Yo La Tengo :: I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass

Het verschijnen van de verzamelaar Prisoners of Love vorig jaar zou kunnen suggereren dat Yo La Tengo de balans heeft opgemaakt en stilaan klaar is om op zijn lauweren te rusten. Niets is minder waar: I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass (de titel zegt alles) is het zoveelste hoogtepunt uit een machtige carrière.

Sommige bands maken hun intrede met veel fanfare en doen er alles aan om de consument er op tijd en stond aan te herinneren dat er in de geldbeugel gegraaid moet worden. Die van Yo La Tengo doen dat in stilte, al is de work ethic niet minder indrukwekkend. Sinds hun oprichting een tweetal decennia geleden heeft de groep de buitenwereld getrakteerd op elf albums, acht e.p.’s, een dubbelaar met restjes, een dubbele compilatie (driedubbel als u de editie met speciallekes wilt), een soundtrack bij een onderwaterdocumentaire, enkele collaboraties en een resem singles. Doe daar nog eens de liveprojecten bij, de vier films die ze sinds hun vorige album hebben voorzien van muziek, de bijdragen aan The Simpsons en Gilmore Girls, en u weet wat we bedoelen.

Platen kakken kan iedereen die daar de kans toe krijgt, maar zelden gebeurt het met zoveel stijl. Het trio heeft niets uitgevonden, maar kan zich wel beroepen op een eigen geluid dat van de vroege noise-experimenten tot de latere dreampop steeds herkenbaar is gebleven. Ooit kond Yo La Tengo nog gezien worden als een Velvet Underground-tributeband, maar het spelen met geluiden, narcotische sferen en structuren zorgde voor enkele hoogtepunten in de Amerikaanse gitaarmuziek: Painful (1993), I Can Hear The Heart Beating As One (1997) en And Then Nothing Turned Itself Inside-Out (2000) zijn verslavende exploraties die laveren tussen voortslenterende soundscapes, hypnotische instrumentals en in gruislaagjes verpakte pop. Summer Sun (2003) was een stapje terug, maar dat wordt ruimschoots rechtgezet door de 77 minuten (!) van I Am Not Afraid…

Het album sluit het meest aan bij het hoogtepunt uit 1997, wat resulteert in homogene diversiteit en een staalkaart van waar de groep toe in staat is. De plaat begint met een repetitieve gitaarwandeling van elf minuten (inclusief feedback en primitief gefriemel) en eindigt met de twaalf minuten shoegazing van "The Story Of Yo La Tengo", dat zo op Painful had gekund. Daartussen: dromerige gitaarpop ("The Race Is On Again", "Point And Shoot"), zomerse pianopop (single "Beanbag Chair"), fragiele ballads ("I Feel Like Going Home", het ontroerende "Black Flowers") en een percussief "The Room Got Heavy", dat onze definitie van goede dansmuziek benadert. De combinatie van Ira Kaplans gemurmel en Georgia Hubleys meisjesgefluister werkt beter dan ooit, en door het toetsenwerk en een blazerssectie is de groep ook toegankelijker geworden.

De voorliefde voor onverwachte uitstapjes wordt dan weer bevestigd door songs als "Mr. Tough" (falsetto-soul) en de geschiedenislessen van "I Should Have Known Better" (Brit Invasion) en "Watch Out For Me Ronnie" (rammelende garagerock) die het luisterplezier enkel verhogen. Uitschieters zoals die te vinden waren op eerdere platen horen we hier niet, al zal het algemene torenhoge niveau er voor iets tussen zitten. In tegenstelling tot I Can Heart The Heart Beating As One blijft dit album zijn focus behouden van de eerste drumbeat tot de jankende feedback die er bijna een uur en twintig minuten later een punt achter zet. Eén song (het meanderende "Daphnia") hoefde voor ons niet, maar voor de rest is dit Yo La Tengo in grote vorm. I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass is niet enkel een van de langste, maar ook een van de beste én plezantste albums die u dit jaar in huis zal halen. In een rechtvaardige wereld kochten we elk twee exemplaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + vijftien =