Montevideo :: Montevideo

Waarschijnlijk is het niet meer dan een chronisch gebrek aan vertrouwen in de menselijke natuur, of is het dat aangeboren talent voor tragiek dat ons steevast tot doemdenken veroordeelt. Ach, er rest ons niet veel meer dan te hopen dat het slechts een weerbarstig gedachtespinsel is. Liever die kronkelende hersenspiegeling dan de waarheid, die vele malen schrijnender zal blijken.

Uiteindelijk zal het er toch op neerkomen dat dit album voor geen meter zal verkopen in Vlaanderen. Ondanks het feit dat deze Waalse band muzikaal sterk voor de dag komt, zal er van Pajottenland tot Noorderkempen geen haan naar kraaien. Kwaliteit heeft deze groep te over, maar in het communautair verdeelde België is het ontzettend moeilijk voor bands van onder de taalgrens om hier ook maar één voet aan de grond te krijgen — de halfslachtige pogingen van o.a. Girls in Hawaii en Hollywood Pornstars ten spijt. In Vlaanderen krijgen ze nog geen half duivenmelkerslokaal gevuld, terwijl pakweg Ghinzu wel de voorname Parijse concertzaal L’Olympia in een mum van tijd uitverkocht krijgt.

De mannen van Montevideo beperken zich voorlopig nog tot de festivalweide van Dour maar hun ambities reiken verder, en dat is niet geheel onterecht als je de huidige lichting hippe bandjes in ogenschouw neemt. Inderdaad, we bedoelen dat restantje postpunk dat internationaal grote sier maakt met het welbekende recyclagegeluid. Toegegeven, het zou nogal kortzichtig zijn om deze band onder de postpunk te categoriseren, daarvoor wijken ze te veel af van die typerende eightiessound die menig potentieel uitstekend debuut heeft doen verzanden in een al te clichématig klinkend doorslagje van wat ooit was (maar niet meer zal zijn).

In de bijgevoegde biografie bevuilt de band zich nog aan cultureel correcte namedropping door achtereenvolgens Madness, Chet Baker en The Clash als inspiratiebronnen te vermelden. Die referenties aan ska of jazz kunnen echter het primaat van dit album niet verbloemen: no-nonsense rock, opgefrist door een incidentele synth, in stereo en mét accent.

Een track als "Sluggish Lover" krijg je met de beste wil van de wereld niet uit je hoofd. De gitaren stuiteren alle kanten op en Mick Jones komt om het hoekje piepen. In hetzelfde straatje is er ook nog "Boys From Brazil". Niets dan lof voor deze gemene retrorocker (die neigt naar stoner) met een dijk van een ritmesectie die frontman Jean Waterlot toestaat venijnig te knarsen.

Dat Ghinzu-frontman John Stargasm achter de knoppen zat, blijkt track na track. Zo nu en dan dromen we zelfs dat dit de nieuwe Ghinzu is. Excuus: op "Drunk For The Last Time" is dat ook gewoon het geval, aangezien de band hier integraal zijn opwachting maakt. "Liberation For Woman" bevat dan weer echo’s van het fel verguisde The Bravery. Voor alle duidelijkheid: wij beschouwen dat als een goed teken — indie-snobs aller landen ten spijt. Afsluiten doet Montevideo met een rustiek doorslagje, drijvend op een afgehaspelde U2-riff.

We zijn misschien onverbeterlijke doemdenkers, maar toch zullen we er niet ver naast zitten met onze voorspelling, twee maanden vooraleer deze plaat de koopjesbakken in gaat, zonder noemenswaardige reactie van zij die kwaliteit van de ondergang trachten te behoeden. Nochtans zijn catchy britpop/postpunk-platen van Belgische makelij zeldzaam. Waalse bands die doorbreken in Vlaanderen zijn echter nog zeldzamer. Een gegeven dat we maar als waarheid moeten aanvaarden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vijf =