The Thermals :: Personal Life

Pure Spinal Tap mag het niet heten, maar het tempo waaraan The Thermals drummers verslijt, is wel opvallend. Nochtans kan de groep nauwelijks als veeleisend bestempeld worden: de poppunk van de band zoekt nergens moeilijke paden of complexe ritmes op.

Dat het trio rond vaste spil Hutch Hester en Kathy Foster desondanks keer op keer sprankelende plaatjes weet te brengen, is dan ook opmerkelijk. Ook op deze vijfde plaat weet de band aanstekelijke melodieën en speelse ritmes te serveren zonder dat deze een te sterk déjà vu-gevoel oproepen. Uiteraard zijn er maar zoveel variaties die je met enkele akkoorden kan brengen en klinken ondersteunende drumritmes al snel gelijkaardig: het belangrijkste is niet dat het origineel is, als het maar lekker klinkt.

Wat overblijft is het soort powerpunk dat door sommigen als ‘okselfris’ wordt omschreven, maar eigenlijk gewoon goed in het oor ligt. De riffs zijn catchy, de drums eenvoudig en Hesters nasale zang erg aanstekelijk. Het blijft de grootste kracht van The Thermals, de nonchalance waarmee het zijn songs brengt en het soort ongedwongenheid wars van alle cynisme en postmodernisme. De band weet als geen ander te klinken als de buurjongens wiens repetities wel goed zijn omdat ze — dank god — toch over enig muzikaal talent beschikken.

Ook tekstueel hoeft het allemaal niet zo per se: hier geen grootse statements (daar schoot The Body, The Blood, The Machine zichzelf in de voet), noch tenenkrullende karamellenverzen, maar no-nonsense bespiegelingen die vooral niet te zwaar in de hand liggen. Op Personal Life mag dan wel — nomen est omen — duchtig introspectief gekeken worden, het leidt vooralsnog niet tot zwaar op de maag liggende reflecties. Net zoals bij de muziek is het eerder zo dat de band perfect weet hoe met clichés om te gaan en ze om te buigen tot sprankelende songs.

Een uitstekend voorbeeld is het rustig voortdenderende “Only For You”, dat de band en de plaat perfect samenvat: een pompende drum, scheurende gitaren en een nasaal gezongen-gedeclameerde tekst. Soms mag het wat sneller, zoals in “I Don’t Believe You” (Beach Boys op speed met punkinjecties) of net trager zoals in het semiakoestische “Alone, A Fool”, maar de essentie blijft behouden. Het zijn variaties op een vast thema, in hoge mate inwisselbaar maar net zo goed met een hoge amusementsfactor.

The Thermals klinkt een beetje als een moderne versie van The Ramones: de groep serveert popsongs in een goed zittend hardcore/punkjasje. Het klinkt allemaal wat stoerder en harder maar de kern blijft gelijk: vlot beluisterbare en melodieuze songs. Dat Fosters baslijnen hierbij de ruggengraat vormen, ligt al vijf platen vast. Zonder bas of Hesters nasale zang zou The Thermals niet eens bestaan, laat staan dat de groep meer dan drie songs boeiend zou klinken. Personal Life is het type herhalingsoefening dat er nergens ostentatief voor uitkomt en het net zo min verbergt. Het is als vakantielectuur: vlot verteerbaar en zo vergeten. Tot de volgende zomer/plaat althans.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − twee =