Love Wollberg :: On The Height Of Despair

"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt." De onsterfelijke woorden die Dante boven de hellepoort plaatst, zouden evengoed in gotische letters op de cover van On The Height Of Despair gedrukt kunnen worden, want Love Wollberg gelooft er al lang niet meer in.

De Zweed Love Wollberg — hoe ironisch kan een naam zijn — werd vier jaar geleden met zijn debuut Restless Farewell nog vergeleken met meester der zelfhaat en kwelling Elliott Smith, maar schoot bij vergelijking tekort op zowat alle vlakken. Met On The Height Of Despair gooit hij dan ook alle ballast overboord om over het graf van de meester heen te springen, richting een bodemloze put van hel en verdoemis. Zelden heeft een albumcover zoveel zwartgalligheid tentoon gespreid: de schaarse, witte letters op de hoes en de nauwelijks zichtbare foto versterken alleen maar het gevoel van malaise, als koude TL-lampen die het lijk op de autopsietafel verlichten en elke hoop op leven uitdoven.

Wollberg is "Pretty Far From OK", zoals de song niet eens subtiel impliceert maar overduidelijk uitschreeuwt. De vrolijke gitaar en de panfluit uit een goedkoop keyboard, in combinatie met de bijna opzwepende stem van Wollberg, zetten de luisteraar niet op het verkeerde been. De man spuwt met iets te veel vals positivisme de deprimerende teksten uit. Hier is een zelfmoordenaar aan het woord die, met het touw al stevig om de nek gesnoerd, zijn toeschouwers van op een wankelende stoel probeert te overtuigen dat het allemaal bij de show hoort.

Die schijn wordt in het op het countryleest geschoeide "No Way In, No Way Out" niet eens meer hoog gehouden. Het spaarzame instrumentarium en de nauwelijks hoorbare achtergrondstemmen delven rustig verder aan de put waarin Wollberg zich dadelijk te rusten zal leggen. En ja, het kan nog erger: "Rendezvous With Nobody" doet niet eens meer de moeite om nog een teken van leven te geven: Wollberg staat er alleen voor, en vrolijker is hij er niet op geworden.

"Return To Chaos" is in hetzelfde bedje aan het creperen als "Rendezvous With Nobody", maar de stuiptrekkingen geven het geheel wrang genoeg wel het leven dat in het vorige nummer ontbrak. Het is echter van over het graf heen dat titelnummer "On The Heights Of Despair" gezongen wordt, en het leven na de dood is geen pretje. En dat was het voor de dood ook al niet, daar laat "Lost In The Womb" geen twijfel over bestaan. Nog voor het leven een aanvang neemt, kan men er maar beter al een einde aan maken. Abortus als euthanasie, zo u wil.

Onwetendheid is al evenmin een toevlucht, al klinkt "The Cloud Of Unknowing" toch nog vrolijk binnen het geheel van dodenmarsen, al is dat natuurlijk geen referentie. Ook "Between Boredom And Fear" tracht de luisteraar te paaien door Nick Drake-gewijs op de gitaar te tokkelen maar Wollbergs klaagzang benadrukt de pijn des te meer. "Marble Hearts" beschikt over eenzelfde dualiteit die de essentie van Wollberg treffend blootlegt: het esthetische van zielenpijn. Afsluiter "Return To Chaos" geeft een laatste schouderklopje richting hoop, maar wijst niet op de ontwortelde tak die vlak voor de voeten ligt en er voor zorgen zal dat u snel genoeg weer struikelt.

Wie meende dat Bonnie "Prince" Billy met I See A Darkness de duisternis treffend bezong, zal na Wollbergs On The Height Of Despair die mening danig mogen bijstellen. Met nauwelijks meer dan een akoestische gitaar en een grafstem — de rest van de groep lijkt wel angstig in een hoekje voor zich uit te staren — laat Wollberg Billy’s meesterwerk klinken als een luchtig zomerplaatje. On The Height Of Despair is het muzikale equivalent van een zwart gat geworden: hier ontsnapt geen licht uit. Het nummer van de zelfmoordlijn is overigens 02/649 95 55. Het is een gratis nummer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 2 =