen uit de verouderde kanonnen van hun nummers. Fans zullen
waarschijnlijk spreken van een vertederende, akoestische droom en
een waardig vervolg op ‘Unplugged In New York’ van Nirvana. Zij
dwalen echter en dienen dringend de backcatalogue van
Bonnie Prince
Billy
, Low of Eels te checken om
intimiteit op z’n puurst te beleven. ‘Korn Unplugged’ is het geluid
van een uitdovende artistieke kaars, ritselende bankbriefjes en
grinnikende platenbonzen. Te mijden!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − vier =