The Mighty Gordinis :: Fueled On Fuzz

Met de versnippering van het Belgische muzieklandschap in het achterhoofd kon het niet lang uitblijven dat er ook eens een paar Belgische surfgroepjes uit de bodem omhoog zouden rijzen. Met Fueled On Fuzz vullen The Mighty Gordinis het rijtje aan, en onderneemt het groepje een moedige poging om in het nu al zo oververzadigde muzieklandschap een beetje roem te sprokkelen.

Het valt tegenwoordig niet mee om in België met een popgroepje te overleven. Er zijn tegenwoordig zoveel groepen dat er uiteindelijk maar één goede raad overblijft: zo veel mogelijk proberen op te vallen. Dat is een raad die The Mighty Gordinis alvast niet in de wind hebben geslagen, want met Fueled On Fuzz proberen de Brusselaars het nogal beperkte genre van de surf op een doordachte manier poppy tintjes mee te geven.

Helaas begint de groep vrij klunzig aan het karwei door met "Prêt A Jour" meteen een minder fortuinlijk stuk van zijn identiteit te onthullen, namelijk dat The Mighty Gordinis helemaal niet zo machtig zijn en zelfs geen al te sterk geloof in hun eigen muziek hebben, wat bijvoorbeeld tot uiting komt in het feit dat de groep zich voor zijn songs regelmatig op foute parlando’s beroept. Wat te denken van een band die aan Dick Dale schatplichtige muziek met komische stemmetjes combineert, en dat met de bedoeling de beperkingen van het genre te slim af te zijn? Het getuigt vooral van een schrijnend gebrek aan goede smaak.

Een filmisch sfeertje à la Pulp Fiction en Reservoir Dogs creëren, lukt The Mighty Gordinis ook niet. Daarvan getuigt het monsterlijke "Stockholm Connection", een song waarin The Mighty Gordinis het voortdurend over een zekere connectie met Stockholm hebben, maar waarmee ze je toch niet nieuwsgierig maken naar wat die bloody Stockholm Connection nu precies inhoudt.

In songs als "Belly Dancing", "The Man With The White Jacquar" en "Hallucinations" klinken The Mighty Gordinis nog het interessantst. Het zijn instrumentale tracks die dwepen met psychedelische en funky invloeden, maar die voor de rest zonder franjes recht door zee gaan, en waarmee The Mighty Gordinis uiteindelijk veel beter dan met loze parlando’s weten te overtuigen.

Het pijnlijkste aan Fueled On Fuzz is dat de plaat kant noch wal raakt. Liefhebbers van het genre zullen zeker niet op zoek gaan naar een groep die zijn muziek niet al te serieus neemt, maar zullen uiteindelijk altijd kiezen voor muzikanten die wel de ambitie koesteren muziek met de hoofdletter M te maken. Wie daarbij nog even de bedenking maakt dat Belgische filmproducenten nog vlugger voor kwaliteit kiezen, beseft dat de groep daarmee niet één, maar twee uitgelezen kansen aan zijn neus voorbij laat gaan. Spijtig toch?

Is het verwonderlijk dat The Mighty Gordinis niets meer is dan het zoveelste Belgische bandje dat er ongetwijfeld wel in zal slagen in België een beetje op te vallen, maar dat met evenveel zekerheid niet verder dan de eigen landsgrenzen zal geraken? Het lijkt niet meer dan een zoveelste geval van de Belgische ziekte, die nog het best te omschrijven valt als een teveel aan ideeën en een tekort aan oriëntatie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − dertien =