Persephone’s Bees :: Notes From The Underground

Het verhaal achter Persephone’s Bees is bijna sprookjesachtig te
noemen. Beeld je in: een wachtzaal van een dokter op een gure
wintersdag in wat toen nog als de Sovjet-Unie bestempeld werd.
Vanuit het niets weerklinkt een aanstekelijk kinderhitje dat
terstond een gelukzalige verbazing bij de wachtende patiënten
teweegbrengt. Het meest nog bij de jonge vrouw, die de bron van
deze zangstonde op haar schoot houdt: de op dat moment eenjarige
Angelina Moysov, die tevoren nog geen woord uit haar keelgat had
geperst. De moeder was er dan ook meteen van overtuigd: haar kleine
spruit zou zangeres worden.

Doorheen haar jeugd raakte Moysov niet alleen beïnvloed door de
lokale folk en zigeunergezangen die haar moeder zo na aan het hart
lagen, maar ook door de Russische punk die de plaatselijke jongeren
wegvoerde van de barre levensomstandigheden en de Britse en
Amerikaanse deuntjes die haar broer draaide. Met deze bagage onder
de arm trok ze de Atlantische oceaan over, alwaar ze medio jaren
negentig samen met Tom Ayres Persephone’s Bees boven de doopvont
hield. Hun debuutalbum sloeg via mond-aan-mond reclame aan en kwam
zo terecht bij Eric Valentine, die zich engageerde om ‘Notes From
The Underground’ te producen. Hoewel beide dames dezelfde
achtergrond en invloeden delen, mag het werk van Moysov toch niet
vergeleken worden met de muziek van de soms onterecht in één adem
vernoemde Regina
Spektor
. Die zocht voor haar meest recente plaat ook wel
radiovriendelijker oorden op, maar toch ligt hun materiaal nog
steeds mijlenver uit elkaar. ‘Notes From The Underground’ kan men
het best beschrijven als retropop: een knipoog naar de
ongecompliceerde patronen van de sixties en seventies, toen de
wereld nog geen nood had aan de gladde producties van de Timbalands
en Neptunes.

Het merendeel van de plaat is gevuld met lichtvoetige deuntjes die
perfect passen bij de stem van Moysov, die klinkt als de RP-versie
van Nina Persson tijdens haar zijstap met A Camp. ‘Way To Your
Heart’ laat horen hoe ABBA zou geklonken hebben met sterkere
gitaren, ‘Paper Plane’ slaat nog verder deze weg van sixties rock
in en in ‘Nice Day’ voel je zo de geföhnde haren van Charlie’s
originele Angels wapperen. Enkel ‘Walk To The Moon’ mist zijn doel
en is eerder grijs copy/pastewerk dan een revival van de goede oude
tijd; recyclage van een song die tien jaar geleden al afgezaagd
geklonken zou hebben. Toch is er hier en daar gelukkig ook plaats
voor een kleine excursie en dit zorgt voor enkele verfrissende
verrassingen. De zenuwachtige gitaarriff en bijna carnavaleske
samples maken van ‘On The Earth’ een heerlijk prettig gestoorde
chaos. ‘Muzika Dlya Fil’ma’ bewijst dat het Russisch zich ook
perfect leent tot aanstekelijke poprock en spoelt zo eindelijk de
kater weg die t.A.T.u. ons op dat vlak bezorgde. Met ‘Home’ eindigt
het album nog met iets meer edge en wordt het bewijs
geleverd dat ze bij Persephone’s Bees ook wat anders kunnen dan het
evoceren van charmante nostalgie. Dit neemt meteen de zorgen weg
dat we hier met een one trick pony te maken hebben.

Met ‘Notes From The Underground’ is Persephone’s Bees erin geslaagd
een tijdloze plaat te maken in plaats van gewoon een nostalgische
blik over de schouder te werpen. Hun deuntjes mogen dan
niemendalletjes zijn, vrij van halsbrekende technische
meesterkunsten en met behoorlijk banale lyrics, ze zijn
desalniettemin verdomd entertainend en pretenderen ook niets meer
te zijn dan dat. Als remedie tegen het barstende ochtendhumeur doet
deze schijf dan ook alvast perfect dienst.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − twee =