James Dean Bradfield :: The Great Western

Was hij die politiek geladen teksten van Nicky Wire beu? Het gevecht met de erfenis van Richey Edwards moe? James Dean Bradfield van Manic Street Preachers doet het even alleen, maar de redenen daarvoor liggen nog even anders.

Niet dat ze zich ooit aan één belofte hadden gehouden, maar deze keer moesten en zouden ze dat wel doen: na Lifeblood besloten de Manics dat ze twee jaar zouden zwijgen. Workaholic James Dean Bradfield heeft echter geen zittend gat en dus trok hij de studio in om een soloplaat op te nemen. Het resultaat klinkt niet echt verrassend: goed in het gehoor liggende poprock met een episch randje. Bij momenten aangenaam, maar het tegendraadse van Nicky Wire ontbreekt..

"Bradfield is een getalenteerde muzikant die minder attitude en een betere band achter zich nodig heeft", schreef een recensent al vroeg in de carrière van de Manic Street Preachers. Hij had de essentie van de groep niet begrepen: Bradfield is een goeie songschrijver, maar niet echt de mens met de ideeën. En laat het nu precies die ideeën zijn die aan de Manics hun appeal gaven.

En dus klinkt The Great Western wel erg herkenbaar, maar mist de plaat tegelijk maar al te vaak die broodnodige vonk. Geen toeval dus dat regelmatig This Is My Truth Tell Me Yours voor de geest verschijnt, dat makke werkstuk, waar het heilige vuur maar ternauwernood wilde branden door Wires overdreven Welshe nationalisme. Is het toeval dan dat Bradfield – de enige Manic die kosmopolitisch genoeg was om in Londen te gaan wonen – nu ook zingt over de herontdekking van zijn roots?

"Emigré" — een aangename rocker — verhaalt over de grote terugkeer naar het Westen, maar doet dat helaas met iets te veel nadrukkelijke "ooh lalala"’s in het refrein. Net als in "Still A Long Way To Go" — zo eighties bombastisch en meeslepend dat we voortdurend zwalpen tussen meezingen en vol gêne de andere kant opkijken — zwellen de nekaderen weer, maar helaas pende Bradfield niets neer dat zoveel overtuiging nodig heeft, zodat het al eens verwordt tot holle pathos.

Er zijn lichtpunten: "Say Hello To The Pope" is gewoon een prettig popnummer, en ook single "That’s No Way To Tell A Lie" is passabel. De slappe cover van Brels "To See A Friend In Tears" ("Voir un ami pleurer", dus), had iemand Bradfield uit het hoofd moeten praten.

Er is niet echt een reden waarom de Manic Street Preachers twee jaar zouden moeten zwijgen als de soloplaat van James Dean Bradfield ondertussen klinkt als de volgende van de groep maar dan zonder de teksten van Nicky Wire. Straks volgt echter diens soloplaat en daar houden we — "Wattville Blues" aan toe — nog geen beetje méér ons hart voor vast. Vier jaar geleden klonk het bij Bradfield nog "Ik zie geen reden voor een split als het enige waar ik op zit te wachten nieuwe teksten van Nicky zijn, zodat ik terug muziek kan beginnen te schrijven". Nu gaat het van "’Words And Music by James Dean Bradfield’ op een cd zien staan maakt me eigenlijk blij." Dat klinkt niet zo veelbelovend, vinden wij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 1 =