Jello Biafra zou ooit spottend opgemerkt hebben dat Bad Religion telkens weer dezelfde plaat uitbrengt. Greg Graffin liet het niet aan zijn hart komen, tenslotte hebben de Ramones wel een hele carrière opgebouwd rond variaties op één song, en niemand die er om maalde.
Het in Portland gestationeerde The Thermals leek ook wel een Ramones te willen plegen toen de groep Fuckin A uitbracht. Tenslotte was de plaat nauwelijks meer dan een opgepoetste versie van het debuut. Het duurde nog geen half uur en kende maar twee snelheden: snel en sneller. De snedige punkrock zonder pretentie en zonder arrogantie, geserveerd op een bed van heldere klanken, gaf The Thermals een pak krediet bij liefhebbers allerhande. Live viel het dan weer allemaal wat tegen wegens gewoon te veel van hetzelfde om een uur te vullen.
Met de nieuwe plaat The Body, The Blood, The Machine gaat het dan toch een andere richting uit. De songs zijn trager én langer, en het album haalt netjes de vijfendertig minuten, verdeeld over tien nummers. De heldere zang van Hutch Harris is gebleven, net zoals zijn snedige maar zuivere gitaarspel, en het basspel van Kathy Foster is als vanouds geschreven in een dienende rol. Het is dan ook in de drumslagen dat de grote verandering opvalt: drummer Jordan Hudson hield het voor bekeken en liet de sticks na aan zijn twee kompanen.
Hoewel intussen de stoel ingenomen is door Caitlin Love, zijn op het album de honneurs vooral waargenomen door Foster, die overigens geen onaardige drummer is. Of het nu aan Fosters kwaliteiten als drummer ligt, aan het idee om een semiconceptalbum te maken rond een christelijk-fascistisch Amerika (bedenk hoe dicht dat denkbeeld wel niet bij de realiteit ligt en huiver) of gewoon aan een of andere vorm van metaalmoeheid, het verandert allemaal niets aan het feit dat The Body, The Blood, The Machine al bij al een mager beestje is vergeleken met Fuckin A.
Nochtans begint de plaat heel sterk met het aanstekelijke "Here’s Your Future", waarin de verhalen van Noah en Christus in enkele rake lijnen uit de doeken worden gedaan: "God told his son it’s time to come home/ I promise you won’ t have to die all alone/ I need you to pay for the sins I create/ Son said "I will but dad I’m afraid"." Ook "I Might Need You To Kill" is nog alleraardigst en naar Thermals-normen zelfs traag, maar toch sputtert en hapert de machine daarna te vaak.
De plaat sleept zich dan ook door de songs en mist de punch die het vorige album zo aanstekelijk maakte. Door de razernij werd er toen niet stilgestaan bij de monotone opbouw want de adrenalinerush schakelde alle denkvermogens uit. Op The Body, The Blood, The Machine zijn er te veel rustpunten en te veel dode momenten om als geheel te beklijven. Zo is "Power Doesn’t Run On Nothing" zeker twee minuten te lang en was "Test Pattern" gebaat bij een strategisch geplaatste versnelling.
"If it ain’t broke, don’t try to fix it", is een bekend gezegde en ook hier meer dan waar. Het mag The Thermals dan wel sieren dat ze geen tweede Fuckin A of een derde More Parts Per Million opgenomen hebben, een halfslachtige poging om anders te klinken dient evenmin de goede zaak. The Body, The Blood, The Machine bestaat uit goede ideeën die slordig afgewerkt werden. Het is een gemiste kans maar vooralsnog geen ramp.
