Niks is zo belangrijk in de muziek als timing. We hebben het dan
voor één keer niet over het gelijktijdig inzetten en beëindigen van
een song, maar over een soort van timing die je als artiest niet
echt in de hand hebt. Want hoe kan je in godsnaam de omstandigheden
afdwingen die ertoe leiden dat je plots door iedereen wordt
toegejuicht en bejubeld, en overal wordt binnengehaald als de
juiste band op het juiste moment op de juiste plaats? Het antwoord
moeten we u schuldig blijven, maar één ding staat vast: wanneer het
zover is, kan je als band maar beter het ijzer smeden wanneer het
heet is, want vóór je het weet is je momentum definitief voorbij en
worden de poorten opengezet voor de volgende lichting vernieuwers
en redders van de rock.
The Longcut, een drietal uit Manchester, kan erover meepraten. In
2004 verscheen ‘Transition’, een EP waarop een groep te horen was
die Joy Division, The Fall, Sonic
Youth én Happy Mondays met elkaar mengde, vaak zelfs in één
nummer. Al snel werden Stuart Ogilvie, Lee Gale en Jon Fearon
gelauwerd als heilanden en messiassen, die het aanzicht van de rock
voorgoed zouden veranderen. Maar zover is het echter nooit gekomen,
want even snel als ze gekomen waren, verzeilden ze weer in de
anonimiteit. Er kwamen geen nieuwe singles, geen EP en ook voor een
slopende toer als voorprogramma van god en klein Pierke bedankten
de drie.
Vandaag, twee jaar later (een eeuwigheid in de muziekbusiness),
ligt eindelijk de langspeler waar de groep in alle stilte aan
werkte in de winkels. Jammer genoeg lijkt daar nu – op enkele
journalisten met een sterk geheugen na – niet zo veel volk meer van
wakker te liggen. Nochtans is ‘A Call and Response’ een bij
momenten erg sterke plaat geworden. Geen echt makkelijk album dat
aast op instant succes, maar een groeiplaat. De stijlen en
invloeden die op de eerste single al werden gemixt, vinden we ook
terug op deze plaat, maar ze zijn beter verspreid over de tien
tracks en beter gedoseerd.
Aanvankelijk hadden we het wel een beetje moeilijk met de vocalen
van Stuart Ogilvie. De man is geen echte leadzanger (dat
pretendeert hij ook niet), want het is pas sinds het vertrek van de
oorspronkelijke zanger dat de drummer nillens willens ook de zang
voor zijn rekening neemt. Gelukkig is hij zich bewust van zijn
beperkingen en gebruikt hij zijn stem alleen daar waar het nodig
is. Zijn zanglijnen zijn dan ook niet belangrijker dan de gitaar-,
bas-, drum- en synthesizerpartijen, en naargelang de behoeften van
de song zitten ze voor- of achteraan in de eindmix.
De structuren van de songs – de veelal rustige aanzet, de gestage
opbouw naar een finale – doen nog het meest denken aan de manier
van werken van een postrockband. De klankleuren zijn wel
verschillend. Daar waar veel postrockbands zichzelf en hun
luisteraars trapje voor trapje meeslepen naar hogere sferen, blijft
The Longcut eerder down to earth. Dankzij de zware, naar
new wave neigende baslijnen, de bevreemdende synths en het spelen
met organische en synthetische beats blijven de songs meestal met
beide voetjes op de grond. Om te vermijden dat ‘A Call and
Response’ een eentonige plaat zou worden, wijkt The Longcut echter
wel een paar keer af van deze werkwijze. Het beste voorbeeld (en
misschien wel de beste song tout court) is de opvallend
ingehouden, melancholieke (en ironisch getitelde) popparel ‘A Tried
and Tested Method’.
Hoe moeten we ‘A Call and Response’ in enkele woorden omschrijven?
Zweverige, duistere Madchester? Dansbare postrock? Een explosief
broertje van New Orders debuutplaat ‘Movement’? Een mistige,
bevreemdende versie van ‘Achtung Baby’? Het feit dat het geluid van
The Longcut zich niet echt gemakkelijk en eenduidig laat benoemen,
is misschien wel tegelijk de sterkte en de zwakte van dit album.
Aanvankelijk wisten we zelf ook niet zo best of we dit nu erg sterk
of integendeel flauw en saai moesten vinden, maar na een dozijn
beluisteringen zijn we uiteindelijk toch door de knieën gegaan. We
zijn dan ook benieuwd wat u ervan vindt. Een collectie bagger of
een juweel dat hier en daar nog wat gepolijst moet worden? Give
it a try, zouden we zeggen, wij zijn het alleszins nog niet
beu gehoord!
