De dramatische pose van op Music Drama werd een hyperrealistische foto van de groep op een landweg. Het tekent de verschuiving die My Little Cheap Dictaphone ook muzikaal meemaakte: van breeds opgezet drama naar een eenvormiger en minder ambitieus geluid. Het was een foute keuze, zo bewijst Small Town Boy.
We recapituleren even: in 2002 debuteerde de jonge Luikenaar Redboy (inmiddels ook actief bij Hollywood Porn Stars) onder het alias My Little Cheap Dictaphone. Samen met producer Mike Mogis (Songs:Ohia en recenter Bright Eyes) maakt hij het ondergewaardeerde Music Drama: een debuutplaat die resoluut voor het brede gebaar en de ruime orkestratie ging. Een breed gamma aan instrumenten zorgde voor een even brede waaier aan stijlen: van triphop over folk naar rock.
Alsof Peter Greenaway na een paar somptueuze drama’s in breedbeeld plots op zijn Ken Loachs een kitchen sink-drama gaat draaien met videocamera’s: zo voelt de verandering aan. In de vier jaar sinds dat debuut verwerd My Little Cheap Dictaphone van een éénmansproject tot een groep, en dus werd het geluid daaraan aangepast: Small Town Boy heeft een erg eenvormig klankpakket.
Opener "Devil" kan in dat kader geen grotere tegenhanger zijn van het musicalgordijn dat aan het begin van Music Drama werd opgehaald. Het is een erg simpele, wat bluesy rocker die herinneringen aan zovele cafébands oproept. Niettemin: een caféband die dan toch minstens één goeie song (deze dus) heeft. Met "Upside Down" heeft de groep alvast een potentieel radiohitje achter de hand: heerlijk meezingbaar, terwijl ook de hoempabegeleiding van "Travel" hier ten huize op goedkeurend gebrom kan rekenen.
Op Music Drama werd het gebrek aan vocale expressie nog gecounterd door een overdaad aan grandeur in de arrangementen. Maar wanneer ook die erg minimaal zijn, valt op hoe ontoereikend en kleurloos Redboys stem is. Als "Crazy To Love" dan nog héél erg naar Hooverphonic gaat neigen, hoor je duidelijk dat hier geen Geike aan het werk is. Laat ook de song het op de koop toe afweten zoals in "Hope You’re Back", dan is het hek helemaal van de dam en is lievemoederen verspilde moeite.
Een onnodige countryfixatie wordt nog her en der op het album botgevierd. Het dient tot niets: "Put A Smile Upon Your Face" en "Last Night Country Saved My Life" zijn niet van dien aard dat de aanschaf van een Stetson wordt verantwoord. Het bespaart u zotte kosten.
"Music Drama geeft het gevoel dat we het wat betreft muziek van eigen bodem binnenkort wel eens meer over de taalgrens mogen zoeken", schreven we vier jaar geleden licht euforisch en behoorlijk profetisch: met Ghinzu, Girls In Hawaï en andere is er in Elioland muzikaal één en ander beginnen broeien. Al die tijd bleef My Little Cheap Dictaphone niets registreren. Small Town Boy is too little en too late: het peloton heeft de koploper van toen voorbijgestoken. Dit is een behoorlijk ontgoochelende terugkeer.
