Manta Ray :: Torres de Electricidad

Het Verenigde Europa blijft maar op meerdere benen hinken, niet in de laatste plaats door de vele culturele verschillen die er zijn tussen de landen, maar ook door de desinteresse die er leeft bij de vele burgers voor wat in de buurlanden gebeurt — uitgezonderd Groot-Brittannië; de schoothond van Amerika blijft een gidsland voor velen.

Hoeveel Europese groepen die niet uit Groot-Brittannië komen, kan de doorsnee muziekliefhebber opnoemen, denkt u? Uiteraard is het "hippe" IJsland ondertussen met stip gestegen in de lijst van bekende muzieklanden en kent de Belg buurland Nederland ook nog, al is daar volgens velen, op Spinvis na, weinig te rapen. Zodra een groep de eigen landsgrenzen oversteekt, verdampt elke credibiliteit of interesse in de groep nu eenmaal, tenzij men uiteraard van over de grote plas komt. Maar de Britse muziekpers is dan ook zo gefocust op de eigen navel dat elk plukje pluis dat er uitgevist wordt meteen tot de volgende grote naam gebombardeerd wordt.

En zo sterven vele groepen een roemloze dood, want hoezeer de binnenlandse pers ook verkondigen mag dat hun jongens het toch zo goed doen, bij navraag blijkt maar al te dikwijls dat enkele ernstige kanttekeningen nodig zijn. Buitenlandse groepen leven dan ook vaak bij gratie van die enkele muziekfan die hen — vaak per toeval — oppikt en dan luidkeels verkondigt hoe goed ze wel niet zijn. Schrijven voor een magazine helpt overigens om een groter publiek te bereiken, en het spaart de stem.

Het Spaanse Manta Ray heeft zich nu al te lang verscholen op de modderige eigen bodem. Met Torres de Electricidad wordt het niet alleen de hoogste tijd, maar heeft de groep ook een puike kans om buiten de Spaanse enclave bekendheid te verwerven. Met dit zesde album lijkt de groep klaar voor het buitenland, al zullen de overwegend in het Spaans gezongen teksten wel een struikelblok vormen. Maar ach, de kennis van de doorsnee Spanjaard van Shakespeares taal in gedachten houdend, is het misschien niet zo erg dat ze het, op een schamele poging na, houden bij de eigen taal, verstaanbaarder worden ze er toch niet op.

Torres de Electricidad vormt de lijm die de drie Liars-albums met elkaar verbindt, en de plaat dicht de kloven die geslagen werden, want de zevenmijlsstappen die Liars nam, leverde niet alleen drie geniale albums op maar ook, en vooral, veel verwarring. Manta Ray maakt veel duidelijk: zo is "Don’t Push Me" met zijn bezwerende zang en krautrock-invloed schatplichtig aan Drum’s Not Dead terwijl de intrigerende postpunk van "No Tropecies" veel dichter aanleunt bij They Threw Us In A Trench And Stuck A Monument On Top.

Maar Manta Ray is geen goedkope kloon. Want hoewel de groep een gedurfde zin voor experiment koppelt aan een fijne neus voor melodieën, drijft de band het net iets minder ver door dan Liars. Zo weet "El Despertar" een funky ritme te combineren met weinig voor de hand liggende melodielijntjes zonder het potentieel uit het oog te verliezen, en charmeert "Todo Puedo Cambiar" met zijn hoekige postpunk. Van een geheel andere orde zijn dan weer "Como La Sal", dat bezwerende gitaarlijnen in de clinch laat gaan met een saxofoon, en het elektronisch klinkende "Añada Para Celia".

Manta Ray wordt nu al zes albums lang geplaagd door zijn origine, het wordt dan ook stilaan tijd dat de zogenaamde gecultiveerde Europeaan zich eens niet vergaapt aan de zoveelste Britse derderangskloon die postpunk herkauwt maar resoluut kiest voor kwaliteit, zoals die ook op Torres de Electricidad geserveerd wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vijf =