Blank Its :: Happy Accidents

Hoe maak je van een bandje dat slechts een paar akkoorden ver geraakt toch nog een interessante band die zelfs genreoverstijgende neigingen vertoont? Een oplossing die maar al te vaak wordt toegepast is drown it in fuzz. Een trucje dat voor het zeer lawaaierige Blank Its uit Seattle, Washington alvast perfect blijkt te werken.

Het voordeel van een wall of sound ligt voor de hand: het ensemble van geluiden achter al het scheef gemixte lawaai is soms zo slecht verstaanbaar dat de toehoorder zich maar blijft afvragen wat hij nu precies hoort, en wanneer de groep niet eens de moeite doet om zijn teksten in het bijhorende boekje te vermelden, en bovendien zo obscuur is dat er op het internet totaal niets over de ware identiteit van de leden terug te vinden is, dan zal het publiek wel altijd met een paar vragen blijven zitten.

Blank Its is het typische voorbeeld van een dergelijke groep. Terwijl titels als "Food For Flies", "Puppy Love" en "Mommy’s Dead" ervoor zorgen dat er vragen rijzen over de mentale toestand van het trio, klinkt de muziek toch vooral als iets dat veel rijker is dan alleen maar een drumstel, een basgitaar, een gitaar en wat vervormde stemmen. De credits van Happy Accidents liegen nochtans niet.

Is het de klank van metaal op metaal dat af en toe klinkt alsof er valse noten uit een aftands keyboard weergallen? Is het de stem van zanger Justin die Crampsgewijs trilt, maar waarvan het timbre toch vaak aan Ian Curtis doet denken? Het is in ieder geval een feit dat Blank Its met heel weinig middelen zeer creatief te werk gaat en op die manier het maximale uit zijn formule weet te halen.

"Mommy’s Dead" is een heel mooi voorbeeld van hoe Blank Its erin slaagt om zijn primitieve instrumenten ten dienste van de gouden jaren tachtig te stellen: de basgitaar verzorgt tijdens het refrein een melodie die op een rommelige versie van Red Zebra’s "I Can’t Live In A Living Room" lijkt, terwijl de elektrische gitaar de refreinen met veel gepiep en een perfecte timing afsluit.

Dat Blank Its daarmee een beetje aan andere door de eighties geïnspireerde garagegroepen uit de Detroitscene doet denken, valt niet te ontkennen. De dansbaarheid van "Food For Flies" kan Ponyswaardig genoemd worden, terwijl "Johnny’s Tongue" gerust door één van de leden van Lost Sounds of Digital Leather ingeblaft had kunnen worden. Blank Its bereikt echter hetzelfde doel met veel minder middelen, wat uiteraard zorgt voor nieuwsgierigheid naar wat Blank Its met betere middelen teweeg kan brengen.

Niet dat dergelijke toekomstvisioenen nodig zijn om van Happy Accidents te kunnen genieten. Het is een plaat die genoeg talent demonstreert om verwachtingen te creëren voor de toekomst en tegelijkertijd toch ook snel genoeg afklokt om het geschikt te maken als een vlug tussendoortje. Dat maakt van Happy Accidents het type debuutplaat waarmee iedere beginnende, zichzelf respecterende groep hoopt uit te pakken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes + 9 =