My Dying Bride :: A Line of Deathless Kings

Zo vrolijk als de nieuwste plaat van Die
Apokalyptischen Reiter
is, zo weemoedig, duister en
dramatisch-romantisch is de laatste verwezenlijking van het Britse
My Dying Bride. Sinds 1992 is dit toonaangevende doom metal
gezelschap bezig met het creëren van muzikale meesterwerken die
zonder pardon op ieders gemoed inwerken. Het donkere,
melancholische ‘Songs of Darkness Words of Light’, dat in 2004 de
wereld werd ingestuurd, werd enorm positief onthaald. Terecht ook,
want die plaat was zowat het beste de Britten ooit gemaakt hadden.
Met ‘A Line of Deathless Kings’ is My Dying Bride al aan haar
tiende studio-album toe (Trinity democompilatie meegeteld). Deze
pioniers hebben eigenlijk allang niets meer te bewijzen. Ook deze
plaat is louter een bevestiging van hun fijne neus voor
deprimerende metal.

Het negen tracks tellende schijfje gaat meteen van start met een
vrij ruwe gitaarriff, die even later vergezeld wordt door de heel
typerende stem van frontman Aaron. Pijn, romantiek en een vleugje
mysterie gaan een perfecte driehoeksverhouding aan in ‘To Remain
Tombless’, dat meteen de deprimerende toon zet. Ook ‘l’Amour
Détruit’ is vintage My Dying Bride. Een schitterend,
meeslepend nummer dat excelleert door de romantische tekst, evenwel
zonder aan weemoedigheid in te boeten. Een prachtsong die erom
schreeuwt veelvoudig beluisterd te worden op een rustige donkere
herfstavond, met wat kaarslicht op de achtergrond. Tijdens ‘I
Cannot Be Loved’ toont My Dying Bride waarom het nog steeds een
leidende rol in de doom metal scene spelen. Stem, gitaar en drum
vormen hier een machtig triumviraat, en dankzij een aantal knappe
tempo- en ritmewisselingen, die allemaal van korte duur zijn,
blijft het geheel erg onderhoudend. ‘And I Walk with Them’ is
zonder twijfel de meest herkenbare track op de hele plaat. Een
knappe melodie geeft de inleiding tot een uiterst meeslepend en
melancholisch nummer. De zanger slaagt er in om empathie bij de
luisteraar op te wekken en deze volledig in zijn sombere leefwereld
mee te slepen, niet in het minst omdat ook tekstueel weer het
onderste uit de kan wordt gehaald.

‘Thy Raven Wings’ mag naar My Dying Bride maatstaven dan nog vrij
melodieus klinken, de song glijdt en zweeft zachtjes doorheen de
gehoorgang en nog voor het trommelvlies wordt bereikt, wordt de
luisteraar ondergedompeld in een zalige rust. Na een kleine drie
minuten vinden Aaron en zijn kompanen dat het tijd is om weer
actief te luisteren. De versnelling is een heuse wake-up
call
, maar het mooie is dat er niets geforceerd wordt. Het
ruige ‘Love’s Intorable Pain’ laat er geen twijfel over bestaan dat
we hier nog steeds met een metalband te maken hebben. Het tempo
ligt ietsje hoger en halfweg het nummer doen ook enkele forse
grunts hun intrede. Vrij onverwacht deelt het vijftal een
paar fikse oorvijgen uit, die een extra dimensie aan de plaat
geven. Onze aandacht krijgt geen kans om te verslappen: de drie
laatste nummers zijn van even hoge kwaliteit als wat voorafging.
‘One of Beauty’s Daughters’ is het hardste van de drie, ‘Deeper
Down’ is meer van hetzelfde, maar met een iets hoger
singlepotentieel. ‘The Blood, the Wine, the Roses’ zoekt voor de
laatste keer de rust op, maar trakteert ons tijdens de laatste
dertig seconden nog snel op een streep death metal. Een uiterst
waardige afsluiter dus, die zorgt voor een vlotte beweging richting
repeat all knop.

‘A Line of Deathless Kings’ is een ijzersterke plaat die meer dan
één verrassing in petto heeft. Een album dat ook wat tijd en geduld
vraagt, aangezien de beste nummers zeven tot negen minuten durende
opussen zijn, maar eens ook die songs ten volle zijn doorgedrongen,
nestelt deze nieuwe van My Dying Bride zich tussen het beste wat de
band al heeft uitgebracht. Liefhebbers van epische doom metal
kunnen dit prachtexemplaar blindelings aan hun collectie
toevoegen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + vijftien =