De fans van Orange Black mogen nu stilaan écht ongerust worden: Dieter Sermeus heeft zijn oorspronkelijke nevenprojectje The Go Find uitgebouwd tot een heuse band en lijkt niet van plan gas terug te nemen. Daar is dan ook geen enkele reden toe.
Hij was het allemaal een beetje beu. Dat constant op elkaars lelijke kop moeten kijken, die zware discussies over hoe dit of dat nummer moest klinken en de grote doorbraak die uitbleef, uitstekende albums ten spijt. Sermeus nam dan ook (tijdelijk?) afscheid van zijn vrienden bij Orange Black, met wie hij jarenlang lief, leed en een pak repetitie-uren had gedeeld. Hij sloot zich op in z’n zolderkamertje, laptop bij de hand. Een tijdje later was plots Miami daar, het debuutalbum van wat intussen The Go Find was gedoopt. Het bleek een schoolvoorbeeld van goeie, zachte indietronica, dat met zijn schemerende nummertjes een gezellig, elektronisch aangestoken haardvuurtje ontstak in het hart van iedereen die ernaar luisterde. Sermeus kreeg op de koop toe via maatje Styrofoam onderdak bij het niet misse Morr Music, het Berlijnse label dat Duitse degelijkheid koppelt aan een voortreffelijk fingerspitzgefühl voor al wat jong, goed en net dat tikkeltje anders is, zoals pakweg Electric President en The Notwist.
Zo moeizaam als het vlotte voor Orange Black, zo snel ging het met The Go Find. Morr Music bracht Miami uit in Europa, Amerika én Japan, “Summer Guest” belandde in een aflevering van de hyperpopulaire Amerikaanse jongerenreeks “The OC” en voor Sermeus het zelf goed en wel besefte, stond hij samen met zijn liveband een tweede plaat in elkaar te boksen. The Go Find anno 2007 is nevenproject noch eenmansband en heeft een schare fans die nog nooit van Orange Black gehoord heeft. Muziek is een vreemde business.
Natuurlijk doet Sermeus met The Go Find ook iets helemaal anders dan in de tijd van Orange Black. Ook Miami’s opvolger Stars On The Wall zweeft op lichtvoetige electronica met een flinke scheut pop er bovenop. Toch zit net daar het grootste verschil tussen de twee albums. Waar Miami volledig met een laptop is gearrangeerd, biedt deze tweede plaat ruimte aan échte instrumenten, nu The Go Find een waar groepsgebeuren is geworden. Geen laptopbeats meer maar analoge drums, (iets) minder sferische elektronica maar wel een scheut akoestisch gitaarwerk. Zo vloeit het op zachte, mid-tempo beats drijvende “Adrenaline” verrassend over in het stil tokkelde “Downtown”, waarin niets te horen is, op een zachte maar vooral échte akoestische gitaar en Sermeus’ breekbaar gesmeerde stem na. Hij herhaalt dat kunstje in “Monday Morning” en afsluiter “Kid OK”, waarin naar vervlogen decennia refererende synths enkel een ondersteunende rol spelen.
The Go Find heeft een plaat gemaakt zonder scherpe uithalen, eentje die zo’n 42 minuten lang dobbert op dezelfde ingetogen melancholische stroom. Dat statement wordt meteen kracht bijgezet door opener “Beautiful Night”, een zachte belofte van wat komen gaat. Dit is wel degelijk muziek om op een doordeweekse doch mooie nacht huiswaarts te tuffen na een op één of andere manier geslaagde avond. Lichtjes actievere songs als “Dictionary”, met zijn voor deze plaat behoorlijk up-tempo drumslagen, voorkomen gelukkig wel dat je plots met een paar gebroken nekwervels in een berm wakker wordt. “Dictionary” en het erg sympathieke “We Don’t Wanna” (een song die zo uit Ben Gibbards pen kon zijn gekropen) blijven weliswaar uitzonderingen op de zachtmoedige regel en passen zelfs nog altijd perfect in het wollen tapijt-thema dat haar stempel op deze plaat heeft gedrukt.
Een wereldplaat is dit niet, voor een groot deel net omdat er weinig risico is genomen en Sermeus het voldoende vond om een waardige opvolger van “Miami” te maken. Gelukkig pretendeerde niemand van The Go Find iets anders, waardoor Stars On The Wall vooral een heel sympathiek plaatje is geworden. Dit is een album dat niemand uit zijn stoel zal dreunen, maar voldoening zoekt in het gezelschap houden van haar luisteraar, en daar behaaglijk goed in slaagt.
