Cassius :: 15 Again

Parijs is de stad van de liefde. Eveneens is het de stad waar een tiental jaar geleden de French House geboren werd. Philippe Zdar en Hubert Blanc-Francart, die sinds het einde van de jaren negentig het duo Cassius vormen, stonden aan de wieg van die unieke symbiose van funk, house en rock. Op hun nieuwste langspeler verleggen de pioniers de grenzen van het genre.

Philippe Zdar begon zijn muzikale carrière onder het pseudoniem Motorbass. Samen met Etienne De Crécy draaide hij plaatjes tijdens de legendarische "Respect is burning"-avonden in de Queen-club in Parijs. Hubert Blanc-Francart leverde als Boombass midden jaren negentig enkele puike triphop-twelve inches af voor het gerenommeerde Mo’ Wax-label. Later ging hij producen voor onder meer MC Solaar."Cassius 1999" was het eerste wapenfeit van de heren samen onder de naam Cassius. De lijst met medewerkers op 15 Again laat zich dan ook lezen als een ode aan het pionierswerk van de heren. Etienne De Crécy, Daft Punks Guy-Manuel de Homem Christo, … elke zuiderbuur die ooit teerde op het succes van het duo, draagt op 15 Again zijn of haar steentje bij.

Op het eerste handvol tracks neigt het Franse duo naar de dancepunk van LCD Soundsystem en The Rapture. Zdar, die voor het eerst vrijwel alle zangpartijen voor eigen rekening neemt, klinkt dan ook als het nuchtere broertje van Luke Jenner, zanger-gitarist van The Rapture. In de titel, 15 Again, zit een flinke knipoog naar het geluid van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig, waar dit soort bands de mosterd halen. Vooral de Britse postpunkband Gang Of Four gold ook voor Cassius als grote inspiratiebron bij het maken van de nieuwe plaat. De combinatie van dat typische kale, agressieve punkgeluid en de housebeats werkt aanstekelijk. Die rockattitude valt ook van de hoes af te lezen, waarop beide heren getekend werden door de Franse artiest Laurent Collobert. Ver van de anonieme housecultuur profileert het duo zich als een vitale rockgroep.

Naarmate de plaat vordert, laten de heren de gitaren vaker achterwege en wordt er plaats gemaakt voor onversneden lappen rauwe acid. De minimale technobeats van "Cactus" werken hypnotiserend. Het negen minuten durende "Jackrock" neemt met zijn Underworlddrums zelfs epische "Born Slippy"-proporties aan. Op die tracks bewijst het duo dat ze hun metier nog niet verleerd zijn.

Het funky "Eye Water" was al het prijsbeest op Au Rêve, de vorige plaat van de Parijzenaars, zij het in de originele instrumentale vorm, "Hi Water" getiteld. Ditmaal neemt niemand minder dan Pharrell Williams de vocalen voor zijn rekening. Naar verluidt zou Pharrell de Cassiusleden zelf om een samenwerking gevraagd hebben. Het resulteert in botergeile spacefunk waarop Pharrell zijn oude vorm eindelijk lijkt te hebben teruggevonden.

Het vergt een flinke portie lef om als pioniers van een succesvol genre nieuwe muzikale uitdagingen aan te gaan. Voor hetzelfde geld kiezen de heren de weg van Bob Sinclar, die andere Franse housegod, en gebruiken ze hun naambekendheid om commerciële ringtonemuziekjes te maken. Cassius koos ten dele voor een nieuw geluid en dat siert hen.

Voor hun groepsnaam haalden de Fransen inspiratie bij de mokerslagen van bokslegende Cassius Clay. 15 Again staat dan ook bomvol energieke muziekjes. Het is een gedurfde plaat van een ambitieus duo, een uppercut van jewelste.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 2 =