Eindejaarslijstje 2006 van Matthieu Van Steenkiste

Het was een vreemd muziekjaar. We hoorden weinig dat ons finaal van onze sokken blies, maar héél veel platen die simpelweg erg goed waren zonder meer. We hadden dan ook liefst van al gewoon een kleine dertig platen op gelijke hoogte gesteld, maar na lang dubben werd het een top twintig. Hoe dan ook: met nu al straffe releases van The Shins, Aereogramme en — afgaande op eerste single “Intervention” — Arcade Fire ziet het er naar uit dat 2007 dit jaar snel zal doen vergeten. Immer voorwaarts!

Scott Walker:: The Drift Buiten categorie. Scott Walker meet je niet af tegenover de nieuwste hippe dansact, één of andere sterke postrockgroep of de leukste pop sinds de Roxetteplaten uit je jeugd. The Drift is een kunstwerk, een monument van eigenzinnigheid en creatieve energie.

 

  1. The Knife :: Silent Shout     Kille elektronica die toch zo menselijk en warm klinkt. Heerlijk spookachtig en bevreemdend en vooral verschrikkelijk intrigerend. Het muzikale equivalent van een 21ste eeuws sprookjesbos. Pas op voor de communistische wolf in surrealistische schaapsvacht.
  2. Tom Waits :: Orphans – Brawlers, Bawlers & Bastards      Driedubbelslag van de oude zot. Wij zijn het meest te vinden voor Bawlers, een set dronkemansliederen om heerlijk weemoedig van te worden, maar ook de rest is als vanouds van puik niveau. Waits is als wijn: wordt beter en beter met de jaren.
  3. iLiKETRAiNS :: Progress ? Reform      Glaciale postrock met stiff upperlip. Tragisch en zonder een spoor van emotie wordt het lot bezongen van gevallen poolreizigers en de slachtoffers van spoorwegbezuinigingen. Ijzersterk en een waardig eresaluut aan deze dappere helden.
  4. The Veils :: Nux Vomica     Finn Andrews slaat terug met een plaat die beurtelings The Triffids, vroege Nick Cave en het gladste van de jaren tachtig in herinnering brengt. Van pop naar bezwerend en weer terug, zonder een moment te vervelen. Bij momenten zo intens dat de figuurlijke nagels diep in ons vel kerven.
  5. Hope Of The States :: Left      Urgent, passioneel en hopeloos uit elkaar (waarmee de jaarlijkse prijs voor Spijtigste Split hun deel wordt): Left was het strafste wapenfeit van deze hoogst intrigerende groep die van postrock-ish naar postpunk ging, maar alles met evenveel drive bleef doen.
  6. Stuart A. Staples :: Leaving Songs      Ontdaan van de rest van de Tinderstick, herontdekt Staples opnieuw het woord. Zijn tweede soloplaat herbergt tien prachtige verhalen die opnieuw de rusteloosheid van zijn beginjaren opzoeken.
  7. Isobel Campbell & Mark Lanegan :: Ballad Of The Broken Seas      La Belle et la Bête, deel zoveel. Campbell haalt er voor haar debuut op V2 de ruige stem van Lanegan bij, een klassieker is geboren.
  8. Cat Power :: The Greatest      Chan Marshall trok met enkele groten van de soul een studio in Memphis in met dit wondermooie album als resultaat. Nu ze ook zichzelf bij elkaar heeft geraapt, lacht de toekomst haar tegemoet. The Greatest is de geboorte van Marshall als groot artieste.
  9. Delays :: You See Colours      Na het wat zweverige debuut Faded Seaside Glamour keerden deze Britten terug met elf heerlijk stampende popsongs waar een mens ogenblikkelijk goedgezind van wordt. Verslavend, een Prozacpil in auditieve vorm.
  10. Badly Drawn Boy :: Born In The U.K.      Al enkele jaren een gelukkig getrouwde mens, herbevestigt de gemutste met een plaat vol charmante huis-, tuin- en keukenromantiek.

 

Haalden net de top tien niet, maar het scheelde nooit veel ::
11. Pet Shop Boys :: Fundamental 12. Hot Chip :: The Warning 13. Nina Nastasia:: On Leaving 14. The Twilight Singers :: Powder Burns 15. God Is An Astronaut :: All Is Violent, All Is Bright 16. Flipo Mancini :: Get It Some More (op de valreep herontdekt) 17. :: Richard Ashcroft :: Keys To The World 18. Shearwater :: Palo Santo 19. Jóhann Jóhannsson:: IBM 1401, A User’s Manual 20. Archive :: Lights (vooral omwille van het ongelofelijke titelnummer)

Dvd van het jaar: U2 :: ZOO TV Live From Sidney

Levensbevestigende concerten gezien van Flaming Lips (de optredens blijven beter dan de platen) en Richard Ashcroft, verschillende keren genoten van 65DaysOfStatic (het groezelige van Rhâââ Lovely beviel ons het meest). En dan vergeten we bijna de extase van Mew op Pukkelpop en Sigur Rós op Werchter. Met verblufte ogen gekeken naar het schouwspel van The Knife en genoten van de kijkdoos van Pet Shop Boys. Ook klasse: Mogwai op Werchter en Radiohead op Pukkelpop. Blij trouwens dat we eindelijk Morrissey gezien te hebben en dat zelfs twee keer (Amsterdam was nog net iets beter dan AB). Vullen de erelijst aan: Therapy? en Josh Ritter

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien + vijf =