Juli 2006 was een pracht van een maand. Dagen blakend van
zonneschijn paradeerden vrolijk voorbij, en in hun zog kregen we
ook nog eens prachtig platenvoer voorgeschoteld, zoals nieuw werk
van Strapping Young Lad en Stone
Sour en een prima dvd van Dissection. Als het bewolkte en
regenachtige weer in augustus een indicatie is van het niveau van
de releases die we de komende weken te verwerken krijgen, dat ziet
het er uiterst somber uit. ‘A Matter of Life and Death’, de nieuwe
Iron Maiden, doet alvast weinig moeite om onze gezonde boerenlogica
tegen te spreken.
Het Britse zestal had nochtans iets goed te maken. In de drie jaar
die aan voorganger Dance of Death
(2003) voorafgingen, begonnen heel wat fans van het eerste uur
stilaan genoeg te krijgen van de manier waarop de band en hun
platenfirma ostentatief hadden geprobeerd het laatste geld uit hun
zakken te kloppen. Live-albums, b-sides en andere rariteiten,
aangevuld met de gruwelijk irrelevante compilatie ‘Edward the
Great’ (2005), weinigen werden er vrolijk van.
Bij de release van ‘Dance of Death’, nochtans een volwaardig
studio-album – ontstond zelfs enige commotie in Maiden-land. Nog
nooit waren de meningen bij de Maiden-aficionados zo verdeeld.
Sommigen verheugden zich over de lichtjes gewijzigde sound, maar
minstens even veel anderen vonden ‘Dance of Death’, en ik citeer,
“van de hond zijn kloten”. In 2005, bij de release van het nieuwe
live-album ‘Death on the Road’, waren beide kampen het roerend
eens: zowat iedereen vond datgene waarmee hun favoriete band voor
de dag kwam van de trouwe viervoeter zijn testikels
Anno 2006 pakken Bruce Dickenson en co. uit met ‘A Matter of Life
and Death’. Een volledig nieuw album dat tien tracks aan het reeds
uitgebreide repertoire van Iron Maiden toevoegt. Wat we op dit
schijfje voorgeschoteld krijgen, ligt min of meer in het verlengde
van zijn voorganger, wat betekent dat al degenen die sindsdien in
een diepe fase van ontkenning verkeren, ook nu niet overtuigd
zullen worden.
Opener ‘Different World’ is meteen op oude Maiden leest geschoeid,
maar de overtuigende combinatie van Maidens typische gitaarklank,
drumwerk en melodieën ebt ter hoogte van het poppy refrein helemaal
weg. ‘These Colours Don’t Run’ is qua opbouw dan weer een mix
tussen de stijlen van ‘Dance of Death’ en ‘The X-Factor’, het meest
onderschatte Maiden album tot nu toe. Een nummer dat wél werkt.
‘Brighter than a Thousand Suns’ is tekstueel gezien dan weer een
hoogtepunt. Centraal in deze song staat de wetenschapper die als
eerste een ontploffing van een atoombom aanschouwde, daarbij de
legendarische woorden “It was brighter than a thousand suns”
debiterend. Meteen wordt ook duidelijk dat oorlog, en in het
bijzonder de Tweede Wereldoorlog, als een rode draad door ‘A Matter
of Life and Death’ heen loopt. Jammer is wel dat de pakkende tekst
gepaard gaat met vrij saaie muziek. Een van de pot gerukte riff mag
het gehoorstelsel vier minuten lang terroriseren, om dan
uiteindelijk over te gaan in een meer waardige versnelling.
‘The Pilgim’ is opnieuw een cocktail van de twee hierboven genoemde
albums, maar gaat, in tegenstelling tot ‘These Colours Don’t Run’,
vrij onopvallend op in het geheel. Dat kan niet gezegd worden van
‘The Longest Day’, hét hoogtepunt van deze plaat. Bruce Dickenson
sleurt de luisteraar mee in het heetst van de strijd tijdens de
landing op Normandië en doet dat duidelijk met volle overgave.
Zowel muziek als zang lenen zich perfect voor dit onderwerp.
De verbazende semi-ballad ‘Out of the Shadows’ is meteen de
laatste knaller van ‘A Matter of Life and Death’. Een origineel
nummer ook, waar Maiden de platgetreden paden van hun eigen sound
ontwijkt.
Jammer genoeg gaat het vanaf dit punt enkel bergaf. De vier
volgende nummers – waarvan geen enkel onder de zeven minuten –
klinken behoorlijk saai en inspiratieloos, vooral omdat we nogal
wat elementen horen die al eerder op de plaat de revue passeerden.
Het refrein van ‘For the Greater Good of God’ is zelfs ronduit
irritant te noemen. Het laatste halfuur van ‘A Matter of Life and
Death’ is dan ook niet om over naar huis te schrijven.
Op ‘A Matter of Life and Death’ speelt Iron Maiden niet op veilig.
Ze kozen voor de moeilijke weg door een conceptalbum te maken met
enkele tracks die een zeker risico inhouden. Een missie die deels
mislukt, want ondanks de aanwezigheid van een paar puike songs
heeft geen enkele track het in zich om het ooit tot klassieker te
schoppen. Alleen de meest onwrikbare Maiden-fans zullen zich
aangetrokken voelen door deze langspeler, die een band laat horen
die ver onder zijn niveau presteert. Benieuwd wat full album
15 brengen zal.
