Two Dollar Guitar :: The Wear And Tear Of Fear :: A Lover’s Discourse

Na een jarenlange stilte verschijnt er eindelijk een nieuwe plaat van Two Dollar Guitar, het veredelde soloproject van Tim Foljahn. Het nieuwe album is een beklijvend akoestisch meesterwerkje dat als geen ander de luisteraar overdondert met suikerzoete luisterliedjes.

Officieel is Two Dollar Guitar tegenwoordig een trio: Tim Foljahn wordt volgens de website van de band geflankeerd door Sonic Youth drummer Steve Shelley en gitarist Chris Brokaw. Op de plaat zelf is daar, op de productionele hulp van Steve Shelley na, niet veel van te merken: met The Wear And Tear Of Fear: A Lover’s Discourse is Two Dollar Guitar nog meer dan tevoren een soloproject van Tim Foljahn geworden. Daarom echter niet getreurd: deze nieuwe worp — de eerste volwaardige plaat in ruim vijf jaar — is zowat de mooiste geworden die de band ooit afleverde.

Op The Wear And Tear Of Fear begeleidt Foljahn zichzelf op akoestische gitaar, af en toe aangevuld met een subtiele synthesizer. Door deze sobere muzikale omkadering komt de warmte van ’s mans stem tot volle uiting en dat zorgt er voor dat dit een prachtig luisterplaatje geworden is, eentje dat zichzelf mijlenver boven het begrip ’geluidsbehang’ plaatst en eerder aansluiting zoekt bij hedendaagse — excusez le mot — folkies als Bright Eyes en Devendra Banhart.

Het meest naar de keel grijpen, doet Foljahn met "The Wild Night", een nummer waarin de man echt de tijd neemt om, zoals dat heet, zijn ding te doen. Dat ding wordt in dit geval gevormd door op het eerste zicht naïeve rijmelarijen, maar toch is het nummer er eentje van het soort dat al je aandacht opeist. De soberheid van "The Wild Night" werkt betoverend en wanneer er in de song plots een akoordenwissel opduikt, ben je tot op het bot ontroerd. Less is more heet dat principe, en door de overtuigingskracht waarmee Tim Foljahn er hier mee omgaat, zou je er nog een aanhanger van worden.

In "Lying And Cheating", om er nog een hoogtepunt uit te lichten, zijn het dan weer de backing vocals die het nummer een magische glans geven. Samen met een aan South San Gabriel herinneringen oproepende slidegitaar zorgen de backings voor een schoonheid die aan onbehagen grenst. Zeker wanneer een filmische vertelstem opduikt die zorgt voor een sfeer van verloren geluk zoals dat enkel bleek te bestaan in zwart-witfilms uit lang vervlogen tijden.

Een vrolijke Frans zal Tim Foljahn muzikaal gezien niet snel worden, maar de melancholische parels die hij elke plaat weer uit zijn mouw schudt, maken een mens gelukkiger dan eender welk vrolijk nummer ooit zal kunnen doen. Met recht en rede mag The Wear And Tear Of Fear: A Lover’s Discourse — de titel alleen al verdient een prijs — als muzikale prozac beschouwd worden, al is dat zelfs met de allerbeste bedoelingen misschien een ietwat te respectloze omschrijving voor deze prachtplaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − vijf =